Thursday, 5 November 2009

ပုံျပင္တစ္ပုဒ္လုိ သေဘာထားပါ (၂)

ေရးသူ- စစ္ျငိမ္းဒီေရ

(မွတ္ခ်က္။ ။ အသက္ ငယ္ရြယ္သူမ်ား၊ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႕တတ္သူမ်ား၊
ႏွလုံးေရာဂါသည္မ်ားႏွင့္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္သည္မ်ား မဖတ္ရူရန္ ေမတၱာ
ရပ္ခံအပ္ပါသည္။)

ေၾကာက္လန္႕တၾကားေျပးလာတဲ့သူကုိ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူ ရပ္ကြက္လူမုိက္က
“ေဟ့ေကာင္၊ မင္း … ထစ္ခနဲဆုိ ဇြတ္မေျပးနဲ႕ ေခ်ာ္လဲလုိ႕ ဒဏ္ရာတစ္ခုခု
ျဖစ္ရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မေပ်ာက္ဘူး နားလည္လား၊ ဒါ အသုဘပုိ႕ေနတာ”
လုိ႕ ေျပာပါတယ္။

ကန္နံေဘး လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ရွိတဲ့ ဓါတ္တုိင္အားလုံးနီးပါးမွာ မီးလင္းတဲ့
တုိင္က လင္း၊ မလင္းတဲ့တုိင္က မလင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးနဲ႕
အေရွ႕ကို မီးထုိးၾကည့္ရပါတယ္။ လမ္းထဲသုိ႕ အ၀င္ ဓါတ္တုိင္ ႏွစ္တုိင္နီးပါး
အေရာက္မွာ မုိးဖြဲဖြဲေလး က်လာပါတယ္။ လွ်ပ္စီးေတြလည္း လက္လာပါ
တယ္။ ရုတ္တရက္ “ေၾကာင္”လုိ႕ ယူဆရတဲ့ အရာတစ္ခုဟာ လမ္းရဲ႕ ညာဖက္
သစ္ပင္ၾကီး တစ္ပင္၏ နံေဘးမွ လမ္းကို ကန္႕လန္႕ျဖတ္ ျဖတ္ျပီး ဘယ္ဖက္
အျခမ္းက ေရကန္ထဲကုိ ၀ုန္းကနဲ ခုန္ဆင္းသြားပါတယ္။ အားလုံးလည္း
ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္
ျဖစ္ေနသူက သူ႕ေရွ႕က ဦးေဆာင္သြားေနတဲ့ လူမုိက္ကို လွမ္းေျပာပါတယ္။
“ကို …..၊ က်ေနာ္တုိ႕ ခဏရပ္လုိက္ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္”

(ေခါင္းေဆာင္) ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ …. ဦး …..

(ဒု-ေခါင္းေဆာင္) ခင္ဗ်ားနားလည္လား၊ က်ေနာ့္မွာ အယူတစ္ခုရွိတယ္၊ ခရီး
တစ္ခု သြားလုိ႕ ေရွ႕ကေန “ေၾကာင္” တုိ႕၊ “ေခြး”တုိ႕ ကန္႕လန္႕ျဖတ္ ျဖတ္သြားရင္
က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီခရီးကို ဘယ္ေတာ့မွ ဆက္မသြားဘူး၊ အဲဒါ နိမိတ္ မေကာင္းဘူး

(ေခါင္းေဆာင္) ဒါဆုိ … က်ေနာ္တုိ႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ …

(ဒု-ေခါင္းေဆာင္) က်ေနာ့္စိတ္ထဲ တစ္ခုခု ထင့္ေနသလုိပဲ၊ လွည့္ျပန္ရင္ ေကာင္း
မလားလုိ႕ …

(ေခါင္းေဆာင္) ခင္ဗ်ား ရူးေနလား၊ အသုဘကုိ ရပ္ကြက္ထဲက သယ္ထုတ္ျပီးရင္
ရပ္ကြက္အတြင္းကို ျပန္မသယ္ရဘူး၊ အရပ္ နာတယ္ဗ်၊ မသာ ဆုိတာ အထြက္ပဲ
ရွိရတယ္၊ အ၀င္မရွိရဘူး …

(ဒု-ေခါင္းေဆာင္) မင္းကို ေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္ ခက္တယ္၊ ခုနက “ေၾကာင္”
ေရကန္ထဲကုိ ဆင္းသြားတာ မင္းေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား၊ အသံကလည္း
“၀ုန္း” ဆုိတဲ့ အသံၾကီး

