Monday, 6 January 2014

တမ္းခ်င္း

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ဘဝမွာ အတမ္းတဆုံးအရာက အႏုပညာသမားအထူးသၿဖင့္ ကဗ်ာဆရာေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါဘဲ။ အုိမာခုိင္ယမ္ရဲ ့ကဗ်ာေလးလုိဘဲ ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တာကလည္း သစ္သားတစ္ထပ္အိမ္ေလးတစ္လုံး၊ မန္က်ဥ္းရိပ္ေတြေအာက္က ကြပ္ပ်စ္ေလးတစ္လုံး၊ ကုိယ့္ကုိ နားအလည္ႏုိင္ဆုံးခ်စ္သူ (ခ်စ္သူဆုိတဲ့အဓိပၸါယ္က ႐ွင္းၿပလုိ ့မရေလာက္ေအာင္ က်ယ္ဝန္းတယ္။ ပညာဆုိတဲ့စကားလုံးေလာက္ကုိက်ယ္ဝန္းတယ္လုိ ့ကၽြန္ေတာ္ကခံယူတယ္။) ေလးကခ်ေပးလာတဲ့ ငါးရံ ့ေၿခာက္ဖုတ္ဆီဆမ္းေလးနဲ ့ေရေႏြးႀကမ္းတစ္အုိးရယ္၊ကဗ်ာေလးေတြရယ္ဆုိရင္ ဘဝဟာ နိဗၺာန္ဘုံလုိ ့ဆုိရမွာေပါ့လုိ ့ အေတြးေတြနဲ ့ဘဝကုိ တည္ေဆာက္လာခဲ့ဘူးတယ္။ ကဗ်ာဆရာ စာေရးစရာဘဝက သိပ္အားက်ဘုိ ့ေကာင္းလွတယ္။ နာက်င္စရာကုိ နာက်င္ခံစား၊ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာကုိ ေပ်ာ္႐ႊင္ခံစား။ ရသကုိးပါးလုံးကုိ ကုိယ္ပုိင္ပစၥည္းလုိသေဘာထားၿပီး လူသားတစ္ေယာက္အၿဖစ္နဲ ့လူသားအဆန္ဆုံးေနထုိင္ခြင့္ ရတဲ့ဘဝေပပဲ။ အမွန္ေတာ့လူဟာလူလုိေနခြင့္ရတာသိပ္ေကာင္းတယ္။တစ္ခုခု အတြက္အသက္႐ွင္ေနၿပီဆုိရင္လူ ့ဘဝက စက္ဆုပ္ဖုိ ့ေကာင္းတယ္။လူသားအဓိပၸါယ္ေပ်ာက္သြားတယ္လုိ ့ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ဟာ အၿပင္မွ အတြင္းသုိ ့အယူအဆကေန အတြင္းမွအၿပင္သို ့အယူအဆသစ္နဲ ့အနာတမီကုိေလ ့လာၿပီးပန္းပုေခတ္သစ္ကုိတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့မုိက္ကယ္ အိန္ဂ်လိုထက္ ခ်စ္ရနံ ့ကုိေရးတဲ ့မုိက္ကယ္အိန္ဂ်လုိကုိပုိခ်စ္တယ္( မင္းသြားေလရာအဲဒါကုိသာယူသြားေပါ့ ငါမ်က္ေစ့ကန္းေနရင္ေတာင္မွ မင္းကုိေတြ ့ေအာင္႐ွာႏုိင္တယ္)။ဂၽြန္ကိသ္ကုိခ်စ္တယ္။ဘုိင္႐ြန္ကုိခ်စ္တယ္။႐ွင့္နားရြက္ေတြကႀကီးလွခ်ည္လားလုိ ့ေလွာင္ေၿပာင္ခဲ့တဲ့ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ ့အပ်က္မတစ္ေယာက္ကုိ မင္းလုိခ်င္ရင္ယူထားလုိက္ေလလုိ ့ လွီးၿဖတ္ပစ္ေပးရဲတဲ ့ပန္းခ်ီဆရာ ဗန္ဂုိးကုိခ်စ္တယ္။သူ ့ေက်ာကုန္းမွာပန္းခ်ီတခုဆြဲထားၿပီး သူ ့ခ်စ္သူကုိ သူေသခ်ိန္မွာအေရၿပားကုိလွီးၿဖတ္က်ပ္တင္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ဘုိ ့မွာခဲ့တဲ ့အႏုပညာသမားတစ္ေယက္ ကုိခ်စ္တယ္။ငါ့အႏုပညာကုိလူေတြနားမလည္ႀကဘူးကြလုိ ့စာေလးတစ္ေစာင္ေပးခဲ့ၿပီးအသက္၃၃ ႏွစ္သားမွာေၿပာင္းခင္္းထဲကေသနတ္သံတစ္ခ်က္နဲ ့ကမာၻႀကီးကုိလႈပ္ႏႈိးလုိက္တဲ့ပန္းခ်ီဆရာေလးတစ္ေယာက္ကုိခ်စ္တယ္။အၿခားသူေတြကုိယ့္ဘုိ ့ဒုကၡမခံရေသးတဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ဟာ ၆၅ႏွစ္ဘဲလုိ ့သတ္မွတ္ၿပီး ေအာင္ၿမင္ေနပါရက္နဲ ့ ၆၅ႏွစ္ၿပည့္ခ်ိန္မွာကုိယ့္နားထင္ကုိကုိယ္က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့အားနက္စ္ ဟဲမင္းေဝးကုိခ်စ္တယ္။အေမ့စ်ာပနမွာေကာ္ဖီေသာက္တာအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ လူသားဆန္မႈအၿဖစ္ ကမူးနဲ ့အတူရပ္မယ္။ေမာင္ေဇရဲ ့ဂႏၶဝင္အခ်စ္ကဗ်ာတစ္ရာကုိခ်စ္တယ္။(မာရီ..ထေတာ့ေလ..မိန္းမပ်င္းေလး...မနက္ေစာေစာႏုိးေအာင္ ..မင္းကုိအႀကီမ္တရာေလာက္နမ္းၿပီး..ဒဏ္ေပးရမကြဲ ့)။(မနက္တုံးဆီက ..ေက်ာ့ဆုံးကုိကုိယ္ၿမင္ေတာ့..သူ ့ဆံပင္ႏွင္းဆီပြင့္ေတြနဲ ့ဂုဏ္တင့္တယ္ေလး)ကုိေရးခဲ့တဲ့ဝီလ်ံဝစ္ဝါ့သ္ကုိခ်စ္တယ္။အင္မတိအင္မတန္ ဂုိဏ္းေတြ ကနားေတြမ်ားလွတဲ့ၿမန္မာၿပည္က ကဗ်ာဆရာစာေရးဆရာေတြအားလုံးကုိခ်စ္တယ္။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့အိပ္မက္ေတြအားလုံးဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေတာ္လွန္ေရး ဒီလႈိင္းႀကီးမွာေမ်ာပါက်ဳိးေက်ပ်က္သုန္းသြားခဲ့ရတယ္။(အမွတ္တရ မတ္လတံတားနီ)။ကၽြန္ေတာ့္ကုိအဓိကေမာင္းႏွင္ခဲ့တဲ့ ေမာင္းႏွင္အားကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ ၁၄ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေလာက္မွာရခဲ့တဲ့စာအုပ္၂အုပ္ပါဘဲ။တစ္အုပ္ကဗလာစာအုပ္ပါ။တမ်က္ႏွာမွာ စကက္ခ်္နဲ ့ပုံေတြပါၿပီး တစ္မ်က္ႏွာမွာကဗ်ာေတြေရးထားတဲ့စာအုပ္ပါ။ဆရာေအာင္ၿပည့္ရဲ ့ေနရစ္ေတာ့ၿမသီလာ(fareware to Myathilar)လုိကဗ်ာေတြ၊(ဖ်ားေနပါတယ္ဆုိတဲ ့ကုိယ္ခ်စ္သူေလးမွာ..အသစ္လူတစ္ေယာက္နဲ ့တြဲၿပီး ဤေ႐ႊတိဂုံကုိလာႀကသည္)ဆုိတဲ့ကဗ်ာ(နာမည္မမွတ္မိ ..ဆရာေအာင္ၿပည့္ေရးတာေတာ့မွတ္မိတယ္။သူ ့ေကာင္မေလးကေနမေကာင္းဘူးလုိ ့ေၿပာလုိက္လုိ ့သူကေ႐ႊတိဂုံမွာလာဆုေတာင္းေနတုံးေကာင္မေလးကုိေတြ ့လုိက္တဲ့အေႀကာင္းေလး)ကုိယ္ကလည္းၿမီးေကာင္ေပါက္ေလးဆုိေတာ့မ်က္ရည္ကုိစုိ ့လုိ ့။ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿမန္မာစာေက်ာင္းသားကုိရင့္ဆရာေတာ္ ဆုိတဲ ့နာမည္နဲ ့ေရးတာပါ။ထူးထူးၿခားၿခား အၿခားကေလာင္နာမည္တစ္ခုနဲ ့မကြယ္လြန္ခြင္အခ်ိန္ထိကဗ်ာမွာေရာစာမွာေရာနာမည္ႀကီးသြားခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီဗလာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြကုိ သူ ့ကုိယ္ပုိင္စာအုပ္ေတြမွာေရာ၊မဂၢဇင္းေတြမွာပါမေတြ ့ခဲ့မိဘူး။အဲဒီစာတစ္အုပ္လုံးမွာစကက္ခ်္ဆြဲေပးခဲ့သူကေတာ့ၿမန္မာ့ပန္းခ်ီေလာကမွာစံနမူထားအတုယူဆရာပန္းခ်ီဆရာႀကီးတစ္ဦးပါ။ကားအက္ဆီးဒင့္တစ္ခုနဲ ့ေၿခေထာက္မထိခုိက္ခင္ ကာလမွာဆြဲထားခဲ့တဲ့လက္ရာေတြပါ။ခုေတာ့အဲဒီစာအုပ္ေလးလည္းလူယုတ္မာတစ္စုရဲ ့လက္ထဲမွာဆုံး႐ႈံးသြားခဲ့ရပါၿပီ။သုိ ့ေသာ္ အဲဒီသမုိင္းကုိသိေသးတဲ့သူတစ္ခ်ဳိ ့ေတာ့ကံအားေလ်ာ္စြာက်န္ေနပါေသးတယ္။ေသူတုိ ့နဲ ့တုိက္ညွိခ်ိန္ဆၿပီးေတာ့ေသခ်ာရင္နာမည္နဲ ့တကြေနာက္တစ္ပုဒ္ေရးပါဦးမယ္။ကာယကံ႐ွင္ေတြကုိယ္တုိင္ ေမ့ေနတဲ့၊အမွတ္မထားမိတဲ့သမုိင္းေလးတစ္ခုကုိေဖၚထုတ္ေပးရရင္လည္းအႏုပညာဒါန တစ္ခုၿဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့ယုံပါတယ္။နာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ လက္ကမ္းကဗ်ာစာအုပ္ေလးပါ။ကဗ်ာဆရာေလးငါးေယာက္ပါေပမယ့္ ဆရာေနေသြးနီကဗ်ာကုိဘဲမွတ္မိပါေတာ့တယ္။ဒါေတာင္ေခါင္းစဥ္ကုိမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ၿပည့္စုံခ်င္မွလည္းၿပည့္စုံပါလိမ့္မယ္။အႏုပညာရပ္ဝန္းထဲကတစ္စုံတစ္ေယာက္မ်ားသိေလမလားဆုိတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့ကဗ်ာေလးကုိမွတ္မိသေလာက္ၿပန္လည္မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

