Tuesday, 12 January 2010

လမ္းၾကား သရဲ (၃)

ေရးသူ- စစ္ျငိမ္းဒီေရ

(မွတ္ခ်က္။ ။ အသက္ ငယ္ရြယ္သူမ်ား၊ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႕တတ္
သူမ်ား၊ ႏွလုံးေရာဂါသည္မ်ားႏွင့္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္သည္မ်ား မဖတ္ရူ
ရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။)

ယခင္ အပုိင္း(၂)မွ အဆက္ ...

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဆုိသလုိပဲ ျမန္မာျပည္က ေျပာင္းေရႊ႕လာတဲ့
မိသားစုဟာ ယခင္က လူသတ္မွဳျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အခန္းနံေဘးက အခန္း
မွာ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕မိသားစုမွာ ဆရာ၀န္ လင္မယား၊ သားသမီး
သုံးဦး၊ အဖြားျဖစ္သူတုိ႕ ပါရွိတဲ့ လူေျခာက္ဦးပါ။ သူတုိ႕ ေျပာင္းေရႊ႕လာျပီး
လပုိင္းအတြင္း သူတုိ႕အလႊာမွာ ေနထုိင္တဲ့ တရုတ္မိသားစုေတြနဲ႕
ခင္မင္ရင္းႏွီးလာပါတယ္။ တရုတ္မိသားစုေတြဆီကေန အမွဳိက္ျပစ္တဲ့
လမ္းၾကားမွာ ညဖက္ဆုိရင္ သရဲေျခာက္တယ္ဆုိတဲ့ သတင္းစကားကို
သူတုိ႕ ၾကားသိခဲ့ပါတယ္။

သူတုိ႕ ၾကားခါစက မယုံတ၀က္ ယုံတ၀က္ပါ။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဆရာ၀န္
က သရဲတေစၦကို လုံး၀ မယုံၾကည္သူပါ။ တေန႕ေတာ့ အဲဒီတုိင္းျပည္မွာ
လာေရာက္ အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူတုိ႕ အခန္းမွာ
ညစား ေခၚေကြ်းပါတယ္။ ညစား စားရင္ အရက္ ေသာက္ျဖစ္ၾကပါ
တယ္။ ည တစ္နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ အရက္၀ုိင္း သိမ္းပါေတာ့
တယ္။ ညစား စားပြဲကေန အိမ္ျပန္ၾကမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အိမ္ရွင္
ဆရာ၀န္နဲ႕ ေနာက္တေန႕မနက္က်မွ အိမ္ကုိျပန္မယ့္ ငယ္သူခ်င္းတစ္ဦး
တုိ႕က ကားဂိတ္အထိ လုိက္ပို႕ၾကပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို အဌားကား(TAXI) ေပၚတင္ျပီး တုိက္
ေပၚကုိ ျပန္တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးစလုံး အနည္းငယ္ မူးေနတာ
ေၾကာင့္ သူတုိ႕အခန္းရွိရာနဲ႕ နီးကပ္တဲ့ ေလွကားကေန အေပၚထပ္
ကုိ တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေလွကားအေပၚကုိ တက္ခါစမွာ အေပၚက
စကားေျပာေနသံလုိလုိ သူတုိ႕ ၾကားေနရပါတယ္။ သူ႕တုိ႕စိတ္ထဲ
မွာ သူတုိ႕ ႏွစ္ဦးစလုံး မူးေနလုိ႕ အိမ္ရွင္ ဆရာ၀န္မိသားစု အခန္း
တံခါး အျပင္ထြက္ျပီး ေစာင့္ေနတာ ျဖစ္မယ္လုိ႕ ထင္ေနပါတယ္။

ေလွကားကေန သူတုိ႕အလႊာထဲ ခ်ဳိးအေကြ႕မွာ ရုတ္တရက္
ႏွစ္ဦးစလုံး ၾကက္သီးေတြ ထ သြားပါတယ္။ မူးေနတာလည္း ေျပသလုိ
ခံစားလုိက္ရပါတယ္။ သူတုိ႕ ခုနက ၾကားေနရတဲ့ အသံကုိ သတိ
ရလုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ နံေဘးပတ္ပတ္လည္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္
လုိက္ေတာ့ အမွဳိက္သြားျပစ္ေနၾက လမ္းၾကားထဲမွာ လူတစ္ေယာက္
က ေက်ာေပးျပီး အမွဳိက္ျပစ္တဲ့ အေပါက္၀ အေပၚက နံရံကို
လက္ႏွစ္ဖက္ေျမွာက္တြန္းလုိ႕ ခပ္ကုန္းကုန္း ရပ္ေနပါတယ္။
အဲဒီလူရဲ႕ ေနာက္ဖက္မွာ ကေလးငယ္တစ္ဦးက ငုိေနျပီး ေက်ာေပး
ရပ္ေနသူရဲ႕ တင္ပါးကို တျဖန္းျဖန္းနဲ႕ ရုိက္ေနပါတယ္။ သူတုိ႕ ရပ္လုိက္
တဲ့ ခဏေလးအတြင္းမွာပဲ ကေလးငယ္ဟာ သူတုိ႕ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္
လာပါတယ္။ ကေလးရဲ႕ မ်က္လုံးႏွစ္ဖက္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ငုိ
ထားတဲ့ပုံစံမ်ဳိးပါ။ မ်က္လုံးေတြ ရဲရဲေတာက္လုိ႕။