(ေခါင္းေဆာင္) အဲ … က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ျပီး

သူတုိ႕ႏွစ္ဦး နံေဘးကုိ ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္က ..
“အကိုတုိ႕ ေျပာေနတာေတြ က်ေနာ္ေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး၊ ေရွ႕ဆက္
မသြားရင္ က်ေနာ္တုိ႕ တစ္အုပ္စုလုံး ဘာလုပ္ၾကမလဲ”

(ဒု-ေခါင္းေဆာင္) “ေၾကာင္” ေရကန္ထဲ ဆင္းသြားတာ မင္းေတြ႕တယ္
မဟုတ္လား၊ ထြက္လာတဲ့ အသံကလည္း “၀ုန္း”ဆုိေတာ့၊ ဒီဖက္လမ္းကုိ
ငါတုိ႕ လာမိတာ မွားေနသလုိပဲ၊ သိပ္ေတာ့ မေၾကာက္နဲ႕ တစ္ခုခုေတာ့
မွား ေနသလားလုိ႕ ….

(လူငယ္) အား … ဟုတ္ျပီး … ဟာ … ဒါ ..ဒါဆုိရင္ …

ေရွ႕ဆုံးက လူေတြ ခဏရပ္သြားတဲ့အတြက္ ေနာက္က လူေတြလည္း
ရပ္လုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးက လူငယ္အုပ္စုကို ေရွ႕ဆုံးကို တက္လာဖုိ႕
ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူက လက္ျပလုိက္ပါတယ္။ ေခြးအူသံေပါင္း မ်ားစြာၾကား
က ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး အူလုိက္တဲ့ အသံဟာ ေတာ္ရုံတန္ရုံ ေၾကာက္
စိတ္ ကင္းမဲ့သူမ်ားပင္ ဆံပင္ေမႊးေတြ ေထာင္လာပါတယ္။ အသုဘ အေလာင္း
ကို ထမ္းထားရတဲ့ လူတစ္ေယာက္က …
“ကို….၊ ဘာျဖစ္လုိ႕ ရပ္လုိက္တာလဲ”

(ေခါင္းေဆာင္) ဟုိေရွ႕က မီးမိတ္လုိက္ လာလုိက္ျဖစ္ေနတဲ့ ဓါတ္တုိင္
ေအာက္ကုိ ငါ မသကၤာလုိ႕၊ မင္းတုိ႕ လူငယ္ မ်က္စိ အားေကာင္းေကာင္း
နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါအုံး …

ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူအပါအ၀င္ လူႏွစ္ဆယ္ နီးပါး ထုိေနရာကို စူးစုိက္ၾကည့္
ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္မ်ဳိးစီ ေျပာေနၾကပါတယ္။ အမ်ားစုက
ဘာမွ် မျမင္ရဘူးလုိ႕ ဆုိပါတယ္။ လူ ေလး ..ငါးဦးက အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ လူ
တစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတယ္လုိ႕ ျမင္တယ္၊ တခ်ဳိ႕က ကေလးငယ္တစ္ေယာက္
ထုိင္ေနတယ္လုိ႕ ျမင္တယ္၊ အဆုိးဆုံးက ဒုတိယ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူရဲ႕
အျမင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ျမင္တာက အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ဆံပင္ေတြကို
ဖားလ်ားခ်ျပီး ထုိင္ေနတယ္တဲ့။

(ေခါင္းေဆာင္) အားလုံး ေတာ္ၾကပါေတာ့၊ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္စီ
ျငင္းမေနနဲ႕၊ ေလးခြေတြ အသင့္ျပင္ထားၾက၊ ငါ လွမ္းေမးလုိက္မယ္၊ ငါက
ျပစ္ဆုိတာနဲ႕ ျပစ္ၾက၊ ငါက ရပ္ဆုိတာ မင္းတုိ႕ ရပ္ေတာ့ …

ဒီလုိနဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူ ပါးစပ္က “ေဟ့ ဘယ္သူလဲ … ေဟ့ ဘယ္သူလဲ
… ေမးေနတာ မၾကားဘူးလား ေရွ႕က ဘယ္သူလဲ” လုိ႕ အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႕
ဆက္တုိက္ ေအာ္ျပီး ေမးေနပါေတာ့တယ္။ ျပန္လည္ ေျဖဆုိသံ မၾကားရတဲ့
ေနာက္ဆုံးမွာ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူ ပါးစပ္မွ … “ျပစ္ကြာ” …