။။။။။။။။။။။။
သူေသၿပီ
ေခါင္းနက္ထဲမွာ
ၿဖဴေလ်ာ့စြာလဲေလ်ာင္းလုိ ့
အိပ္မက္ကုိလည္း
ခါတုိင္းလုိမ႐ႈေတာ့ဘူး
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းလည္း
ေသြးမေလ်ာက္ေတာ့ဘူး
အခ်စ္ႏွလုံးမွာလည္း
ခုန္သံရပ္စဲလုိ ့
သူေသၿပီ။  ။
ပူေႏြးတဲ့မ်က္ရည္စက္
သူ ့ရဲ ့ေနာက္ဆု့းထြက္သက္ၿဖစ္တယ္
အလြမ္းလြန္ေဝဒနာနဲ ့
ကုသသူအခ်ိန္သမားေတာ္ကလက္ေလ်ာ့
သူေသလြန္ခဲ့ေပါ့။
ေသာကနဲ ့ဗ်ာပါဒေတြက
ေနာက္ဆုံးအသုဘပုိ ့ႀကတယ္
ေ႐ွ ့ဆုံးမွာ
မ်က္လုံးစိမ္းနဲ ့မ်က္ႏွာတစ္ခု
လြမ္းသူ ့ပန္းေခြကုိင္လုိ ့။
နီရဲတဲ့ပန္းေတြအႀကား
စာတမ္းတစ္ခုခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္
စြန္ ့ပစ္ခံရေသာအခ်စ္
စိမ္းကားမႈတြင္ၿမဳပ္ႏွံသၿဂၤိဳိလ္သည္..တဲ့။

ေနေသြးနီ (မွန္းဆ...၁၉၇၇)

ခုေရးတဲ ့စာစုမွာလုိအပ္ခ်က္ေတြအမ်ားႀကီး႐ွိေနပါလိမ့္မယ္။ေအာ္စလုိေတာရကေန အေထာက္အထားအကုိးအကားၿပဳစရာဘာစာ႐ြက္စာတမ္းမွမ႐ွိဘဲ ႏွလုံးသားနဲ ့ဥေဏွာက္တစ္ခုကုိအရင္းၿပဳၿပီး ၿပန္လည္တူးဆြယူရတဲ့အခက္အခဲကုိ ကဗ်ာခ်စ္သူ စာခ်စ္သူေတြနားလည္ပါလိမ့္မယ္။ေနာက္တစ္ခုကဒီစာကုိဖန္တီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာႏုိင္ငံေရး၊ဘာတစ္ခုခုေသာဆႏၵမွမပါေလာက္ေအာင္ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားဟာ႐ွင္းသန္ ့တည္ၿငိမ္ေနပါတယ္။တကယ္လုိ ့မ်ားကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ ႏွင္းခါးမုိးတုိ ့လုိ၊ေမာင္ဖုန္းၿမင့္တုိ ့လုိ၊ေမာင္ယုပုိင္တုိ ့လုိ၊လုလုလက်ၤာ တုိ ့လုိ (တုိက္႐ုိက္မသိလုိ ့အၿခားဆရာမ်ားကုိနာမည္မညႊန္းၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္) ကဗ်ာဆရာစာေရးဆရာအစစ္ေတြ  မဖတ္မိေသးဘူးဆုိရင္ အၿခားေသာမိတ္ေဆြမ်ားကလည္း ေဖၚဝါ့ဒ္လုပ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။
ဝုိင္းဝန္းၿပီးၿဖည့္စြက္ၿပင္ဆင္ေပးႀကဘုိ ့လည္းေမတၱာရပ္ခံပါတယ္

အာကာႀသရ(၁၉၆၅-     )

(မွတ္ခ်က္။ ။ ကုိမုိးေမာင္ေမာင္၏ ေဖ့ဘြတ္(facebook) စာမ်က္ႏွာမွ ထပ္ဆင့္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။)
Read more »

Saturday, 28 December 2013

ဧရာ၀တီျမစ္အေၾကာင္း ညက အိမ္မက္ မက္တယ္

ညက ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးအေၾကာင္း က်ေနာ္ အိမ္မက္ မက္ပါတယ္။ ....
တကယ္ပါ .... ဗ်ာ ....
က်ေနာ့္အိမ္မက္ထဲမွာ စစ္တပ္က လက္ရွိ ဦးသိန္းစိန္ အစုိးရထံကေန ႏုိင္ငံေတာ္

အာဏာကုိ သိမ္းယူလုိက္ပါတယ္ ... ျပီးေတာ့ စစ္တပ္က ျမစ္ဆုံ စီမံကိန္းကုိ
ဆက္လုပ္မယ္္လုိ႕ ကမၻာသိေအာင္ တရား၀င္ ေၾကညာ ပါတယ္ ...

လူတခ်ဴ ိ႕ဟာ သမၼတေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္ လြမ္းခ်င္းေတြကို ေဖာေဖာသီသီ

ဖြဲ႕ဆုိၾကတယ္ ....
အဲလုိ လူေတြကုိ ၾကည့္ျပီး သက္ျပင္း အခါခါ ခ်မိတဲ့ က်ေနာ္ ...
အင္တာနက္ေပၚ တက္လုိက္ျပန္ေတာ့ ...
မ်က္ႏွာစာအုပ္(ေဖ့ဘြတ္) ေပၚက က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ တခ်ဴ ိ႕ကေတာ့

မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပုိးေပါက္ေပါက္ က်လုိ႕ ....
သူတုိ႕ မ်က္ရည္က်တဲ့ ႏွဳန္းဟာ ဆီးဂိမ္းပြဲတုန္းက တရုတ္မီးပန္းေတြထက္
မ်ားျပီး ျမန္လည္း ျမန္ပါတယ္ ....

အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးကုိ ဘယ္သူေတြမ်ား အသဲအသည္း

ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနသလဲလုိ႕ ... လုိက္ရွာ လုိက္ေမးၾကည့္တာေပါ့ ....
ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြလည္း မေတြ႕ရ ...
အရပ္ဖက္ အဖြဲ႕အစည္းေတြလည္း မျမင္ရ ...
NGO ေတြလည္း မၾကားရပါဘူး ဗ်ာ ....

ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီး ကံဆုိးခ်က္ကေတာ့ ေခတ္လူငယ္ေတြ စကား ဌားျပီး

ေျပာရရင္ “ကုိး” ေလာက္ ရွိတယ္ ....
ဗုိက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႕ ကဗ်ာဆရာတခ်ဴ ိ႕ရယ္ ....
ေမးရုိးေတြ ေငါ့ထြက္ေနတဲ့ စာေရးဆရာ အခ်ဴ ိ႕ရယ္ ....
လမ္းေလွ်ာက္လြန္းလုိ႕ ေျခေထာက္ေတြ ေဖာေရာင္ေနတဲ့ တက္ၾကြသူ အနည္းငယ္ရယ္ ....

ဧရာ၀တီကို ကာကြယ္မယ္ေဟ့ ဆုိျပီးမ်ား ဧရာ၀တီျမစ္တေလွ်ာက္က ျမိဳ႕ေတြမွာ အဖြဲ႕ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဖြဲ႕ထားသလဲလုိ႕ လုိက္ရွာၾကည့္ပါေသးတယ္ ...

မီးပဲ ပ်က္ေနလုိ႕လား မသိဘူး ...
ဘာ ဆုိင္းဘုတ္မွ က်ေနာ္ မေတြ႕ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ ဗ်ာ .....
 

ေၾသာ္ ... ဧရာ၀တီဆုိတဲ့ ျမစ္ၾကီး ေရ ...
က်ေနာ့္အိမ္မက္ထဲကလုိ ...
ခင္ဗ်ား ကံ မဆုိးပါေစနဲ႕ .... ဗ်ာ .....
Read more »

Saturday, 31 August 2013

ဘေလာ့ေရးသားသူမ်ား၏ ဘေလာ့ေဒး (3108=Blog)





က်ေနာ္လည္း ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ ဒီေန႕က်ေရာက္တဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားေန႕အတြက္
အမွတ္တရ ေရးေပးၾကဖုိ႕ နီးစပ္ရာ ညီအကို ေမာင္မႏွေတြထံ ေတာင္းဆုိ
တုိက္တြန္းထားတာ ၾကာပါျပီ။ သုိ႕ေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ၾကေတာ့ ဟုိလွည့္ဒီလွည့္
ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ငုတ္တုပ္ထုိင္ ဘေလာ့လုိင္းထဲ မရွိဘူး။ ေဖ့ဘြတ္ထဲပဲ အရင္၀င္၊
ဘေလာ့ေတြကို သစၥာေဖာက္၊ ေဖ့ဘြတ္လုိင္းမွာ စီးေမွ်ာ္ရင္း အခုေတာ့ တခ်ိန္က
က်ေနာ္ အင္မတန္ ခ်စ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဟာ အိပ္ေမာက်ေနပါျပီ။

က်ေနာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေဖဖၚ၀ါရီေလာက္က ဆုိရင္ က်ေနာ္ဘေလာ့ရဲ႕
စာဖတ္သူဟာ သုံးေယာက္ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ပါ ...
အဲဒီသူေတြက ေရးသူျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ရယ္၊ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါ
ေမာင္မ်ဳိး၊ ထုိင္၀မ္ကြ်န္းမွာ ေနတဲ့ ညီမငယ္တစ္ဦးပါ။

ဒီလုိနဲ႕ ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေတြ႕သမွ် လုိက္ဖတ္၊ ျမင္သမွ် ေကာ္မန္႕၀င္ေရး၊ ေတြ႕သမွ်
စီေဘာက္မွန္သမွ် ေျခရာ လုိက္ခ်ေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ေလး လူစည္လာပါတယ္။
အဲဒီေခတ္က ဘေလာ့ဂါအသစ္ေတြကို လင့္ခ္ခ်ိတ္ေပးျပီး လူသိမ်ားေအာင္ လုပ္ေပး
တတ္တဲ့ စကၤာပူက ဘေလာ့ဂါ ကုိလူသစ္က က်ေနာ့္ဘေလာ့ထံ အလည္ေရာက္
လာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ၊ ကုိယ္ထင္တာေရးလုိက္၊ သမုိင္းအတုိအစ
ေလးေတြ ဟုိစာအုပ္ဒီစာအုပ္ထဲကေန စကင္းန္ဖတ္ျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္၊ ဂဠဳန္ဦးေစာ
ၾကိဳးစင္ေပၚေရာက္တဲ့ ဓါတ္ပုံေတြ ေလွ်ာက္တင္ေပါ့၊ အဲဒါကို ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေနတဲ့
ဘေလာ့ဂါသင္ကာ ဆုိတဲ့ ကိုသင္ကာက အေကာင္းဆုံး ဘေလာ့ပို႕စ္ တစ္ရာဆုိျပီး
စာရင္းျပဳစုေတာ့ သူ႕စာရင္းထဲမွာ က်ေနာ္ ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႕
စာေမးပြဲေအာင္ေတာ့တာပါပဲ။