ကေလးက သူတုိ႕ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း အံ့အားသင့္သလုိ ျဖစ္သြားျပီး စုိက္
ၾကည့္ေနပါတယ္။ ငိုေနတဲ့ ကေလးငယ္ကုိ ဆရာ၀န္ျဖစ္သူက တခ်က္
ျပဳံးျပျပီး သူ႕တုိ႕အခန္းဖက္ဆီ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေျခလွမ္း ေလး …. ငါး
လွမ္းေလာက္ လွမ္းျပီးခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ ေနာက္ေက်ာဖက္ကေန အသံတစ္ခု
ၾကားလုိက္ရပါတယ္။ “ညီေလးတုိ႕” ဆုိတဲ့ အသံကုိ သူတုိ႕ႏွစ္ဦး ေသေသ
ခ်ာခ်ာ သဲသဲကြဲကြဲ ၾကားလုိက္ရတာပါ။ ဒါနဲ႕ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္
ေတာ့ ေနာက္မွာ ဘယ္သူကုိမွ် မေတြ႕ရပါ။ သူတုိ႕စိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ျဖစ္
နဲ႕ အခန္းဆီ ဆက္မသြားေသးပဲ အခုေလးတင္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ အမွဳိက္
ျပစ္တဲ့ လမ္းၾကားဆီ ႏွစ္ဦးသား ျပန္သြားၾကည့္ပါတယ္။ လမ္းၾကားထိပ္
ကုိ ေရာက္ေတာ့ လမ္းၾကားထဲမွာ ဘယ္သူကိုမွ် မေတြ႕ရတာေၾကာင့္
အရမ္း အံ့ၾသသြားပါတယ္။ ခုနက ေက်ာေပးရပ္ေနသူနဲ႕ ကေလးငယ္တုိ႕၊
ဒီလမ္းေလးထဲကေန စကၠန္႕ပုိင္းေလာက္သာ ရွိတဲ့ အခ်ိန္အတြင္း
လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ၾကီး ထြက္ခြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖုိ႕ဆုိတာ လုံး၀
မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႕ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႕ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး
ၾကည့္မိလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးစလုံး သရဲေျခာက္
ခံေနရတယ္လုိ႕ သူတုိ႕ကုိယ္ သူတုိ႕ မထင္ေသးပါဘူး။

သူတုိ႕ေနထုိင္ရာ အခန္းေရွ႕ရွိ ပထမ သံတခါးမွာ ခတ္ထားတဲ့ ေသာ့
ခေလာက္ကုိ ဖြင့္ရင္း အထဲကုိ အ၀င္မွာ ေသာ့ခေလာက္အိမ္က ၾကမ္းျပင္
ေပၚ ျပဳတ္က်သြားပါတယ္။ အိမ္ရွင္ဆရာ၀န္ျဖစ္သူက ျပဳတ္က်သြားတဲ့
ေသာ့ခေလာက္အိမ္ကုိ ကုန္းေကာက္လုိက္ခ်ိန္မွာ နံေဘးက ဧည့္သည္
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက …
“ဟုိနား ပုန္းနကြယ္ကေန လူႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းေလးေတြ ထြက္ျပီး
ျပဴးတစ္ ျပဴးတစ္နဲ႕ ငါတုိ႕ကို ၾကည့္ေနတယ္ကြ …”
လုိ႕ ေျပာပါတယ္။
အိမ္ရွင္ဆရာ၀န္က လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ် မေတြ႕ရပါဘူး။
ေသာ့ခေလာက္ျပဳတ္က်သံ၊ သံတခါး ဖြင့္သံေတြေၾကာင့္ အိမ္ထဲက
မိသားစုလည္း အတြင္း သစ္သားတံခါးကို ဖြင့္လာပါတယ္။ ဧည့္သည္
ျဖစ္သူက အိမ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ မိသားစုကို ဒီတုိက္မွာ အျခား
ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ စုေပါင္းေနထုိင္တဲ့ အခန္းမ်ား ရွိသလား
လုိ႕ ေမးျမန္းစပ္စုရင္း အခန္းထဲကုိ ၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။


(ဆက္ရန္။)

6 comments:

Zaw Myo Lwin said...