ထုိေနရာကို ေလးခြေတြနဲ႕ ငါးမိနစ္ေလာက္ ဆက္တုိက္ ျပစ္ျပီးတဲ့ေနာက္
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ရပ္ၾကေတာ့” ဆုိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ အသံေၾကာင့္ အားလုံး
ရပ္လုိက္ပါတယ္။ လူ ေလး … ငါးေယာက္ေလာက္ ဓါးေတြ တရမ္းရမ္းနဲ႕
အဲဒီေနရာကို သြားၾကပါတယ္။ မီးမွိတ္လုိက္ လာလုိက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီဓါတ္တုိင္
ေအာက္မွာ တစုံတခုမ်ား ေတြ႕လုိေတြ႕ျငား ရွာေဖြၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာမွ်
မရွိေတာ့ဘူး လာၾကေတာ့လုိ႕ ေနာက္မွ လူအုပ္စုကုိ လွမ္းေျပာလုိက္ပါတယ္။

အသုဘအေလာင္း သယ္လာတဲ့ လူတစ္အုပ္စုလုံး ဒီလမ္းေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္
ေလး စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။ နဂုိက သရဲတေစၦ မယုံတဲ့သူေတြ
လည္း နည္းနည္းေတာ့ မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္
လုပ္သူ ႏွစ္ဦးက အားလုံးကို မေၾကာက္ဖုိ႕၊ တစ္ခုခုဆုိ ေျခဦးတည့္ရာ ဇြတ္မေျပးဖုိ႕
ေျပာ ေနရပါတယ္။ အဲလုိေျပာေနခ်ိန္မွာပဲ အသုဘအေလာင္း ထမ္းထားတဲ့ သူေတြ
ဆီက လွမ္းေျပာလာပါတယ္ …
“ကုိ ……၊ က်ေနာ္တုိ႕ ေလးေယာက္ ေၾကာက္လုိ႕ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ တစ္ခုခု
ေတာ့ က်ိန္းေသေပါက္ မွားေနျပီး၊ ဒီဟာက ဒီလမ္းေပၚေရာက္မွ အရမ္း ေလး လာ
သလုိပဲ၊ ရပ္ကြက္ထဲကို တစ္ေယာက္ … ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ျပန္လႊတ္ျပီး၊ ဘုန္းၾကီး
ေက်ာင္းက ဦးပဥၨင္းတစ္ပါးေလာက္ ပင့္ခုိင္းလုိက္ပါလား၊ အထုတ္ထဲက ညည္းသံလုိ
လုိ ဘာလုိလုိ သဲ့သဲ့ေလး ၾကားေနတယ္၊ ေလးေယာက္စလုံး ၾကားေနရတာ၊
ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ”

(ေခါင္းေဆာင္) အေရးထဲမွာ မင္းတုိ႕ကလည္း ေၾကာက္ေနျပန္ျပီး၊ ဒါၾကီးကုိ မထုတ္
ခင္က ငါကုိယ္တုိင္ နံေဘးကေန ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လာတာ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ
ျဖစ္ေနလုိ႕ ငါက အဲဒီမိသားစုကုိ သနားျပီး တာ၀န္ယူလာတာကြ၊ မေသခ်ာပဲနဲ႕
အရူးေခ်းပန္း သယ္ထုတ္လာတာ မဟုတ္ဘူး …

(ထမ္းထားသူ တစ္ဦး) ခင္ဗ်ားကလည္း ခက္တယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား လာထမ္းၾကည့္၊
မဟုတ္ရင္ က်ေနာ့္ကို ခင္ဗ်ားၾကိဳက္သလုိ ေျပာေပေတာ့ …

(ေခါင္းေဆာင္) ရပ္ကြက္ထဲ ဘုန္းၾကီး ျပန္ပင့္ခုိင္းရင္၊ ငါတုိ႕ တစ္အုပ္စုလုံးကုိ
လူေတြက ငေၾကာက္ေတြလုိ႕ အေျပာခံရမွာ မင္းနားလည္လား၊ မင္းတုိ႕ စိတ္ထဲ
မွာ မသကၤာ ျဖစ္ေ
နရင္ ဒီဟာၾကီးကုိ ေအာက္ခဏ ခ်လုိက္၊ ငါ ဖြင့္ျပမယ္ ..

(
ဒု- ေခါင္းေဆာင္) ေဟ့ လူေတြ၊ အသုဘ ပုိ႕တဲ့အခါ ေျမေပၚမွာ ခဏ မခ်ရဘူး၊
ခ်ျပီးရင္ ခ်တဲ့ ေနရာမွာ ျမဳပ္ရတယ္ဗ်၊ ကုိ …. ခင္ဗ်ားကလည္း ေျပာလုိက္ရင္
ခင္ဗ်ား အသိဆုံး အတတ္ဆုံးပဲ၊ ဒီေလာက္ေတာင္ နားမလည္ဘူးလား …

(ေခါင္းေဆာင္) ဒါဆုိ ဘာလုပ္ၾကမလဲ …

(ဒု- ေခါင္းေဆာင္) ဒီလမ္းဆုံးတဲ့ အထိ သယ္သြားမယ္၊ ျပီးရင္ မီးလာတဲ့
ဓါတ္တုိင္ တစ္တုိင္ေအာက္မွာ ေျမနဲ႕မထိေအာင္ တစ္ခုခုနဲ႕ ခံရင္ခံ၊ ဒါမွ
မဟုတ္လည္း လက္ေတြနဲ႕ ၀ါးကပ္ကုိ ပင့္ထား၊ က်ေနာ္ ဖြင့္ၾကည့္မယ္၊ သူတုိ႕
ေျပာသလုိ ဟုိဟာ(မေသေသးဘူး) ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲ ျပန္သယ္
သြားမယ္ဗ်ာ …

ဒီလုိနဲ႕ တစ္အုပ္စုလုံး ဒုတိယ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူ ေျပာတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ
လက္ခံလုိက္ပါတယ္။ အသုဘ အေလာင္းရဲ႕ ေဘးႏွစ္ဖက္နဲ႕ ေရွ႕ေနာက္ေတြ
မွာ တုတ္၊ ဓါး၊ ေလာက္ေလးခြမ်ား ကုိင္ေဆာင္ထားျပီး ေရွ႕ကုိ ဆက္သြားခဲ့ၾက
ပါတယ္။ အဲဒီလမ္း မဆုံးခင္ေလးမွာပဲ လူတစ္ေယာက္ရဲ ညည္းသံလုိလုိ
ဘာလုိလုိ အသံတစ္သံကုိ လူႏွစ္ဆယ္နီးပါးရွိတဲ့ တစ္အုပ္စုလုံး ပီပီသသ
ၾကားေနရပါျပီ။ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူ ပါးစပ္က …
“ဟုိေရွ႕ လမ္းဆုံက ဓါတ္မီးတုိင္ေအာက္မွာ ခဏနားမယ္”

(ဆက္ရန္။)

9 comments:

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ကိုေအာင္ကလဲ..ငယ္ငယ္က သတင္းစာထဲ ေန႔တိုင္း
ဝတၱဳေစာင့္ဖတ္ရသလို ျဖစ္ေနျပီ...ဆန္႔တငင္ငင္ျဖစ္ေနတယ္..

ေဆာင္းယြန္းလ said...

ေကာင္းခန္းေရာက္မွ ရပ္သြားၿပန္ၿပီဗ်ာ...
စိတ္ဝင္စားဖို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနၿပီဗ်..
ၿဖစ္ႏုိင္ရင္ ၿမန္ၿမန္ဆက္ပါဗ်ိဳ႕...

ျဖဴတုတ္ေလး said...

ကိုေအာင္...ေကာင္းခန္းေရာက္မွ...ဖတ္ရင္းနဲ႕ ေက်ာေတာ့ခပ္ခ်မ္းခ်မ္း...

Nge Naing said...

ဘယ္ႏွစ္ပိုင္းေတာင္ ရွိလဲကိုေအာင္။ ကၽြန္မက အခန္းဆက္ ဖတ္လို႔မတတ္လို႔ အကုန္လံုးၿပီးမွ ျပန္လာဖတ္လုိ႔ရေအာင္ ေမးထားတယ္။ ေနာက္ပို႔စ္က်ရင္ ၿပီးေအာင္ ေရးထားမွ ဖတ္မွာေနာ့္။

Myo Win Zaw said...

တတိယပိုင္း ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသည္

ဂ်ဴနို said...

ေက်ာင္းသားေလးေတြနဲ႕ လူမိုက္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဆက္ပါအုန္းေလ။



မအယ္

ေယာနက္သန္ said...

ေစာင္႕ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ား...

pandora said...

ေၾကာက္စရာပဲ. မုိက္တယ္
ေစာင့္ဖတ္ေနတယ္ဗ်
ျမန္ျမန္ဆက္ပါ ကိုေအာင္..

ၿဖိဳးေဝ-mmp said...

အဲဒီလမ္း မဆုံးခင္ေလးမွာပဲ လူတစ္ေယာက္ရဲ ညည္းသံလုိလုိ
ဘာလုိလုိ အသံတစ္သံ ??????
ကိုေအာင္ ထပ္တင္ရင္ နဲနဲေလာက္အခ်က္ေပးပါဦးဗ်ာ