သုိ႕ေပမယ့္ က်ေနာ္ဟာ နာမည္ၾကီး ဘေလာ့ဂါ အုပ္စုထဲ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ၀င္လုိ႕
မရေသးပါဘူး ....
က်ေနာ့္ဘေလာ့ကုိ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ နာမည္ၾကီးတဲ့ စာေရးသူေတြ
ထံ မိတ္ဆက္ေပးသူ ႏွစ္ဦးကေတာ့ ၾသစေၾတးရီးယားကြ်န္းေန မေကသြယ္နဲ႕
အေမရိကန္က ကဗ်ာဆရာ အကုိ ကုိေအာင္သာငယ္တုိ႕ပါ။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ ဘေလာ့ဂါ
ရပ္ကြက္ထဲက သုိ႕မဟုတ္ အင္တာနက္ေပၚတြင္ စာေရးေသာ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးသူ
မ်ားအၾကားမွာရွိတဲ့ လဖက္ရည္ၾကမ္း ကြပ္ျပစ္ေပၚမွာ က်ေနာ္ဟာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္
ေပါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ အရပ္လူၾကီး ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ ...
ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ကေန နာဂစ္မုန္တုိင္း ကူညီေရးေခတ္ ....
နာဂစ္မုန္တုိင္း ကူညီေရးေခတ္ကေန ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ဆန္႕က်င္ေရးေခတ္ ....
၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ဆန္႕က်င္ေရးေခတ္ကေန ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲေခတ္ ....
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲေခတ္က ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ အန္တီစု လြတ္လာတဲ့ ေခတ္ေတြအထိ ...

ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္စား၊ ကုိယ္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္း၊ ကုိယ့္အခ်ိန္ကုိ ကိုယ္မသုံးစြဲပဲ
ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ေမြးရပ္ေျမအတြက္ အေပ်ာ္တမ္း တုိက္ပြဲ၀င္သူမ်ားအျဖစ္
ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႕၏ ခရီးတြင္

ဘေလာ့ဂါ ကိုျမင္ေဇ ေခၚ ကိုေနလ
ဘေလာ့ဂါ အမ မေငြစႏၵာ
ဘေလာ့ဂါ ေက်ာက္ခဲေခၚ ကုိၾကီးေက်ာက္ တုိ႕ ဟာ
က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ အြန္လုိင္း အင္တာနက္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ ေလာကၾကီးကုိ ႏွဳတ္ဆက္
ျပီး ဘ၀တစ္ပါးသုိ႕ ကူးေျပာင္းသြားၾကပါတယ္။ အထက္ပါ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ သုံးဦး
ဟာ ကြယ္လြန္ကာနီး အခ်ိန္မ်ားအထိ ဘေလာ့ေတြေပၚမွာ ဘေလာ့ပုိ႕စ္ေတြ တင္ျပ
ေရးသားခဲ့ၾကသူေတြပါ ....

ဒီကေန႕ က်ေရာက္တဲ့ ဘေလာ့ေဒးမွာ ဘေလာ့ေရးသားသူအေပါင္း ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္
ျမဲၾကပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းလ်က္ .....

ပ်ဴႏုိင္ငံဘေလာ့အား ေရးသားသူ
ကုိေအာင္
Read more »

Sunday, 2 June 2013

သရဲေျခာက္ေသာ အိမ္ၾကီး

သူ အပါအ၀င္ လူ ၁၆ဦးတုိ႕ ကားမွတ္တုိင္တြင္ လုိင္းကားေစာင့္ေနခုိက္
အဖုိးအုိ ေပါလ္ သည္ လုိက္နာရမည့္ စည္းကမ္းမ်ားကို ရွင္းျပပါသည္။
ထုိသရဲေျခာက္သည္ဟု နာမည္ၾကီးေနေသာ အိမ္ၾကီးတြင္ ဓါတ္ပုံ၊ ဗီြဒီယုိ
ရုိက္ခြင့္ မျပဳပါ၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ လက္ရွိအိမ္ရွင္သည္ သူ႕အိမ္
အား ျပန္လည္ေရာင္းခ်ရန္ အိမ္ေရာင္း၀ယ္ေရး ကုမ႑ီထံတြင္ ေၾကညာ
ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးအုိ ေပါလ္ ဦးေဆာင္သည့္ က်ေနာ္တုိ႕
ေဘာ္လန္တီယာ အဖြဲ႕သည္ အိမ္ရွင္ႏွင့္တကြ သံသယ၀င္ေနသူအေပါင္း
တုိ႕၏ သံသယကုိ ေခ်ဖ်က္ေပးႏုိင္ရန္အလုိငွါ အေျဖတစ္ခုအား ရလုိ၊ ရျငား
တစ္ညတာ အိပ္စက္ေလ့လာေပးရန္ ျဖစ္ပါသည္။

သရဲေျခာက္သည္ဟု နာမည္ထြက္ေနသည့္ အိမ္ၾကီးသည္ က်ေနာ္တုိ႕ေနထုိင္
ရာ Hillerød ေဒသနဲ႕ ၇ ကီလုိမီတာခန္႕သာ ေ၀းေသာ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကား ေဒသ
တစ္ခုတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ Ny Hammersholt ဟု ေခၚေသာ အဆုိပါ ေဒသသည္
၁၈ ရာစုက ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံ ကိုပင္ေဟဂင္ျမိဳ႕ေတာ္တြင္ လက္ေရာက္ အလုပ္
လုပ္ကုိင္ၾကေသာ ဆြီဒင္လူမ်ဳိးမ်ား အမ်ားဆုံးေနရာေဒသ ျဖစ္သျဖင့္
Little Sweden ဟု ဒိန္းမတ္လူမ်ဳိးမ်ားက ေခၚေ၀ၚၾကပါသည္။

က်ေနာ္တုိ႕အဖြဲ႕သည္ လုိင္းကားအမွတ္ ၃၀၁ အား ဟီးလာရုိ႕( Hillerød) ဘူတာ
အထိ စီးခဲ့ၾကျပီး ဘူတာအနီးရွိ လုိင္းကားမ်ဳိးစုံ စုရပ္မွတဆင့္ လုိင္းကားအမွတ္ ၃၃၅
အား ေျပာင္းလဲစီးရပါသည္။ ထုိမွတဖန္ ဆယ္မိနစ္ခန္႕ လုိင္းကား စီးျပီးေသာအခါ
က်ေနာ္တုိ႕ တစ္ညတာ ေလ့လာရမည့္ သရဲေျခာက္သည္ဟု သတင္းထြက္ေန
ေသာ အိမ္ၾကီးထံ ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ယခင္က က်ေနာ္တုိ႕ ေဘာ္လန္တီယား
အဖြဲ႕သည္ ဆယ္ဦးပင္ မျပည့္ပါ၊ ထုိ႕ေနာက္ ဆယ္ဦး ေက်ာ္လာပါသည္၊ ယခုအခါ
အဖြဲ႕၀င္ သုံးဆယ္ေက်ာ္ ရွိလာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စုသည္ က်ေနာ္တုိ႕
ေဒသ၏ စုေ၀းခန္းမကို ဌားရသည့္အထိ တုိးတက္လာပါသည္။ အဖြဲ႕၀င္အမ်ားစု
သည္ ပင္စင္စား အဖုိးအုိမ်ားျဖစ္ၾကျပီး အေၾကာင္းတစုံတရာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းခြင္မွ
ပင္စင္လစာျဖင့္ အနားယူေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္သိသေလာက္ က်ေနာ္
နဲ႕ တျခား အဖြဲ႕၀င္ ေျခာက္ဦးခန္႕သာ အလုပ္လစာျဖင့္ ရပ္တည္ေနေသာ အလုပ္
သမားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ထုိအိမ္ၾကီးဆီသုိ႕ ခ်ီတက္လာၾကသည့္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးလုိလုိ ကိုယ္ပုိင္ကားမ်ား
ရွိသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႕ ၁၆ ဦး ေမာင္းႏွင္းလာၾကမည့္ ကားမ်ဳိးစုံ
အတြက္ ယာဥ္ ရပ္နားစရာ ေနရာအလုံအေလာက္မရွိပါ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အထုပ္အပုိးမ်ဳိးစုံ၊
စားစရာ ေသာက္စရာ မ်ဳိးစုံကုိ သယ္ေဆာင္လာေသာ လူ ၁၆ ဦးတုိ႕သည္ လုိင္းကား
ျဖင့္ သြားေရာက္ရခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိ ၁၆ ဦးထဲတြင္ က်ေနာ္နဲ႕ မ်က္နွာခ်င္း ရင္းႏွီး
ေနသူမွာ ဆယ္ဦးခန္႕သာ ရွိပါသည္။ က်န္ မ်က္ႏွာစိမ္းမ်ားကုိ က်ေနာ္ မသိပါ။ အဖုိးအုိ
ေပါလ္ မိတ္ဆက္ေပးမွ ထုိသူမ်ားသည္ အဖြဲ႕၀င္သစ္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု သိရပါသည္။
က်ေနာ္တုိ႕ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ကားလမ္း၏ တဖက္အျခမ္းတြင္ “မ”ဂဏန္း ကိုယ္စားျပဳ
အိမ္နံပါတ္မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားျပီး ဟုိတဖက္အျခမ္းတြင္ “စုံ” ဂဏန္း ကိုယ္စားျပဳ အိမ္နံပါတ္
မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားပါသည္။ ထုိအဖြဲ႕၀င္သစ္မ်ားသည္ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ ကားလမ္းျခားေသာ
အျခားတဖက္တြင္ ေနထုိင္ၾကသူမ်ားဟု သိရပါသည္။

ယခင္က က်ေနာ္တုိ႕ ေလ့လာစူးစမ္းေရးအဖြဲ႕တြင္ က်ေနာ္သည္ အသက္ အငယ္ဆုံး
ျဖစ္ေနပါသည္။ ယခုအခါ အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္တစ္ဦး၊ အသက္ သုံးဆယ္
ေက်ာ္ကာစ လူငယ္ႏွစ္ဦးတုိ႕အား ေတြ႕လုိက္ရမွ က်ေနာ့္ထက္ ငယ္ေသာ သူမ်ား
အဖြဲ႕ထဲ၌ ရွိလာပါလားဟု သတိျပဳမိပါသည္။ “ဆုိးရႊန္း” ဆုိသည့္ အသက္ေျခာက္ဆယ္
ေက်ာ္ကာစ အမ်ဳိးသားၾကီးသည္ သူ႕သား နီကိုလုိင္နဲ႕ က်ေနာ့္အား မိတ္ဆက္ေပးပါ
သည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေနတက္ေသာ သူ႕သားသည္ သရဲ၊ တေစၦ၊ နာမ္၊ ၀ိညာဥ္
မ်ားကို လက္ခံခ်င္ပုံ မရပါ။ စူးစမ္းခ်င္ရုံ သက္သက္ျဖင့္ သူ႕ဖခင္ႏွင့္အတူ လုိက္လာ
သည္ဟု သိရပါသည္။ နီကုိလုိင္၊ စေတးဖန္ ဆုိသည့္ လူငယ္ႏွစ္ဦးသည္ က်ေနာ္ႏွင့္
အတူ ၀ုိင္ပုလင္း၊ အရက္ပုလင္း၊ ဘီယာကဒ္မ်ားအား ကားမွတ္တုိင္မွ အိမ္ၾကီးဆီသုိ႕
သယ္လာခဲ့ၾကပါသည္။

သရဲေျခာက္ေသာ အိမ္ၾကီးသည္ ႏွစ္ထပ္အိမ္ျဖစ္ပါသည္။ သရဲေျခာက္သည္ဟု
နာမည္ထြက္လာေသာ အခန္းမွာ အေပၚထပ္ ဘယ္ဖက္အခန္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိအခန္း
တြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လခန္႕က အိမ္ဌား မိသားစု တစ္စု ေနထုိင္ ေျပာင္းေရႊ႕သြား
ေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထုိ႕ေနာက္တြင္ ထုိအခန္း၌ မည္သူမွ် မေနၾကပါ။
အေပၚထပ္ ညာဖက္အခန္းႏွင့္ ေအာက္ထပ္ ႏွစ္ဖက္စလုံးတုိ႕တြင္ အိမ္ဌားမ်ား
ရွိသည္ဟု က်ေနာ္တုိ႕ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ က ေျပာျပထားပါသည္။
အိမ္ရွင္သည္ ထုိအိမ္ႏွင့္ ၁၀ ကီလုိမီတာခန္႕ ေ၀းေသာ ဘီးရာကယ္ရုိ႕(Birkerød)
ျမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္ေၾကာင္း သိရပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စု စားစရာေသာက္စရာမ်ား
ကုိ သယ္ေဆာင္၍ အေပၚထပ္ တက္ရန္ ေလွကားထိပ္သုိ႕ ေရာက္သည့္တုိင္ ထုိအိမ္
အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မည္သည့္ လူအရိပ္လူအေယာင္မွ် မေတြ႕ရေသးပါ။
အခန္းေသာ့ ယူလာေသာ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ႏွင့္ လူၾကီးတခ်ဳိ႕ ေရွ႕မွ
တက္သြားၾကပါသည္။ ဘီယာကဒ္မ်ား၊ ၀ုိင္ပုလင္းမ်ား၊ အရက္ပုလင္းမ်ား
သယ္လာၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႕သည္ ေလွကားေအာက္ေျခတြင္ ေခတၱ နားေန
ၾကပါသည္။ အိမ္အေပၚထပ္မွ ေသာ့ဖြင့္သံ၊ စကားေျပာသံမ်ား၊ အျပန္အလွန္
ႏွဳတ္ဆက္သံမ်ားကို ၾကားေနရပါသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ထုိ႕အိမ္၏ ညာဖက္အခန္း
မွ အိမ္ဌားမ်ား ျဖစ္ပုံရေသာ ကေလးငယ္တစ္ဦးႏွင့္ အသက္ ခပ္ၾကီးၾကီး အမ်ဳိးသား
ၾကီးတစ္ဦးတုိ႕သည္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးအား ျပဳံးျပႏွဳတ္ဆက္ျပီး အိမ္အျပင္ဖက္
သုိ႕ ထြက္သြားၾကပါသည္။ ကေလးငယ္၏ လက္ထဲတြင္ ကစားစရာ ေဘာလုံးေလး
တစ္လုံးအား ကိုင္ေဆာင္ထားသည္ကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕လုိက္ရပါသည္။

သရဲ၊ တေစၦ၊ နာမ္၊ ၀ိညာဥ္မ်ား ေျခာက္လွန္႕သည္ဟု နာမည္ထြက္ေနေသာ ထုိအခန္း
သည္ ၁၀၀ မီတာ ပတ္လည္ေလာက္ က်ယ္၀န္းပါသည္။ မိသားစု အိပ္ခန္း တစ္ခန္း၊
အိပ္ခန္းငယ္ ႏွစ္ခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ မီးဖုိးေခ်ာင္၊ အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာ အားလုံးလုိလုိ သပ္သပ္
ရပ္ရပ္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ရွိေနပါသည္။ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ဖုန္မတက္ေအာင္ ဖုံးအုပ္ထား
ေသာ အ၀တ္မ်ားကုိ ဖယ္ရွား၊ ျပတင္းေပါက္မ်ား ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ က်ေနာ္တုိ႕လူအုပ္
ျဖင့္ ထုိအိမ္သည္ ရယ္သံေမာသံမ်ားအၾကား စည္းကားေနသလုိလုိ ျဖစ္ေနပါသည္။
မီးဖုိေခ်ာင္အခန္းမွ ေရခဲေသတၱာေရာ၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္တုိ႕ပါ အသစ္နီးပါးမွ် အသုံးျပဳႏုိင္
ဆဲ ပုံစံမ်ဳိး ရွိေနၾကပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စု ထုိအိမ္သုိ႕ ေရာက္ရွိေနခ်ိန္မွာ ည
၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိပါေသးသည္။ ေႏြရာသီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဥေရာပေျမာက္ပုိင္း
ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ည ၁၀ နာရီ ေက်ာ္သည့္အထိ ေကာင္းကင္၏ လင္းထိန္မွဳအား ရရွိေန
ပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ည ၇ နာရီသည္ ညေနခင္း ပုံစံမွ်သာ ျဖစ္ေနပါသည္။

ဧည့္ခန္းထဲတြင္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ၀ုိင္းဖြဲ႕ ထုိင္ေနၾကပါသည္။ ေကာ္ဖီေသာက္သူ
ရွိသကဲ့သုိ႕ အခ်ဳိ႕လည္း ဘီယာ၊ ၀ုိင္၊ အရက္ ေသာက္ဖုိ႕ ဟန္ျပင္ေနၾကပါသည္။
အဖုိးအုိ ဟန္နရီက က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး ၾကံဳခဲ့ဖူးသည္ သရဲတေစၦ ထိတ္လန္႕ဖြယ္
အေၾကာင္းမ်ားကုိ အလွည့္က် ေျပာျပရန္ ေတာင္းဆုိလုိက္ပါသည္။ စတင္ေျပာဆုိသူ
မွ က်ေနာ့္နံေဘးမွ အဖုိးအုိတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ သူ႕နာမည္ကုိ က်ေနာ္ မွတ္ မထားမိပါ။
သူ႕တြင္ ေျမးတစ္ဦးရွိပါသည္။ သူ႕သမီးႏွင့္ သူ႕သမက္တုိ႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႕
က အာရွေဒသ အဂၤလန္ ကုိလုိနီေဟာင္း ေဟာင္ေကာင္ကြ်န္းသုိ႕ အလည္သြားစဥ္
ဗီယက္နမ္ ေလွစီး ဒုကၡသည္ ကေလးငယ္တစ္ဦးအား ေမြးစားခဲ့ၾကပါသည္။ ထုိ
ကေလးငယ္သည္ ယခုအခါ အသက္အားျဖင့္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး
ျဖစ္ေနပါသည္။ ထုိအမ်ဳိးသမီး၏ မိဘ အရင္းအျခာ ရွာပုံေတာ္တြင္ သရဲ၀င္စီးေန
ေသာ ေဆးဂုံျမိဳ႕မွာ အဖြားအုိတစ္ဦးအေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။

“က်ဳပ့္ေျမးမေလး ပါလာတဲ့ အဲဒီ ဗီယက္နမ္ေလွကုိ ပင္လယ္ျပင္မွာ တျခားေလွေတြ
က ေတြ႕ေတာ့ တစ္ေလွလုံး လူေတြ တုန္းလုံးပလက္ ေမ့ေမွ်ာေနၾကတယ္၊ ေသတဲ့
သူလည္း ေသေနၾကတာ၊ အဲဒါဗ်ာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေသဆုံးေနတဲ့ လင္မယားပုံစံ
စုံတြဲႏွစ္တြဲအလယ္မွာ အဲဒီ ကေလးမေလးကုိ ေတြ႕တယ္၊ ဘယ္အတြဲက သူ႕မိဘ
လည္းဆုိတာ ဘယ္သူမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာႏုိင္ၾကဘူး၊ ဒီလုိနဲ႕ က်ဳပ့္သမီးက
ဒီကေလးကုိ ေမြးစားလာတာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က က်ဳပ့္ေျမးမေလးက
ပူဇာလုိ႕ သူ႕မိဘအရင္းေတြ သုိ႕မဟုတ္ ေဆြမ်ဳိးေတြမ်ား ေတြ႕လုိေတြ႕ျငား
ဗီယက္နမ္ကုိ က်ဳပ္တုိ႕ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ အဲဒီ ေဆးဂုံျမိဳ႕မွာ ကြယ္လြန္သူေတြ
ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြ ၀င္ေရာက္ပူးကပ္ႏုိင္တဲ့ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႕
တယ္၊ ဒါနဲ႕ က်ဳပ္တုိ႕ ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္က
သူ႕အေမရဲ႕ ၀ိညာဥ္ပူးကပ္ျပီး ေျပာျပတယ္ဗ်၊ အဲလုိ ေျပာျပတဲ့ ေတာျမိဳ႕ေလးကုိ
ေရာက္ေတာ့ သူ႕အဖြားအရင္းနဲ႕ ေတြ႕ရတယ္၊ သူ ငယ္ငယ္က သူ႕မိဘႏွစ္ပါး
နဲ႕ တြဲရုိက္ထားတဲ့ဓါတ္ပုံေလးေတာင္ ရလာတယ္၊ က်ဳပ့္သမီး သူ႕ကုိ ေမြးစားစဥ္
က ရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံထဲက ပုံစံအတုိင္းပဲ၊ သူ႕မိဘႏွစ္ပါးကလည္း သူ႕ကုိ ေတြ႕
ခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ ပါလာတဲ့ ေလွထဲကလုိ သူ႕နံေဘးမွာ ေသဆုံးေနတဲ့ ရုပ္
အေလာင္းေတြနဲ႕ အတူတူပဲ၊ ဒီ ၀ိညာဥ္၀င္ပူးေနတဲ့ မိန္းမၾကီးဟာ ဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္
ေပါင္းမ်ားစြာၾကားမွ ဘယ္သူမွန္း မသိ၊ ဘယ္၀ါမွန္း မသိတဲ့ က်ဳပ့္ေျမးကုိ အဲလုိ
ေျပာျပႏုိင္တာကုိး က်ဳပ္ျဖင့္ စဥ္းစားလုိ႕ေတာင္ မရဘူး ဗ်ာ .... ”

ဒုတိယေျမာက္ ေျပာျပသူ ဒန္းနီရယ္ကေတာ့ သူတုိ႕ အိမ္နံေဘးက ကြယ္လြန္
သြားေသာ အဖုိးအုိးတစ္ဦး၏ ညဖက္ ညည္းတြားသံကုိ ေျပာျပပါသည္။ တံခါးဖြင့္သံ၊
ျပန္ပိတ္သံ၊ ေခ်ာင္းဆုိးသံ၊ တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာေနသံမ်ား ၾကားရေလ့
ရွိေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။ တခါတရံ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္လအထိ မည္သည့္အသံမွ်
မၾကားရပဲ ရွိတတ္သည္။ ေနာင္တဖန္ အဲလုိ မၾကာခဏ ျပန္ၾကားရသည္ဟု သူက
ေျပာျပပါသည္။

တတိယေျမာက္ ေျပာျပသူမွာ အဖုိးအုိ ပီတာ ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးအုိ ပီတာသည္
ခ်ီလီႏုိင္ငံ စစ္အာဏာရွင္ေဟာင္း ပီႏုိေရွးအား ဆန္႕က်င္ေသာ ခ်ီလီ လူ႕အခြင့္
အေရးအဖြဲ႕တစ္ခုတြင္ ကူညီေပးခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ခ်ီလီႏုိင္ငံ၏
ေက်းလက္ေဒသတစ္ခုတြင္ အင္မတန္ထူးဆန္းေသာ နာမ္၀ိညာဥ္မ်ား လုိက္ပါ
ေသာ အေ၀းေျပး လုိင္းကားၾကီးတစ္စီးေပၚတြင္ တစ္ေန႕ကုန္ စီးႏွင္းဖူးေၾကာင္း
ေျပာျပပါသည္။ ခရီးသည္တင္ကားၾကီးကုိ ထုိ ေက်းလက္ေဒသတြင္ လူအမ်ားအျပား
ၾကံဳဖူးေၾကာင္း သူက ေျပာျပပါသည္။ ထုိအေ၀းေျပး ကားၾကီးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လမ္းတစ္ေနရာတြင္ တိမ္းေမွာက္ျပီး ကားေပၚပါလာသူ အားလုံး
ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ထုိေနာက္တြင္ ထုိ သရဲတေစၦၱမ်ား
လုိက္ပါလာေသာ ထုိခရီးသည္တင္ကားသည္ ထုိေဒသတြင္ မၾကာခဏ လွည့္လည္
သြားလာေနသူကို လူတခ်ဳိ႕ ေတြ႕ဖူးၾကဳံဖူးၾကသည္ဟု သူက ေျပာျပသည္။ တေန႕
တြင္ သူနဲ႕ သူ႕မိတ္ေဆြ ခ်ီလီ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးတုိ႕သည္ ေက်းရြာေလးတစ္ခုမွ
ျမိဳ႕ေပၚသုိ႕ သြားေရာက္ရန္ ကားေစာင့္ေနခုိက္ ထုိကားေပၚသုိ႕ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္
ဟု ပီတာက ေျပာျပပါသည္။ အစပထမတြင္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးစလုံး သတိ မထားမိပါ။
သူတုိ႕နံေဘးတြင္ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား မိတ္ဖြဲ႕ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သူက
ေျပာျပပါသည္။ ထုိေနာက္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးစလုံး ကားေပၚတြင္ အိပ္ခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္
လာၾကပါသည္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး ႏူိးလာေသာအခါ သူတုိ႕နွစ္ဦးစလုံး ကားလမ္း
နံေဘးရွိ စုိက္ခင္းတစ္ခုထဲတြင္ အိမ္ေပ်ာ္ေနေၾကာင္း သိလုိက္ရပါသည္။

အဖုိးအုိ ပီတာ၏ စကားအဆုံးတြင္ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္က ...
“ပီတာ၊ မင္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီကားေပၚက အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ သြားေငးမိလုိ႕
ကားေပၚကေန တြန္းခ်လုိက္တာ မဟုတ္လား ....” ဟု ေနာက္ေျပာင္လုိက္ပါသည္။

ရယ္သံမ်ား ဖုံးလႊမ္းေနေသာ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးသည္ စကား၀ုိင္းကို ေခတၱနားျပီး
ညစား စားဖုိ႕အတြက္ ပါလာသည့္ အစားအစာမ်ားကို ခင္က်င္း ျပင္ဆင္ၾကပါသည္။
က်ေနာ္တုိ႕ ညစား စားေနခုိက္ ေအာက္ထပ္ အျပင္ဖက္မွာ အသံတစ္သံကုိ ဆက္တုိက္
ၾကားေနရပါသည္။ ထုိအသံမွာ လူစီး ဒန္းတစ္ခု၏ သံၾကိဳးမ်ား ပြတ္တုိက္သံမ်ဳိး ျဖစ္ပါ
သည္။ အဖုိးအုိ ေပါလ္သည္ ျပတင္းမွ ေန၍ အိမ္အျပင္ဖက္မွာ တစုံတေယာက္နဲ႕
စကားေျပာေနပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးသည္ စားလုိက္ေသာက္လုိက္ျဖင့္ တ၀ါး၀ါး
တဟားဟား ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ေပါလ္သည္ က်ေနာ္တုိ႕ စကား၀ုိင္းထဲတြင္ ၀င္ထုိင္ရင္း ...
“ေအာက္ထပ္က ဒန္းမွ ထုိင္ေနတဲ့ ရဲလ္ပယ္ က အခုပဲ ေျပာျပလုိက္တယ္။ ဒီအိမ္မွာ
ဘာ သရဲတေစၦမွ မရွိပါဘူးတဲ့၊ လူေတြ အထင္မွားေနၾကတာ တဲ့။ ေအးေလ၊ သူ
ေျပာသလုိ ဘာမွ မရွိရင္ေတာ့ ငါတုိ႕တေတြ ဒီတည စကားေတြ စုေျပာရင္း ျဖတ္သန္း
ၾကတာေပါ့ ....”

ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး စကား၀ုိင္းကို ဆက္ၾကပါသည္။ စတုတၳေျမာက္
သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳ ေျပာျပသူမွာ အဖုိးအုိ ဖရက္ဒစ္ ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္
လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ခန္႕က ကိုပင္ေဟဂင္ျမိဳ႕ေတာ္အလယ္က အစုိးရ ရုံးဌာနတစ္ခု
တြင္ အဆင့္ျမင့္ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါသည္။
တေန႕၌ သူသည္ ရုံးသုိ႕ ေစာေစာစီးစီး သြားမိပါသည္။ ဓါတ္ေလွကား ခလုတ္ကုိ
ႏွိပ္လုိက္ေသာအခါ ဓါတ္ေလွကားထဲတြင္ လူ ငါးဦးခန္႕ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ ထုိသူ
မ်ားသည္ ညိွဳးႏြမ္းေနေသာ မ်က္ႏွာပုံစံမ်ားျဖင့္ သူ႕အား ၾကည့္ေနသည္ကုိ သူ
သတိထားမိပါသည္။ သူ႕ဌာနရွိရာ အထပ္သုိ႕ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ သူ႕နံေဘးမွ
လူငါးဦးစလုံး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားပါသည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို စုံစမ္း
ၾကည့္ခဲ့ရာ ထုိပုဂၢိဳလ္ငါးဦးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ထုိရုံးဌာနတြင္
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖူးေသာ ကြယ္လြန္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါသည္။

ပဥၥမေျမာက္ ေျပာျပသူမွာ “ဆုိးရႊန္း” ျဖစ္ပါသည္။ သူေျပာျပသည္ ဇာတ္လမ္းမွာ
သူ႕ အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း၏ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အခ်စ္ သရဲဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါသည္။
ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာျပတတ္ေသာ သူ႕စကားသံမ်ားကို နားေထာင္ရင္း က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး
ဘီယာဗူးမ်ားကုိ ဖြင့္ေဖာက္ျပီး ေသာက္ေနခဲ့ၾကသည္။ ရုတ္တရက္ အျပင္ဖက္တြင္
မုိးရြာလာသည္ကုိ သတိထားမိပါသည္။ ျပတင္းမ်ားကို ပိတ္ျပီး ပါလာေသာ ဟင္းလွ်ာ
အျမည္းမ်ားကုိ အေဖာ္ျပဳရင္း ဆုိးရႊန္း ေျပာျပေသာ သရဲတေစၦ ဘ၀အထိ အခ်စ္ၾကီး
ခ်စ္ၾကေသာ လက္တင္အေမရိကားသူ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ဥေရာပသားတုိ႕၏ ျဖစ္စဥ္ကုိ
နားေထာင္ေနမိသည္။

ဆ႒မေျမာက္ သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳကုိ ေျပာျပရန္ အလွည့္က်သူမွာ “ဆုိးရႊန္း”
သားျဖစ္သူ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား နီကုိလုိင္၏ အလွည့္ျဖစ္သည္။ နီကိုလုိင္သည္
သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳ လုံး၀ မရွိသူျဖစ္ျပီး သူ ေျပာျပေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ
လူတုိင္းတြင္ ရွိတတ္ေသာ ေၾကာက္စိတ္၏ ဆန္းက်ယ္ပုံကုိ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အားငယ္စိတ္ႏွင့္ သိမ္ငယ္စိတ္တုိ႕ ျဖစ္ေပၚေနေသာ လူတစ္ဦး သုိ႕မဟုတ္ အျမဲလုိလုိ
စိတ္ပင္ပန္းစရာမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ၀န္းက်င္တစ္ခုတြင္ လူ႕စိတ္သည္ ထင္ေရာင္
ထင္မွားမ်ားကုိ ဟုတ္သလုိလုိ ရွိသလုိလုိ ျမင္မိတတ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။

သတၱမေျမာက္ အေတြ႕အၾကံဳေျပာျပသူမွာ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ ျဖစ္
ပါသည္။ ေပါလ္သည္ သတင္းဌာနတြင္ သရဲတေစၦ ၀ိညာဥ္မ်ားႏွင့္ ပက္သက္ေသာ
သတင္းသမားအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရုိက္ကူးလာသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူေျပာျပ
ေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္စြာျဖင့္ နားေထာင္လုိ႕ အင္မတန္
ေကာင္းေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါသည္။ သရဲတေစၦအေၾကာင္း ေပါလ္
ေျပာျပေနခုိက္ အခန္းတံခါးကုိ တစုံတခု ခပ္ျပင္းျပင္း လာေရာက္ထိမွန္သံကုိ
က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ၾကားလုိက္ရပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အခန္းတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္
ေသာအခါ ေရွ႕ဆုံးမွာ ဦးေဆာင္ တံခါးဖြင့္လုိက္သူ လူငယ္ေလး နီကုိလုိင္ဆီမွာ
တစုံတခုအတြက္ အံၾသသြားသံကုိ ၾကားလုိက္ရပါသည္ ....

တံခါး၀င္ေပါက္၏ အျပင္ဖက္တြင္ မည္သူမွ် မရွိပါ။ ခုနက ၀င္ေပါက္တံခါးကို
လာေရာက္ထိမွန္သည့္ တစုံတခုကို သရဲတေစၦမ်ားအား လုံး၀ အယုံအၾကည္မရွိ
ေသာ နီကုိလုိင္က ေလွကားတေလွ်ာက္တြင္ လုိက္လံ ရွာေဖြေနပါသည္။ သုိ႕ေသာ္
နီကုိလုိင္ အပါအ၀င္ က်ေနာ္အားလုံး မည္သည့္အရာကုိမွ် မေတြ႕ရပါ။ အဖုိးအုိ
ဆုိးရႊန္းကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ေရာက္ေနသည့္အခန္းနံေဘးရွိ ညာဖက္အခန္းတြင္
ေနထုိင္သူမ်ားက က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စုအား က်ီစယ္ေနာက္ေျပာင္မူသာ ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း
သူ႕သား နီကုိလုိင္ကို ေျပာျပပါသည္။

ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ စကား၀ုိင္းကုိ ျပန္စခဲ့ၾကပါသည္။ အဌမေျမာက္ အေတြ႕အၾကံဳ
ေျပာျပရမည့္သူမွာ အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ ဂြ်န္၏ အလွည့္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႕တြင္
ထူးထူးျခားျခား အေတြ႕အၾကံဳမရွိေသာေၾကာင့္ န၀မေျမာက္ အလွည့္က်သူ
အန္ကယ္ “ဖင္းလ္” ၏ အလွည့္ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္သည္ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္
သန္သူ တစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ ေျပာျပသည့္ သရဲတေစၦအေၾကာင္းမွာ ေၾကာက္စရာ
မေကာင္းပဲ ရယ္စရာ ေကာင္းေနပါေတာ့သည္။ သူသည္ ကမ္းေျခတစ္ခုတြင္ အင္မတန္
ေခ်ာေမာလွပျပီး ေရကူး၀တ္စုံ ၀တ္ထားေသာ သရဲမေလးႏွစ္ဦးႏွင့္ ၾကဳံဖူးသည့္
အေၾကာင္းကုိ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာျပေနပါသည္ ....

ထုိအခုိက္ အဖုိးအုိ ေပါလ္က တစုံတခုကုိ ၾကားလုိက္ဟန္ျဖင့္ စကားေကာင္းေန
ေသာ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္ အား ဟန္႕တားလုိက္ပါသည္။ ထုိေနာက္ အ၀င္အ၀ တံခါး
ဆီ သြားျပီး တံခါးဖြင့္လုိက္သည့္အခါ မ်က္ႏွာခ်င္းအခန္းမွ တံခါးလည္း ပြင္းေနျပီး
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦး ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။
သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသည္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အုပ္စုလုိက္ထုိင္ျပီးေနေသာ က်ေနာ္တုိ႕
အုပ္စုအား ၾကည့္ရင္း စိတ္ဆုိးေဒါသထြက္ေနပုံ ရပါသည္။ အခ်ိန္သည္ ည
ႏွစ္နာရီ ထုိးဖုိ႕ အနည္းငယ္သာ လုိပါသည္။ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္က
က်ေနာ္တုိ႕အဖြဲ႕ ဒီည ဒီအိမ္ ဒီအခန္းအတြင္းသုိ႕ ေရာက္ရွိေနၾကပုံကို
သူတုိ႕ႏွစ္ဦးအား ရွင္းျပေနပါသည္။ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးက ေပါလ္အား ေျပာျပေနပုံ
မွာ က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စုသည္ တခ်ိန္လုံး ေလွကားအတုိင္း အေပၚတက္လုိက္၊
ေအာက္ဆင္းလုိက္ျဖင့္ အသံတဒုန္းဒုန္းျဖင့္ ဆူညံ့ေနေၾကာင္း၊ အဲလုိ မလုပ္ဖုိ႕
လာေျပာခ်င္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။ ေပါလ္ အပါအ၀င္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး
ကလည္း က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စု အေပၚတက္၊ ေအာက္ဆင္းကို ေစာေစာက တစ္ၾကိမ္
သာ လုပ္မိေၾကာင္း၊ က်ေနာ္တုိ႕အခန္း အ၀င္အ၀ တံခါးကို တစုံတခု လာေရာက္
ထိမွန္သံၾကား၍ ထြက္ၾကည့္မိေၾကာင္း သူတုိ႕ႏွစ္ဦးကုိ ေျပာျပလုိက္ပါသည္။

ထုိသုိ႕ စကားေျပာေနခုိက္ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္သည္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးကုိ ေက်ာ္
ထြက္သြားျပီး ေလွကားတေလွ်ာက္တြင္ ခင္းထားေသာ ေကာ္ေဇာကို လက္ျဖင့္
စမ္းေနပါသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ဟုတ္တယ္ဗ် ... ဒီမွာၾကည့္ ေရေတြစုိေနတယ္၊ ဒါ
အျပင္မွာ ရြာေနတဲ့ မုိးထဲကေန တစုံတေယာက္ လာရင္းကေန သူ႕ခႏၶာကုိယ္နဲ႕အတူ
မုိးေရေတြ ပါလာတာ၊ က်ဳပ္ေျပာျပေနတဲ့ ကမ္းေျခက သရဲမေလးေတြ လာသြား
သလား မေျပာတတ္ဘူး ... ဟားဟားဟား ... ဟု ရယ္ေမာေနပါသည္။

ထုိေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ဧည့္ခန္းဆီသုိ႕ ျပန္လာခဲ့ၾကပါသည္။ အျပင္တြင္
ရြာေနေသာ မုိးသည္ တေျဖးေျဖး စဲလာပါသည္။ ေလွကား အတက္အဆင္း အခန္း
အျပင္ဖက္ဆီမွ မည္သည့္အသံမ်ား ၾကားရမလဲလုိ႕ အားလုံး ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း စကား
၀ုိင္းကုိ ဆက္ခဲ့ၾကပါသည္။ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္ အလွည့္အျပီးတြင္ ေျပာျပရန္ အလွည့္
က်သူမွာ ဒိန္းမတ္- အီဂ်စ္ကျပား အန္ကယ္ အလီ၏ အလွည့္ျဖစ္ပါသည္။
အန္ကယ္အလီ ေျပာျပေသာ သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳသည္ သရဲတေစၦ
ေျခာက္လွန္႕မွဳထက္ လူမုိက္ဂုိဏ္း အခ်င္းခ်င္း အုပ္စုဖြဲ႕ တုိက္ခုိက္ေသာ
အျဖစ္အပ်က္က ပုိမ်ားေနပါသည္။ အန္ကယ္ အလီသည္ တခါက ကိုပင္ေဟဂင္
ျမိဳ႕ေတာ္တြင္ အင္မတန္ ထင္ရွားခဲ့ေသာ အာရွႏြယ္ဖြားလူမုိက္ဂုိဏ္းမွ ဂုိဏ္း၀င္
လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သေဘာမေနာ
ေကာင္းေသာ သူ႕သဘာ၀ အရ ထုိဂုိဏ္းမွ ႏုတ္ထြက္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။

ဆယ့္တစ္ဦးေျမာက္ ေျပာျပသူမွာ “မီးကယ္လ္” ျဖစ္ပါသည္။ မီးကယ္သည္
လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ ေျပာျပေသာ သူ႕အေတြ႕အၾကံဳ သရဲ
တေစၦျဖစ္ရပ္သည္ ေျခာက္လွန္႕မွဳထက္ သူ ၀ါသနာပါေသာ ခရီးသြားျဖစ္စဥ္
က ပုိမ်ားေနပါသည္ .....

ဆယ့္ႏွစ္ဦးေျမာက္ ေျပာျပရသူမွာ က်ေနာ္ ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္သည္
ရန္ကုန္ အင္းစိန္ တြဲဖက္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ ေတြ႕ၾကံဳရဖူးေသာ အသံျဖင့္
ေျခာက္သည့္ သရဲဇာတ္လမ္းကို သူတုိ႕အား ေျပာျပပါသည္။ ေပါလ္ႏွင့္ ဆုိးရႊန္း
တုိ႕သည္ က်ေနာ့္အား ထုိအျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ သူတုိ႕ သိခ်င္သည္မ်ား
ကို အလုအယက္ ေမးျမန္းၾကပါသည္။ သရဲတေစၦကို လုံး၀ လက္မခံေသာ
လူငယ္ေလး နီကိုလုိင္လည္း က်ေနာ့္အား ေမးခြန္းမ်ားစြာ ေမးျမန္းပါေတာ့သည္ ...

ျပတင္းေပါက္မွာ ၀င္ေရာက္လာေသာ အလင္းေရာက္သည္ တေျဖးေျဖး
ေတာက္ပလာပါသည္။ လက္ကိုင္ တယ္လီဖုန္းမွ အခ်ိန္ကုိ ၾကည့္လုိက္သည့္
အခါ နံနက္ ေလးနာရီခြဲျပီးကာစ ျဖစ္ေနပါသည္။ အိပ္ခ်င္စိတ္သည္ ထိန္းဖုိ႕
ခက္ခဲသထက္ ခက္ခဲလာပါသည္ ...

က်ေနာ့္အလွည့္ျပီးေနာက္ အလွည့္က်သူမွာ အဖုိးအုိ “စတီးန္” အလွည့္
ျဖစ္ပါသည္။ စတီးန္ စကားသံကုိ နားေထာင္ရင္ က်ေနာ့္မ်က္လုံးမ်ား ေမွးစင္း
လာပါသည္။ ရုတ္တရက္ ဆူဆူညံ့ညံ့ အသံမ်ားေၾကာင့္ အိပ္ငိုက္တ၀က္ အိပ္ေပ်ာ္
တ၀က္ ျဖစ္ေနရာမွ က်ေနာ္ ႏူိးလာပါသည္။ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္သည္
တစုံတေယာက္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာရင္း ျငင္းခုန္ေနပုံရပါသည္။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္
ခန္႕ၾကာေသာ အိမ္ပုိင္ရွင္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး က်ေနာ္တုိ႕ထံ ေရာက္ရွိလာပါသည္။

ထုိအိမ္ၾကီးအား အေမြဆက္ခံထားေသာ အိမ္ပုိင္ရွင္ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႕
အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္သည္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသာ ၾကားႏုိင္ေလာက္ေသာ စကား
သံမ်ားျဖင့္ တစုံတရာအေၾကာင္း တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ေျပာေနၾကပါသည္ ...

ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး သယ္ေဆာင္လာေသာ ပစၥည္းပစၥယမ်ား ထုပ္ပုိးရင္း
ျပန္လည္ထြက္ခြာဖုိ႕ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေအာက္ထပ္ အျပင္ဖက္သုိ႕ ေရာက္ေသာ
အခါ ေပါလ္သည္ အိမ္နံေဘးဆီသုိ႕ ေျခလွမ္း သုတ္သုတ္ျဖင့္ သြားရင္း တစုံတခုကုိ
သြားၾကည့္ေနပါသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ နီကုိလုိင္လည္း ေပါလ္ အေနာက္မွ အလ်င္အျမင္
သြားၾကည့္ၾကပါသည္။ အိမ္နံေဘး ပတ္လည္တြင္ မည္သည့္အရာမွ် မရွိပါ။

အျပန္ လုိင္းကားေပၚတြင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ေျပာျပသည္မွာ ...
မေန႕က ညေနပုိင္းက ထုိအိမ္ၾကီး၏ ေလွကား အတက္အဆင္းတြင္ ေတြ႕လုိက္
ရေသာ ေဘာလုံးပုိက္ထားသည့္ ကေလးငယ္ေလးႏွင့္ သူႏွင့္ မိတ္ဆက္စကား
ေျပာခဲ့သူ အဖုိးအုိ “ရဲလ္ပယ္” ဆုိသူတုိ႕သည္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေသာ လူသားမ်ား
မဟုတ္ၾကပါ။ သူတုိ႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးႏွစ္ခန္႕က ဗီလာရုစ္ႏုိင္ငံတြင္
ကြယ္လြန္သြားၾကေသာ အိမ္ရွင္ မိသားစု၀င္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ အေပၚထပ္
ညာဖက္အခန္းတြင္ လင္မယားႏွစ္ဦးႏွင့္ တစ္ႏွစ္ မျပည့္ေသးသည့္
ကေလးငယ္တစ္ဦးသာ ရွိပါသည္။ သူတုိ႕တစ္အိမ္လုံးတြင္ အဲလုိ အသက္အရြယ္
ပုံစံမ်ဳိး လုံး၀ မရွိေၾကာင္း အိမ္ရွင္ အမ်ဳိးသမီးက ေျပာျပေၾကာင္း အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္
အဖုိးအုိ ေပါလ္က က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးအား ရွင္းျပပါသည္။

မေန႕ညေနက က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စု ညစား စားေနခ်ိန္တြင္ ၾကားခဲ့ရေသာ ေအာက္ထပ္
အျပင္ဖက္က လူစီး ဒန္းမွ သံၾကိဳးခ်င္း ပြတ္တုိက္သံသည္လည္း တကယ္မဟုတ္
ေသာ နာမ္၀ိညာဥ္မ်ား၏ လွည့္ဖ်ားမွဳသာ ျဖစ္ဖုိ႕ မ်ားပါသည္ .....

(ဤမွ်သာ။)


Read more »

Sunday, 31 March 2013

သရဲေတြ ၀ုိင္ ေသာက္တတ္သလား


က်ေနာ္တုိ႕ ေနထုိင္တဲ့ ရပ္ကြပ္ထဲက ပင္စင္စား အဖုိးၾကီးေတြ အဖြဲ႕
တစ္ဖြဲ႕ ဖြဲ႕ထားတာရွိတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေလ့လာေရး အသင္း
ပုံစံမ်ဳိး ဆုိပါေတာ့။ အမွန္ေတာ့ ဒီအဖြဲ႕က ဟုိေနရာ ဒီေနရာက
သတင္းပလင္း ၾကားရင္ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သလုိ ေပါင္မုန္႕ေတြ၊ အသားျပား
ေတြ၊ ၀ုိင္ေတြ၊ ေကာ္ဖီ ထည့္ထားတဲ့ ဓါတ္ဗူးေတြ၊ သယ္ေဆာင္ျပီး တရုံရုံနဲ႕
စကား စုေျပာ၊ အတူ စုအိပ္တဲ့ “ဂဲသားရင္း” လုပ္တဲ့ သေဘာက မ်ား
ေနပါတယ္။ က်ေနာ္က အဲလုိ ေ၀ဖန္ရင္ အဖုိးၾကီးေတြက စိတ္ေကာက္
ၾကပါတယ္။

ဟုိတေလာက က်ေနာ္တုိ႕ျမိဳ႕နဲ႕ တစ္ျမိဳ႕ေက်ာ္က စာၾကည့္တုိက္ တစ္ခု 
မွာ သရဲ ေျခာက္တယ္ဆုိတဲ့ သတင္း ထြက္လာတယ္။ အဲဒီ စာၾကည့္တုိက္
နဲ႕ ကပ္လ်က္တုိက္မွာ ေနထုိင္ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္
ေက်ာ္က စိတ္ဓါတ္က် ေရာဂါနဲ႕ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ သတ္ေသခဲ့ဖူးပါတယ္။
သုိ႕ေပမယ့္ သူမက ေန႕တုိင္း အဲဒီ စာၾကည့္မွာ စာလာဖတ္ေလ့ရွိတယ္။
စာၾကည့္တုိက္ ၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ လည္း ေတာ္ေတာ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးတယ္လုိ႕
ေျပာၾကပါတယ္။ သူမ အဲလုိ ေသဆုံးသြားျပီးတဲ့ ေနာက္ စာၾကည့္တုိက္ထဲ 
အသံဗလံေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အခုမွ ထြက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဆယ္ႏွစ္နီးပါး ဒီသရဲ ေျခာက္တယ္ ဆုိတဲ့ သတင္းဟာ ေတာ္ေတာ္ကုိး
ေမႊးေနပါတယ္။ သတင္းဌာနေတြ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ၊ သရဲ ရွာေဖြေရးသမား
ေတြ ေျခခ်င္း ထပ္လုနီးပါး စုံစမ္းခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ သရဲေျခာက္တဲ့ အသံဗလံ
ေတာ့ သူတုိ႕ ၾကားရတယ္ ... တဲ့ ... ။ သရဲနဲ႕ တုိက္ရုိက္ ဆက္သြယ္ဖုိ႕
ၾကိဳးစားမွဳေတာ့ မေအာင္ျမင္ၾကပါဘူး ...။

ဒါနဲ႕ က်ေနာ္တုိ႕ ရပ္ကြပ္ထဲက အထက္ပါ ေဘာ္လန္တီယား ထူးထူး
ဆန္းဆန္း ေလ့လာေရး အဖြဲ႕ဟာ “အလုပ္မရွိ ေၾကာင္ေရခ်ဳိး” ဆုိသလုိ
အဆုိပါ စာၾကည့္တုိက္မွာ တစ္ညတာ စုံစမ္းမွဳေတြ လုပ္ဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္
လုိက္ပါတယ္။ အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ထံလည္း အေၾကာင္း ၾကားပါတယ္ ...
ေအာင္ ... ၀ုိင္အရက္ အေကာင္းစား အနည္းဆုံး ႏွစ္ပုလင္း သယ္လာပါ၊
ျမန္မာ အစား အစား သယ္လာမယ္ ဆုိရင္ ငရုတ္သီးပါတဲ့ ဟာေတြ
သယ္ မလာပါနဲ႕၊ ငါတုိ႕ စားလုိ႕ မရလုိ႕ ...
အဲဒါနဲ႕ မေန႕က ညမွာ ရပ္ကြပ္ထဲက ၁၀၉- ၁၁၀ အဖုိးၾကီးတသုိက္နဲ႕
အတူ အဲဒီ သရဲေျခာက္တယ္လုိ႕ နာမည္ၾကီးတဲ့ စာၾကည့္တုိက္ဆီ
က်ေနာ္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္ ...။

လူေတြက သရဲအျဖစ္ ေရာက္ရွိေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ဓါတ္ပုံကုိ စာၾကည့္
တုိက္ထဲက စာပြဲတစ္ခုေပၚ တင္ျပီး ဓါတ္ပုံေရွ႕မွာ ဓါတ္ခဲသုံး မီးလုံး ခပ္ေသးေသး
ထြန္းထားပါတယ္ ...
စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ ဖေယာင္းတုိင္ သုံးခြင့္ မရွိပါဘူး၊ မေတာ္တဆ မီး ထ
ေလာင္ရင္ ျပႆနာ အၾကီးၾကီး ျဖစ္သြားႏုိင္လုိ႕ပါ ...
အဲဒီ ဓါတ္ပုံနဲ႕ မီးလုံးဟာ စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ ေခ်ာင္က်က် တစ္ေနရာမွာ ထြန္းညွိ
ထားလုိ႕ ၾကည့္လုိက္ရင္ စိတ္ေျခာက္ျခားစရာပါ ...
က်ေနာ္က အဖုိးၾကီးေတြထံ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္ ... အဲဒီ ဓါတ္ပုံတင္ထား
တဲ့ စာပြဲေပၚမွာ ၀ုိင္အရက္ တစ္ခြက္ေလာက္ ကြယ္လြန္သူ ေသာက္ဖုိ႕
တင္ခြင့္ျပဳပါ လုိ႕ ...
အဖုိးၾကီးေတြက ...
သရဲက ၀ုိင္ ေသာက္ပါ့မလားကြာ ... တကယ္လုိ ေသာက္တယ္ ဆုိရင္ ...
အမ်ဳိးသမီးေတြ ေသာက္တဲ့ ေပၚတူဂီႏုိင္ငံထုတ္ ေပၚတုိ ၀ုိင္ အပါအ၀င္
အနံ႕သိပ္မျပင္းတဲ့ ၀ုိင္ေတြက ေစ်းၾကီးတယ္ကြ ... အဲဒီေတာ့ ငါတုိ႕
ေသာက္မဲ့ အထဲကေန ခြဲတုိက္ရင္ ငါတုိ႕ ေ၀စု ေလွ်ာ့တာေပါ့ ... ဘယ္လုိ
လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ... လုိ႕ ေျပာၾကပါတယ္ ...

က်ေနာ္က အၾကံတစ္ခု ေပးလုိက္ပါတယ္ ...
ဒါဆုိ ဒီ သရဲမ ေသာက္ဖုိ႕ ခြက္ထဲမွာ ၀ုိင္အစစ္ကုိ တ၀က္ပဲ ထည့္မယ္ဗ်ာ ...
က်န္တ၀က္ကုိ ေရေရာမယ္ ဆုိရင္ သူ႕အတြက္လည္း အဆင္ေျပ ... က်ေနာ္
တုိ႕ ေ၀စုလည္း မေလွ်ာ့ဘူးေပါ့ ...
အဲလုိ ေျပာေတာ့ အဖုိးၾကီးတသုိက္ တခစ္ခစ္ ရယ္ၾကတယ္ ...
သရဲကုိ ေရေရာတဲ့ ၀ုိင္ တုိက္လုိ႕ မင္းကုိ ေဒါကန္ေနအုံးမယ္ ... တဲ့ ...


ရပ္ကြက္ထဲက အဖုိးၾကီးအုပ္စုဟာ အရင္ထက္ စာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး
အဆင့္ျမင့္တဲ့ ကင္မရာေတြ၊ ဗြီဒီယုိ ရုိက္စက္ေတြ၊ အသံဖမ္းစက္ေတြပါ
ပါလာလုိ႕ က်ေနာ္ နည္းနည္း အံ့ၾသမိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဒီပစၥည္းေတြ ဘယ္တုန္း
က ၀ယ္လုိက္သလဲလုိ႕ က်ေနာ္က ေမးျမန္း စပ္စုလုိက္ေတာ့ ...
ႏွစ္ကူး “ဒစၥေကာက္” အထူးေလွ်ာ့ေစ်းပြဲေတာ္ စစ ဖြင့္ခ်င္းေန႕က
မနက္ေစာေစာ တန္းစီးျပီး ၀ယ္ထားတာပါ တဲ့။ သူတုိ႕ ေျပာတာကုိး
နားေထာင္ျပီး က်ေနာ္ အေတာ္မသတ္ေအာင္ ရယ္ေနမိပါတယ္။
ဒီအဖုိးၾကီးေတြ ငယ္ငယ္ကဆုိ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ “ကဲ” လုိက္မလဲ
မမွန္းတတ္ဘူး။ သူတုိ႕ ကေလးဘ၀ကဆုိ သူတုိ႕လည္း က်ေနာ္လုိ
“ေမ်ာက္ မူးလဲ” ေအာင္ ေဆာ့တတ္တဲ့ ကေလးမ်ဳိးေတြပဲ ျဖစ္မယ္လုိ႕
ကိုယ္ဘာသာ ထင္မိပါတယ္။

အဖုိးၾကီး ငါးေယာက္ရယ္၊ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ တစ္ဦးရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္
စုစုေပါင္း ခုႏွစ္ဦး တုိ႕ စုစုေပါင္း သယ္လာတဲ့ ၀ုိင္ပုလင္း အေရအတြက္ကို
ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းေတာ့ လန္႕သြားပါတယ္။ ၀ုိင္ပုလင္းေပါင္းက ၂၅ လုံး
ေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ စားစရာေတြကလည္း အလွ်ံအပယ္ပါ။ က်ေနာ္တို႕
အုပ္စု စာၾကည့္တုိက္ကုိ ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ည ၈ နာရီ ေက်ာ္ကာစ
ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံး ဗုိက္မဆာေသးလုိ႕ ေနာက္မွ စားမယ္ဆုိျပီး ၀ုိင္ပုလင္း
ဖြင့္ျပီး ေသာက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ထဲက တီဗြီမွာ အစုိးရ
သတင္းလုိင္းကို ဖြင့္ထားၾကပါတယ္။ အဖုိးၾကီးတစ္ဦးက ေသဆုံးျပီး သရဲဘ၀
ေရာက္ေနတဲ့ မာရီယာ ဆုိသူ  အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို အားလုံး
သိေအာင္ ရွင္းျပပါတယ္။

အဲလုိ ရွင္းျပေနခုိက္ စာၾကည့္တုိက္ထဲက အိမ္သာ အ၀င္အ၀ တံခါးကုိ
ခပ္ျပင္းျပင္ ေဆာင့္ပိတ္လုိက္သံေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ပါးစပ္
အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီစာၾကည့္တုိက္ထဲ က်ေနာ္တုိ႕ ခုႏွစ္ဦး
ကလႊဲရင္ အျခားမည္သူမွ် မရွိပါ။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စုဟာ အိမ္သာအေပါက္၀
တံခါးကို ဖြင့္ျပီး အထဲမွာ လူ ရွိ၊ မရွိ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ အထဲမွ မည္သူမွ်
မရွိပါ။ ဒါဆုိ ခုနက “ဒုန္း” ကနဲ ျမည္ေအာင္ တံခါးကို ေဆာင့္ပိတ္ေစတဲ့
သေဘာဟာ ဘာလဲ ... ။ အျပင္ဖက္မွာ နွင္းေတြက်ေနလုိ႕ ေအးစက္
ေနေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးရဲ႕ ဆံပင္ေတြ အနည္းငယ္ ထုိးေထာင္
ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စုေခါင္းဆာင္ “ဖင္းလ္” ဆုိတဲ့ အဖုိးၾကီးက ...
... မာရီယာ ... နင္ ဒီေနရာမွာ ေရာက္ေနလား ... ရွိေနလား ...
ငါ့နာမည္ ဖင္းလ္ ပါ။ ငါတုိ႕ အုပ္စုက အေပ်ာ္တမ္း ေလ့လာစူစမ္းေရး
အဖြဲ႕ပါ။ ငါတုိ႕အုပ္စုက နင့္ကုိ အေႏွာက္အယွက္ မေပးပါဘူး။ နင့္အေနနဲ႕
လုိအပ္တာ တခုခု ရွိရင္ ... ငါတုိ႕ အုပ္စုနဲ႕ ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါတယ္ ...

ရုတ္တရက္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး ေရေမႊးနံ႕တစ္ခုကုိ ရူရွိဳက္ရသလုိ အနံ႕
တစ္ခု ႏွာေခါင္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕တုိက္နဲ႕ တုိက္တန္းလ်ား တစ္ခု
ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေနထုိင္တဲ့ “နီကုိလုိင္” ဆုိတဲ့ အဖုိးၾကီးက က်ေနာ္နဲ႕ ပခုံးေဘး
တုိက္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနပါတယ္။ သူ႕က သူ႕ခႏၶာကုိယ္နဲ႕ က်ေနာ့္ဖက္ကို အသာေလး
တုိးလုိက္လုိ႕ သူ႕မ်က္နွာကို ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ သူ႕မ်က္ခုံးကုိ ပင့္ျပီး တစ္ခုခုေတာ့
ထူးဆန္းေနျပီလုိ႕ အသံတိတ္ အခ်က္ျပပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စုထဲက အဖုိးၾကီး
တစ္ဦးက ဗြီဒီယုိရုိက္ ကင္မရာနဲ႕ ေလွ်ာက္ရုိက္ေနသလုိ၊ ေနာက္ထပ္ အဖုိးၾကီး
တစ္ဦးကလည္း အသံဖမ္း ကိရိယာနဲ႕ တစုံတခုမ်ား ဖမ္းယူ ရရွိမလားဆုိတဲ့
ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။

မာရီယာ ... လုိ႕ ေခၚေ၀ၚတဲ့ ကြယ္လြန္ျပီး သရဲဘ၀ ေရာက္ေနသူထံမွ မည္သည့္
တုန္႕ျပန္႕မွဳမွ မရွိပါ။ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ည ကိုးနာရီ ေက်ာ္ကာစအထိ အိမ္သာ
နား တ၀ုိက္နဲ႕ သူ႕ဓါတ္ပုံ တင္ျပီး မီးလုံးထြန္းထားတဲ့ အနားတ၀ုိက္ေတြမွာ ေစာင့္
ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ထပ္ျပီး ထူးျခားမလာပါ။ က်ေနာ္တုိ႕ ၀ုိင္အရက္ေတြ တင္ထားတဲ့
စာပြဲဆီ ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ စာပြဲအနားကုိ အေရာက္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး အံ့ၾသ
စရာ ျမင္ကြင္းေတြ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စု သယ္လာတဲ့
စားစရာအခ်ဳိ႕ ဗူးေတြပြင့္ျပီး တစုံတေယာက္ ယူစားထားသလုိ ျပန္႕က်ဲေနပါတယ္။
ေစာေစာက က်ေနာ္တုိ႕ ဖြင့္ျပီး ေသာက္ကာစ ၀ုိင္ပုလင္း ႏွစ္လုံးထဲမွာ ၀ုိင္ေတြ
ကုန္ဆုံးေနတာကုိး ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္တုိ႕မ်က္လုံးေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပဴးသြား
ပါတယ္။

ဒါေတြ ဘယ္သူ စား သြားပါလိမ့္ ...
၀ုိင္ေတြ ဘယ္သူမ်ား လာ ထပ္ေသာက္ ေသးလဲ ...
အေျဖစကားမ်ား ျပန္မလာပါ။ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ
တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ျပဳံးရမလုိလုိ၊ မဲ့ ရမလုိလုိ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စုထဲက “ဂြ်န္” ဆုိတဲ့ အဖုိးၾကီးက ခြက္တစ္ခြက္ကုိ လက္ညွိဳးထုိး
ျပပါတယ္။ ငါတုိ႕ ခုနက ထ လာတုန္းက ဒီခြက္ကို ဘယ္သူမွ မသုံးေသးဘူး။
အခု ဒီခြက္က တေယာက္ေယာက္ ၀ုိင္ ထည့္ေသာက္ထားသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။
ငါတုိ႕က ခုႏွစ္ေယာက္ ... အခု ၀ုိင္ေသာက္ထားတဲ့ ခြက္က ရွစ္ခြက္ ျဖစ္ေန
တယ္။ မူးလုိ႕ ယူေသာက္ရေအာင္လည္း ငါ သိသေလာက္ အားလုံး တစ္ေယာက္
တစ္ခြက္ေတာင္ ကုန္ေအာင္ မေသာက္ၾကေသးဘူး။ ခြက္ထဲ ထည့္ျပီး မေသာက္
ရေသးတဲ့ သူေတာင္ ရွိေသးတယ္။ အခု ရွစ္ခြက္ေျမာက္ ခြက္က ဘယ္သူ
ထည့္ေသာက္ထား သလဲ ... ။ ဒါ ငါတုိ႕အတြက္ မျမင္ႏုိင္တဲ့ စမ္းသပ္မွဳလား၊
စိန္ေခၚမွဳလား ...

“ဂြ်န္” ေျပာလုိက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕တေတြ မ်က္ခုံးေတြ တြန္႕
သြားတဲ့အထိ စဥ္းစားရ အၾကပ္ရုိက္သြားပါတယ္။ ဒီစာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ
က်ေနာ္ ခုႏွစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ ေနာက္ထပ္ တစ္ဦးဦး ရွိေသးလား ...
ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ အပါအ၀င္ အဖုိးၾကီး တခ်ဳိ႕ တေနရာဆီ အေျပးအလႊား
သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ သရဲဘ၀ ေရာက္ေနသူလုိ႕ လူေျပာသူေျပာ မ်ားေနတဲ့
မာရီယာ ဓါတ္ပုံတင္ထားတဲ့ စာပြဲဆီပါ။ မာရီယာ ဓါတ္ပုံေရွ႕မွာ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္
ေရေရာထားတဲ့ ၀ုိင္ခြက္ ရွိပါတယ္။ စာပြဲေရွ႕ေရာက္လုိ႕ ၀ုိက္ခြက္ထဲ ၾကည့္လုိက္
ေတာ့ ခြက္ထဲမွာ ဘာမွ မရွိပါ။ ... ဟင္ ... ဟာ ... ဆုိတဲ့ အသံေတြ က်ေနာ္တုိ႕
ႏွဳတ္ဖ်ားက ထြက္ေပၚလာပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ တစ္အုပ္စုလုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ခ်လုိက္ပါတယ္။
မ်ားမ်ားေသာက္၊ ျမန္ျမန္ေသာက္ ... ျမန္ျမန္မူးျပီး ျမန္ျမန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားဖုိ႕ပါ ...
၀ုိင္ပုလင္းေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကုိ က်ေနာ္တုိ႕ ခုႏွစ္ဦး၊ တစ္ခြက္ျပီး တစ္ခြက္
ခပ္ျမန္ျမန္ ေသာက္ေနၾကပါတယ္။ မူးကာစ က်ေနာ္တုိ႕ ျမင္ကြင္းထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႕
အားလုံးဟာ ခုနွစ္ဦးလား ... ရွစ္ဦးလား ဆုိတာ တေျဖးေျဖး ေ၀း၀ါးလာပါတယ္။

************
ညွဳိငယ္ျပီး ငုိထားလုိ႕ မ်က္လုံးေတြ မုိ႕အစ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးဟာ
က်ေနာ့္ေရွ႕မွာ ေခါက္တုပ္ေခါက္ျပန္႕ လမ္းေလွ်ာက္ေနပါတယ္။ သူမကုိ က်ေနာ္
ၾကည့္ေနတာကုိေတာင္ သူမ သတိ မထားမိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးပါ။ သူ႕ဘာသာ သူ
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခုခုကုိ ေတြးေနပုံ ရပါတယ္။
ရုတ္တရက္ သူမဟာ က်ေနာ္ေရွ႕ကေန ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ က်ေနာ့္ပခုံးကို အင္မတန္ ေအးစက္တဲ့ လက္တစုံက ရုတ္တရက္
လာျပီး ဆုပ္ကိုင္လာပါတယ္ ...
က်ေနာ္ လန္႕ျပီး ေအာ္လုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ...

မုိးလင္းေနပါျပီ ...
က်ေနာ္တုိ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဖင္းလ္ ဦးေဆာင္ျပီး ...
ညက က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးေၾကာင့္ ရွဳပ္ပြေနသမွ်ကုိ ျပန္ျပီး သန္႕ရွင္းေရး လုပ္
ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ၀ုိက္အရက္ေတြ ယူေသာက္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္
ကေန ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္ ... ။

(ျပီးပါျပီ။)

Read more »