ကိုေအာင္ခင္ျမင့္... ေထာင္ထဲမွာတုန္းက ဒါကိုဘာလို႔ ေျပာမျပသြားတာလဲ။ ျမန္ျမန္ မ်ားမ်ားနဲ႔ မွန္မွန္ေလး ေရးတင္ေပးပါ။ ေစာင့္ဖတ္ရသူေတြမွာ အားမလိုအားမရ အိပ္လို႔ေတာင္မွ မရေတာ့ဘူး။

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ကိုေအာင္ကလည္း ေကာင္းခန္းေရာက္ရင္..အဲလိုခ်ည့္ပဲ

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ကုိေဇာ္မ်ဳိးလြင္နဲ႕ အကိုၾကီး ကိုေက်ာက္ခဲတုိ႕ ေကာ္မန္႕
လာေရးတာ ေက်းဇူးပါ ..

ကိုေဇာ္မ်ဳိးလြင္ ...
ေနေကာင္းလား အကို၊ က်ေနာ္ မေလးရွားမွာ က်င္လည္ခဲ့တဲ့
က်ေနာ့္ဘ၀ကို က်ေနာ္ဇြတ္အတင္း ေမ့ျပစ္ခ်င္တာ၊ ဘ၀က အစုံဘဲေလ၊ over stay ဘ၀နဲ႕ ညဖက္ထြက္ေျပးျပီး တရုတ္သခၤ်ဳိင္းမွာ သြားအိပ္ခဲ့တာေတြ၊ အတူတူထြက္ေျပးတဲ့ ဘ၀တူ အလုပ္သမားေတြ မိလႅာကန္ထဲ ျပဳတ္က်ျပီး ေသၾကတာေတြ၊ အလုပ္ထဲမွာ မေလးရွား တစ္ရာေက်ာ္နဲ႕ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ အခ်ိန္ပုိ အလုပ္ရဖုိ႕ သံပုိင္းလုံးေတြနဲ႕ တဖက္နဲ႕ တဖက္ ရုိက္ၾကတာေတြ၊ မွတ္မိေသးလား ဆြတ္ခဘလုိ႕ ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္တစ္ခုလုံးကုိ သရဲစီးတာေတြ၊ ေနာက္ ေတာ့ က်ေနာ္ ေရးပါ့မယ္ ..
ကိုေဇာ္မ်ဳိးလြင္ကို အျမဲပဲ သတိရပါတယ္ ..
ပူလူးေထာင္ထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ေထာင္ရဲေတြ ၀င္စစ္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ အကို႕မ်က္မွန္ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့တာေရာ က်ေနာ္ အျမဲ သတိပါတယ္ အကို။
သတိရလ်က္ ...

YoungGun said...

ဖတ္ေလ့ ဖတ္ထ မရွိတဲ့ သရဲအေၾကာင္းကို အဆံုးထိ.. အရင္အေဟာင္းေတြအထိ ဆြဲဖတ္ေအာင္ ..ေရးတတ္ပါေပ့။ ဆန္႔တငံ့ငံ့ ျဖစ္၇တာေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်ာ။ အထက္က လူေတြေျပာသြားသလို မ်ားမ်ားေရးပါဗ်ဳိ႔။

TNS said...

ဟာကြာ.......။
အခုေတာင္ ဒိန္းမတ္ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ျပီး
တစ္ထိုင္ထဲသာ ေျပာခိုင္းခ်င္ေတာ့တာဘဲ..။

Zaw Myo Lwin said...

စီေဘာက္မရွိလို႔ ဒီေအာက္မွာပဲ ဆက္ေရးလိုက္ပါတယ္။ အဂၤါေန႔ ည ၁၂ နာရီတိတိကလာေစာင့္ေနတာ ယခု၁၂း၄၅နာရီထိကို အခန္းဆက္က တက္မလာေသးဘူး။ ရန္ကုန္မွာလို မီးမ်ားျဖတ္ခံထားရလား-) ကိုေအာင္ခင္ျမင့္နဲ႔တကြ အားလံုးကို အၿမဲသတိရပါတယ္။ ဒီႀကားထဲေတာ့ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြနဲ႔ အတိတ္ကိုပဲ ျပန္ရွာေနရေပါ႔။ ေထာင္ထဲမွာ သရဲစီးႀကတုန္းက က်ေနာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔သလားပဲ။ ေသခ်ာလဲျပန္မမွတ္မိဘူး။ အျခား အျဖစ္အပ်က္ေတြ အပါအဝင္ အဲဒီ အေတြ႔အႀကံဳေတြ တတ္ႏိုင္သေရြ႕ မ်ားမ်ားႀကီး ေရးေပးပါဦး။
အားလံုးလဲ ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ။