Sunday, 31 August 2014

ဘေလာ့ေရးၾကသူမ်ား သုိ႕မဟုတ္ အင္တာနက္ အြန္လုိင္းတြင္ စာေရးသူမ်ား ေန႕

အင္တာနက္ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစာလုံးေတြ ဖတ္လုိ႕ရေအာင္ ေရးလုိ႕ရေအာင္
က်ဳိးစားအားထုတ္ၾကတဲ့ ကြန္ျပဴတာ I.T သမားေပါင္း မ်ားစြာ ရွိခဲ့ၾကမွုာပါ သုိ႕မဟုတ္လည္း
အနည္းငယ္ထက္ပုိျပီး ရွိရင္လည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္။ အဲလုိ I.T ပညာ နီးစပ္သူေတြ ကြ်မ္းက်င္သူ
ေတြၾကားထဲက ညီလင္းဆက္နဲ႕ မႏၱေလးက ဘေလာ့ဂါ ကိုေမာင္လွတုိ႕က ခပ္ေစာေစာ အခ်ိန္
ကာလတစ္ခုမွာ အြန္လုိင္းေပၚ ကုိယ္ပုိင္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ဖြင့္ျပီး ျမန္မာစာလုံးေတြနဲ႕ ေရးဖုိ႕
က်ဳိးစားၾကသူမ်ားလုိ႕ က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္။

၂၀၀၇ ခုနွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံက ႏုိင္ငံေရး ျပသနာေတြ အုံၾကြမေပၚေပါက္ခင္မွာ ျပည္တြင္းကေန
ျမန္မာစာလုံးနဲ႕ အင္တာနက္ေပၚမွာ အဲလုိ စာေရးသားၾကတဲ့ အြန္လုိင္း မီဒီယာ စာေရးသူ
အုပ္စုတစ္စု ေပၚလာတယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။ ကြယ္လြန္သူ ေဒါက္တာ ေန၀င္းေမာင္နဲ႕ ျပည္တြင္း
က I.T ေလ့လာသူတခ်ဳိ႕ဟာ Myanmar Egress (ျမန္မာ အီးဂရက္) လုိ႕ ေခၚတဲ့ အုပ္စု တစ္စုကုိ
အေစာပုိင္း ကာလေတြမွာ ထူေထာင္ျပီး ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၊ တရားမွ်တမူ
ေတြ၊ လူ႕အခြင့္အေရးေတြအတြက္ စုိင္းျပင္းခဲ့ၾကတယ္လုိ႕ က်ေနာ္ ထင္ျမင္ ယူဆပါတယ္။

တတိယေျမာက္ အင္အားစုဆုိတဲ့ စကားလုံးဆုိတာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတုိင္း၊ ေနရာတုိင္းမွာ ရွိ
ပါတယ္။ တကယ္ပဲ တတိယေျမာက္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာမ်ဴိးေတြ ရွိသလုိ မလုပ္ႏိုင္တာေတြ
လည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္။ “အီးဂရက္” (Egress) ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႕ ပက္သက္ျပီး က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ
တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုေမာင္ေမာင္သိမ္း (အေမရိကန္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကုိ ေဘးဧရိယာေန ၈၈ မ်ဳိးဆက္
ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း၊ လက္ရွိ ေရႊည၀ါဆရာေတာ္ ကပၸိယၾကီး)က .....
“အီးဂရက္ဆုိတာ ရုပ္ရွင္ရုံၾကီး တစ္ရုံမွာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကား အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ ၾကည့္ရူေနတဲ့ ပရိတ္သတ္
ေတြက သူတုိ႕ရုပ္ရွင္အျပီး ခန္းမအသီးသီးက ထြက္လာကာစ ရုံအျပင္ကုိ ထြက္ဖုိ႕အေရး
ရုံထဲက တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းမအက်ယ္ကုိ ေခၚတာ …. ဘယ္ဇာတ္ကား ဘယ္ရုပ္ရွင္
ကို ၾကည့္လာတဲ့သူ ျဖစ္ပါေစ … ဇာတ္လမ္းအျပီး ကိုယ့္ခန္းမထဲကေန အျပင္ကုိ ထြက္လုိက္
လုိ႕ တျခားခန္းမေတြထဲကေန ထြက္လာသူေတြနဲ႕အတူ ရုံထဲကေန အျပင္ကုိ ထြက္ရတဲ့
တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းမၾကီး …… ”

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး မတုိင္ခင္ကတည္းက အင္တာနက္အြန္လုိင္းမွာ
စာေရးသူေတြရွိပါတယ္။ ျပည္းတြင္းက စာေရးသူေတြ ရွိသလုိ ျပည္ပမွာ ေနထုိင္တဲ့
ဘေလာ့ဂါေတြလည္း ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေႏွာင္းပုိင္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္
အစမွာ ဘေလာ့ စေရးပါတယ္။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ တင္ျပတဲ့ သတင္းဘေလာ့ဂါ
ေတြ၊ Hot News ေတြကုိ up to date တင္ျပ ေဖာ္ျပႏုိင္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေပၚလာၾက
ပါတယ္။ တခ်ဴိ႕ ဘေလာ့မ်ားဟာ ဘေလာ့တစ္ခုကုိ လူ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း
က စီစဥ္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာမ်ားကေတာ့ ႏွစ္ဦး၊ သုံးဦး ပူးေပါင္း စီစဥ္ရတာ
မ်ဴိးလည္း ရွိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ တစ္ဦးတည္းက ဘေလာ့  ႏွစ္ခု၊ သုံးခု ဖြင့္ထားတာမ်ဳိးလည္း
ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ ဘေလာ့မွာ ျမန္မာစာလုံးေပၚလာေအာင္ လုပ္ရတဲ့ EOT
ကုိ ယေန႕အထိ မလုပ္တတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ရဲ႕ အျပင္အဆင္ blog template
ေတြကုိ က်ေနာ္ ဘာမွ မလုပ္တတ္ပါ။ ဂ်ာမဏီ ႏုိင္ငံမွာ လက္ရွိ ေနထုိင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ
ကုိလင္းထက္ လုပ္ေပးထားတာပါ။ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္တာ လုပ္ႏုိင္္တာ စာေရးရုံသက္သက္ပါ။

က်ေနာ္ အပါအ၀င္ ဘေလာ့ဂါ အမ်ားစုဟာ ျမန္မာစာ အဓိကနဲ႕ တကၠသုိလ္မွာ ဘြဲ႕ရ
လာတဲ့သူမ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ သဒၵါစာလုံးေပါင္း အမွားမွား အယြင္းယြင္းနဲ႕
ဘေလာ့လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ အင္မတန္မွ မနီးစပ္ခဲ့တဲ့ အယူအဆ
လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ယေန႕အထိလည္း ေလွ်ာက္ေနၾကဆဲပါ။
စာလုံးေပါင္း သတ္ပုံ အမွားတခ်ဳိ႕နဲ႕ “ကဗ်ာ” ေတြ၊ “ေဆာင္းပါး” ေတြ ေရးခဲ့ၾကပါတယ္။
ကဗ်ာေရးေတာ့ ကဗ်ာဆရာ စစ္စစ္ၾကီး မဟုတ္ရင္ေတာင္ ကဗ်ာေရးဖူးသူ သုိ႕မဟုတ္
ကဗ်ာပုိင္ရွင္၊ ေခတၱခဏ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ဖူးသူေပါ့ …..

ဘေလာ့တစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ျပီး ဘေလာ့ေရးရုံနဲ႕ ဘေလာ့ဂါ စျဖစ္ျပီလား ဆုိတဲ့
ေမးခြန္းဟာ က်ေနာ္တုိ႕ ဘေလာ့ဂါေတြအၾကားမွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနရာယူေနတဲ့
ေျမြဆုိးတစ္ေကာင္ပါပဲ။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ေလာကထဲ ၀င္ကာစက က်ေနာ္ဘေလာ့ေပၚ
မွာ က်ေနာ္ ေရးထားတာကို လာဖတ္တဲ့သူ အင္မတန္မွ နည္းပါတယ္။ က်ေနာ္ မွတ္မိ
သေလာက္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လက္ရွိအထိ ေနထုိင္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္မ်ဴိး၊ ထုိင္၀မ္ကြ်န္း
မွာ ေနတဲ့ ဘေလာ့ေရးတဲ့ ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႕ က်ေနာ္ဟာ သူ႕ဘေလာ့၊ ကိုယ့္
ဘေလာ့ လည္ပတ္ ၾကည့္ရူျပီး C-box မွာ စာေတြ ေရးခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ေလး
ကုိ အဲဒီတုန္းက ေန႕စဥ္ စာလာဖတ္တဲ့သူဟာ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသာ ရွိျပီး၊ သူတုိ႕ ဘေလာ့
ေတြမွာလည္း ေန႕စဥ္ စာလာဖတ္တဲ့သူ ဆုိလုိ႕ အနည္းငယ္ေလာက္ပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ သုံးေယာက္မွာေတာင္ ေမာင္မ်ဴိးက လူခ်စ္လူခင္ မ်ားလာျပီး
စာဖတ္သူ ေန႕စဥ္ ရာဂဏန္း ေက်ာ္လာပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႕လုိ ဘေလာ့ဂါ ေပါက္စနေလးေတြဟာ နာမည္ရ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ စီနီယာ
ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ C-box ေတြ၊ ေကာ္မန္႕ ေရးတဲ့ ေနရာမွာ ေကာ္မန္႕ေတြ ၀င္ေရးျပီး
ကုိယ္ဟာ ဘေလာ့ေရးကာစ ဘေလာ့ဂါေလး ျဖစ္ပါေၾကာင္း လူပ်ဳိ လွည့္ရပါတယ္။
ျပည္တြင္းေန ဘေလာ့ဂါ ပင့္ဂုိးက သူ႕ဘေလာ့ C-box မွာ အဲလုိ လာႏူတ္ဆက္တဲ့
ဘေလာ့ဂါ ေပါက္စနေတြကုိ “ခဏခဏ လာ မေၾကာ္ျငာပါနဲ႕… ”  ျပည္တြင္းမွာ
ေကာ္နက္ရွင္ မေကာင္းတဲ့ၾကားက C-box ထဲကမွာ လာေရးသြားတဲ့ လင့္ခ္
ေျခရာေတြေနာက္ လုိက္ဖုိ႕ ခက္ပါေၾကာင္း ေရးတာမ်ဴိးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲလုိ
၂၀၀၇- ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဘေလာ့ဂါ ေခတ္ဦးမွာ က်ေနာ္တုိ႕လုိ ဘေလာ့ဂါ ေပါက္စ
ေတြဟာ အေမရိကန္က ကဗ်ာဆရာ သူပုန္ ကုိေအာင္သာငယ္၊ စက္ာပူက
ကဗ်ာဆရာမ ပန္ဒုိရာ၊ ၾသစေၾတးရီးယားကြ်န္းက မေကသြယ္တုိ႕ရဲ႕ ဘေလာ့
ေတြထံ ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ ေန႕စဥ္သြားျပီး က်ေနာ္၊ က်မတုိ႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါ
အသစ္ေလးမ်ားအား လက္တြဲေခၚယူ လင့္ခ္ခ်ိတ္ေပးပါရန္ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ျဖင့္
ေန႕စဥ္ ႏူတ္ဆက္ရပါတယ္။ အေမရိကန္က မမုိးခ်ဳိသင္း (ကဗ်ာဆရာၾကီးဦးတင္မုိး
၏ သမီး) ရဲ႕ ဘေလာ့ေလးထံမွာ ပုိ႕စ္အသစ္တစ္ခု တင္လုိက္သည္နဲ႕ က်ေနာ္၊
က်မ ဘေလာ့ေပါက္စနမ်ားတုိ႕သည္ သူ႕ထက္ငါ အလ်င္အျမန္ ေကာ္မန္႕ေရး
ရျခင္းသည္လည္း မာရသြန္ အေျပးျပိဳင္ပြဲ ၀င္ရသလုိပါ။

က်ေနာ္တုိ႕ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေခတ္ဦးမွာ မိမိဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာ (main page)နံေဘး
က ေကာ္လံအေသး (sidebar) မွာ အျခား ဘေလာ့ေတြရဲ႕ လင့္ခ္ေတြကုိ ခ်ိတ္ဆြဲေပးေရး
အတြက္ မ်က္ႏွာခ်ဳိ ေသြးရျခင္းမွာ အင္မတန္မွ ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ လူသည္
အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကုိ လုိလားသည့္ သတၱ၀ါျဖစ္ေလရာ မိမိအား မည္သူက စတင္
အသိအမွတ္ျပဳေပးမလဲ ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ ေန႕စဥ္ အျခားဘေလာ့မ်ား၏ စာမ်က္ႏွာ
မ်ားေပၚသုိ႕ လွည့္လည္သြားရျခင္းမွာလည္း ဘေလာ့ဂါ အသစ္တုိ႕၏ ၾကီးစြာေသာ ဒုကၡ
ဟု က်ေနာ္ ယူဆပါ၏။ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ စာ၊ အေၾကာင္းအရာကုိ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္
မေရးတတ္၊ မတင္ျပတတ္ေပမယ့္ အသိအမွတ္ ျပဳ ခံရေရးအတြက္ ထုိသုိ႕ အေတြးေခ်ာ္
ကာ အခ်ိန္ေပး ေကာ္မန္႕လုိက္ေရး၊ C-box ထဲ ေျခရာေလးေတြ လုိက္ခ်ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဘေလာ့ေပၚ စာေရးကာစက ဘာစေရးလုိ႕ ေရးရမွန္း တကယ့္ကို မသိခဲ့ပါ။
တစ္ေယာက္ေယာက္က ေပၚျပဴလာျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုအေၾကာင္း စေရး
လုိက္၊ ကဗ်ာ စပ္လုိက္တာနဲ႕ က်န္တဲ့သူ အမ်ားစုက အလားတူ ေရးၾက ေျပာၾကပါ။
မိမိအေၾကာင္း၊ မိမိ ထိေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့တဲ့ အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြကုိ တင္ျပ
ရင္းကေန က်ေနာ္တုိ႕ဟာ ကိုယ့္ဘေလာ့လင့္ခ္ကုိ ဘယ္စီနီယာ ဘေလာ့ဂါၾကီးမ်ား
သူတုိ႕ ဘေလာ့ sidebar မွာ လင့္ခ္ ခ်ိတ္ေပးမလားလုိ႕ “သစ္ကုလားအုပ္ လည္ပင္ …”
လုိ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ပါ။ ဤသုိ႕ျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႕ ျမန္မာဘေလာဂါ ေပါက္စနအေပါင္းတုိ႕သည္
အင္တာနက္ ေရစီးေၾကာင္းတြင္ ေမွ်ာ္ပါခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘေလာ့ဂါ ကိုသင္ကာ ရဲ႕ အေကာင္းဆုံး ဘေလာ့ပုိ႕စ္တစ္ရာ
ဆုိတဲ့ စာရင္းထဲ က်ေနာ့္ဘေလာ့က ပုိ႕စ္တစ္ခု ပါခြင့္ရပါတယ္။ အဲဒီ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္
ျမန္မာဘေလာ့ဂါ ပြဲဆူစဥ္ေခတ္မွာ သေဘာ အေကာင္းဆုံး ဘေလာ့ဂါကေတာ့
စက္ာပူႏုိင္ငံက ဘေလာ့ဂါ ကုိလူသစ္ပါ။ ဘေလာ့ဂါ အသစ္ေလးေတြကုိ လက္တြဲေခၚ
ေလ့ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါၾကီးေတြကေတာ့ အေမရိကန္ေန ဘေလာ့ဂါ ကိုေအာင္သာငယ္နဲ႕
ၾသစီကြ်န္းေန မေကသြယ္တုိ႕ပါ။ သူတုိ႕ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳ လင့္ခ္ခ်ိတ္ေပးမူေၾကာင့္ပဲ
က်ေနာ္တုိ႕ ဘေလာ့ဂါ ေပါက္စနေတြ ေနရာရ လူသိမ်ားခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕လည္း
လူသိမ်ားတာနဲ႕ အမွ် က်ေနာ္တုိ႕ေနာက္မွ ဘေလာ့ေရးလာၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါအသစ္ေတြ
ကို တြဲေခၚခဲ့ၾကပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘေလာ့ဂါေမာင္မ်ဴိးရဲ႕ C-box ဟာ ဘေလာ့ဂါ
ေပါက္စနေပါင္းမ်ားစြာတုိ႕ရဲ႕ ရင္ဖြင့္သံေတြနဲ႕ စည္းကားေနၾကပါ။ က်ေနာ့္ဘေလာ့က
Sidbar မွာ ေန႕စဥ္ သုိ႕မဟုတ္ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ update လုပ္ျပီး ဘေလာ့အသစ္
မွန္သမွ်ကုိ လင့္ခ္ခ်ိတ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

ဘေလာ့ေရးၾကတဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာနဲ႕အမွ် ျပသနာ အယူအဆေတြ ရွဳပ္
ထက္ ရွဳပ္လာၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္း အျငင္းပြား ရန္ျဖစ္ရင္းကေန
သတ္မယ္ ျဖတ္မယ္၊ ခုတ္မယ္ထစ္မယ္ဆုိျပီး အြန္လုိင္း အင္တာနက္ေပၚကေန မျမင္
ဘူး မဆုံဘူးသူေတြၾကား ဆဲဆုိ ျပသနာတက္တာေတြ ရွိခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စာေရး
တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြပဲ ျပသနာျဖစ္တယ္လုိ႕ မထင္ၾကပါနဲ႕။ ဟင္းခ်က္နည္း ေရးတဲ့
အခ်က္အျပဳတ္ ဘေလာ့ေတြၾကားမွာေတာင္ “ဒင္းက မခ်က္တတ္ပဲ ဓါတ္ပုံေတြတင္၊
သူမ်ားစာေတြကုိ ေကာ္ပီကူးျပီး လုပ္ေနတာ …” ဆုိျပီး ရန္ျဖစ္ၾကတာ ရွိပါတယ္။

က်ေနာ့္အသိ ဘေလ့ာဂါတစ္ဦးဆုိရင္ သူက သူ႕နာမည္အမွန္အတုိင္း ဘေလာ့ေရး
ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ အြန္လုိင္းေပၚ နာမည္ၾကီး လူသိမ်ားလာတဲ့အခါ သူေနထုိင္ရာ
ပတ္၀န္းက်င္ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက မနာလုိ ၀န္တုိျဖစ္ျပီး သူနဲ႕တကြ သူ႕မိသားစုကို
ရစရာ မရွိေအာင္ အတင္းအဖ်င္းအေျပာခံရတဲ့အဆင့္ထိ ျဖစ္တာေတြ ရွိပါတယ္။

ဘေလာ့ေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂါဟာ သူ႕ဘေလာ့နဲ႕ ဘေလာ့ေလာကကုိ စြဲလန္းျပီး
အခ်ိန္အမ်ားစုကုိ အင္တာနက္အြန္လုိင္းမွာ အသုံးမ်ားခဲ့တဲ့အတြက္ စီးပြားေရးနဲ႕
မိသားစုဘ၀ေတြ ထိခုိက္မူ ရွိခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြေတာင္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဆုိရွယ္မီဒီယာေပၚမွာ ၀ါသနာပါလုိ႕ စာေရးတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူအမ်ားစု
သိေစခ်င္လုိ႕ နားလည္ေစခ်င္လုိ႕ ျဖန္႕ခ်ီသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ နာမည္ၾကီး လူသိ မ်ားခ်င္တဲ့
သူပဲျဖစ္ျဖစ္ …. မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ မည္သုိ႕ စိတ္ထား ထားပါေစ အခ်ိန္ကာလ
တစ္ခုကုိေတာ့ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ရပါတယ္။ တစ္ပတ္  ပို႕စ္အသစ္ တစ္ပုဒ္
တင္ႏုိင္ဖုိ႕ဆုိတာ သတင္းဘေလာ့ဂါ မဟုတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားအတြက္ အင္မတန္
ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။

ယေန႕ေခတ္မွာ ဘေလာ့ဂါ အမ်ားစုဟာ ဘေလာ့ေတြ စာေရးေနၾက အေနအထားကေန
ေဖ့ဘြတ္၊ တြမ္တာဆီ ကူးေျပာင္းသြားၾကပါျပီ။ သုိ႕ေပမယ့္ ထင္ရွားျပီး အမ်ားအက်ဴိးစီးပြား
အတြက္ ထိခုိက္နစ္နာမူေတြ မေပၚေပါက္ေအာင္ အြန္လုိင္းအင္တာနက္ေပၚက အေပ်ာ္တမ္း
ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ သမုိင္းစာမ်က္ႏွာရဲ႕ ရွဳေထာင့္တစ္ခုမွာ
ထင္ထင္ရွားရွား ရွိေနမွာကေတာ့ အေသအခ်ာပါ။

…………..
ကြယ္လြန္သူ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ား ေကာင္းရာသုဂတိ ေရာက္ရွိပါေစ ….
ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖုိးရွိအခ်ိန္ေတြကုိ ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ား စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္ပါ ျဖစ္ၾကပါေစ ….
အင္တာနက္ဆုိရွယ္မီဒီယာေပၚက ျမန္မာစာေပျမတ္ႏူိးသူမ်ား အဓြန္႕ရွည္ပါေစ ….

လုိ႕ က်ေနာ္ ဆုေတာင္းပါတယ္ ….

က်ေနာ္ “ပ်ဴႏုိင္ငံ” ဘေလာ့ကို ေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂါကိုေအာင္ ပါ ခင္ဗ်ာ …..



Read more »

Friday, 16 May 2014

ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ မီး’ထေလာင္မွဳ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း


(ယခုလက္ရွိ Toyota pro box 1.3 တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ အခ်က္ျပ ဒုိင္ခြက္မ်ား)



ယခုႏွင့္ ယခင္ ကာလမ်ားက ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ပက္သက္ေသာ သတင္းမ်ား
ဖတ္ရွဳရာ လမ္းေပၚတြင္ ေမာင္းႏွင္းေနေသာ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား၊ ေမာင္းႏွင္း
ေနရာမွ ရုတ္တရက္ မီး’ထေလာင္မွဳ မ်ား ျဖစ္ပြားေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထုိ ျပႆနာ
မ်ားအေၾကာင္း က်ေနာ္သည္ လူမွဳကြန္ယက္ ေဖ့ဘြတ္ေပၚတြင္ တင္ျပ ေျပာဆုိရာမွ
က်ေနာ့္စေတးတပ္ေအာက္တြင္ ျပည္တြင္းျပည္ပ ေနထုိင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္လ်က္
ရွိၾကေသာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း သူတုိ႕၏ အေတြ႕အၾကံဳ ဗဟုသုတ
ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကုိ လာေရာက္ေရးသား ေ၀ဖန္ အၾကံျပဳၾကပါသည္။

က်ေနာ္တုိ႕၏ ထင္ျမင္ယူဆ၊ ေ၀ဖန္ အၾကံျပဳခ်က္မ်ားသည္ ရာခုိင္ႏွဳန္းျပည့္
မမွန္ကန္သည္တုိင္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း ယာဥ္ေမာင္းသူမ်ားအတြက္ တစုံတရာ
အထိ အက်ဳိးရွိေစရာ ရည္ရြယ္ျပီး က်ေနာ္တုိ႕၏ လူမွဳကြန္ယက္ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွ
အျပန္အလွန္ ေရးသားမွဳမ်ားကုိ ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။
........................

Aung Khin Myint အခုတေလာနဲ႕ ယခင္က ျမန္မာႏုိင္ငံ သတင္းေတြ ဖတ္ရရင္ ... ကားေတြ ... အထူးသျဖင့္ လူစီးကား တခ်ဳ ိ႕ ေမာင္းႏွင္း ေနရင္းကေန မီး ထ'ေလာင္ တယ္ဆုိတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြ သတင္းေတြ ဖတ္ရပါတယ္ .....
ဥပမာ- ကုန္တင္ကား တစ္စီး ဟာ ေပါက္ကြဲေစတတ္တဲ့ ကုန္ပစၥည္းတုိ႕ ေလာင္ဇာဆီတုိ႕ တင္ေဆာင္ရင္းကေန မီး ထ'ေလာင္တယ္ဆုိရင္ .. ဒါ သဘာ၀ က်ပါတယ္ ...
အခုဟာ ... သာမန္ မိသားစု သုံးတဲ့ လူစီး ကားေတြဟာ လမ္းေပၚမွာ ေမာင္းႏွင္းေနရင္းကေန မီး ထ'ေလာင္တယ္ဆုိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ကုိး အံ့ၾသမိပါတယ္ ....
*က်ေနာ္ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတာ ၁၅ နွစ္ေက်ာ္ပါျပီ၊ က်ေနာ္ လက္ရွိေနထုိင္တဲ့ ပါတ္၀န္းက်င္မွာေရာ အျခားေနရာေတြမွာ အဲလုိ သာမန္ ကားငယ္ေတြ လမ္းေပၚ သြားရင္းကေန မီး ထ'ေလာင္တယ္ ဆုိတာ တခါ မွ မၾကားဘူးလုိ႕ ...
အခု ျမန္မာျပည္က သတင္းေတြ ဖတ္ျပီး ....

တာ၀န္ရွိ အစုိးရေရာ ... ကား တင္သြင္းသူေတြ ... စီးနင္းသူေတြ .... ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ အဆင့္အတန္း သတ္မွတ္ေပးတဲ့ ဥပမာ- က.ည.န ရုံးတုိ႕ရဲ႕ လုပ္ပုံလုပ္နည္းမ်ားဟာ ... ႏုိင္ငံတကာက ကား အဆင့္အတန္းမ်ား နဲ႕ ဘယ္လုိမ်ား ကြဲျပားျခားနား ေနသလဲလုိ႕ ....

Pe Ti စကၤာပူမွာလည္း ခဏခဏျဖစ္တတ္ပါတယ္။

Aung Khin Myint ဟုတ္လား ... က်ေနာ္တုိ႕ဖက္မွာေတာ့ က်ေနာ္ တခါမွ မၾကားဘူးလုိ႕ပါ .... တစ္ခုခုကုိ ပြတ္တုိက္လုိ႕ မီး ထေလာင္တယ္ ဆုိရင္ က်ေနာ္ေတာ့ လက္ခံပါတယ္ ... အခုဟာက သူ႕အလုိလုိ ေမာင္းေနတဲ့ ကားဟာ အလုိအေလ်ာက္ မီးထေလာင္တယ္ ဆုိေတာ့ ... ဒါ နည္းပညာ ခ်ဴ ိ႕ယြင္းမွဳလား ... လမ္းေၾကာင့္လား .... ေမာင္းတဲ့သူက ခလုပ္ေတြ ဂီယာေတြ ၾကိဳက္သလုိ မွားလုပ္ပါေစ ... မီး ထေလာင္တယ္ဆုိတာၾကီးက ... က်ေနာ္ေတာ့ သိပ္ ဘ၀ရ္ မက်ဘူး ...

Myat Soe ေဒသမတူလုိ႔၊ရာသီဥတုမတူတာနဲ႔၊ ကားအင္ဂ်င္ေတြပူတာမတူတာလည္းပါႏုိင္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီမွာ အာရွႏုိင္ငံေတြရဲ့အပူရိွန္ကအေတာ္ေလးျမင့္တက္လာလုိ႔ ပုိဆုိးတာျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

Aung Khin Myint နည္းပညာပုိင္း ကြာဟမွဳ ရွိတယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္လည္း မေျပာတတ္ဘူး ... ယေန႕ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တင္သြင္းခြင့္ ျပဳထားတဲ့ ခ်ယ္ရီ ဆုိတဲ့ တရုတ္ႏုိင္ငံထုတ္ ကားဆုိရင္ အေနာက္အုပ္စု ႏုိင္ငံေတြမွာ တင္သြင္းခြင့္ မျပဳထားဘူး ... အဲဒီကားရဲ႕ အတြင္းပုိင္ ျပင္ဆင္မွဳမွာ ပါ၀င္တဲ့ ကာဘြန္ျဒပ္စင္ေတြဟာ အဆုတ္ကင္ဆာ ျဖစ္တယ္လုိ႕ ေျပာၾကတယ္ .... အင္ဂ်င္ပါ၀ါ အပူဒဏ္ ခံႏုိင္ရည္ေၾကာင့္ မီးထေလာင္ သလား .... ကားအတြင္း အျခား ၀ါယာေရွာ့ေတြေၾကာင့္ မီးေလာင္သလား .... အဲလုိ နည္းပညာ ခ်ဴ ိ႕ယြင္းခ်က္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကား ကုိ လမ္းေပၚ ဘာေၾကာင့္ ေမာင္းခြင့္ ျပဳထားသလဲ .... ဒါ မျဖစ္သင့္ဘူးလုိ႕ က်ေနာ္ ေတာ့ ထင္ပါတယ္ ...

Myat Soe ေအးဗ်ာ၊ ဟုိးအရင့္အရင္ႏွစ္ေတြတုံးကေတာ့ အခုလုိမ်ိဳး ေမာင္းေနရင္းမီးထေလာင္တာမ်ိဳး မၾကားဖူးသေလာက္ပါပဲ၊ အခုမွမီးထေလာင္ေနၾကတာဆုိေတာ့၊ ရာသီဥတုအပူရိွန္ေၾကာင့္လုိ႔ပဲ ေယဘူယ် သုံးသပ္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္တခုက က်ြမ္းက်င္သူေတြက စနစ္တက်ေလ့လာထားမွဳေတြလည္း အခုထိမေတြ႔မိေသးေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဒီလုိပဲသုံးသပ္ရတာေပါ့။

Cliff Lee This is happening to Probox 1.3K models. J .... :)

Aung Khin Myint အဲဒီ အမ်ဴ ိးအစားက အလုိလုိ ေမာင္းေနရင္းကေန မီးထေလာင္တတ္တာမ်ဳ ိးလား အကုိ ...
 
Cliff Lee Yes. The fuel pipe and electrical lines in 1.3 model is running very close to each other. Design defect in hot weather countries. So when it is very hot, they catch each other.

Aung Khin Myint ဟုတ္ အကုိ ေက်းဇူး ... အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ ... အခု ျမန္မာျပည္မွာ မီးထေလာင္တဲ့ ကားေတြ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေမာ္ဒယ္ အနိမ့္စားေတြလည္း မဟုတ္ဘူး .. ဘာေၾကာင့္ အဲလုိ ျဖစ္သလဲ ဆုိတာကုိ စဥ္းစား မရလုိ႕ ... ေက်းဇူး အကုိ ..

Aung Khin Myint အကုိ ... အားရင္ အဲဒီ ျပသနာကုိ အေသးစိတ္ ေရးေပးရင္ ေကာင္းမယ္ .... လူေတြက ကားသာ ၀ယ္စီးၾကတာ ..... ၀ယ္ကာစ မေျပာနဲ႕ ... မေလ့လာရင္ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့ကိစၥပဲ အကုိ ... အကုိ အားတဲ့တေန႕ ... အကုိ သိသေလာက္ ျမင္သေလာက္ ေရးပါလား အကုိ ... က်ေနာ္တုိ႕လည္း ရွယ္ရတာေပါ့ ... J

Ko Thaw ဟုတ္တယ္ဗ် Toyota pro box 1.3 ေတြ မွာအျဖစ္မ်ားေနတယ္လို႔သိရပါတယ္ အျခား1.3 ေတြေတာ့မၾကားမိပါဘူး အေၾကာင္းကေတာ့ အေပၚကအကိုတေယာက္ေျပာထားသလိုပါပဲ ကိုေအာင္တို႔ဆီမွာေကာ probox သံုးၾကသလား ရွိမယ္ေတာ့ မထင္ဘူး၊၊

Aung Khin Myint က်ေနာ္တုိ႕ဖက္မွာလည္း သုံးၾကပါတယ္ ... သုိ႕ေပမယ့္ ဒီဖက္မွာ ရာသီဥတုက အာရွေလာက္ မပူေတာ့ ဒီျပသနာ မၾကားရေသးတာ ျဖစ္မယ္ .... ျပီးေတာ့ ဒီဖက္ အစုိးရေတြက တစ္ခုခု တင္သြင္းမယ္ဆုိရင္ စစ္ေဆးတဲ့ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ ..

Cliff Lee ကြၽန္ေတာ္ဒီအေၾကာင္းကို ဒီေလာက္ပဲသိပါတယ္။ စီးေနရင္း၊ ကားဆရာနဲ႕ စကားေျပာရင္းေမးရာကသိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ က ဂ်ပန္နဲ႕၊ ဥေရာပေလာက္မေအးပဲ၊ အရမ္းပူေတာ့၊ ျမန္မာျပည္နဲ႕၊ ဒီလိုပူတဲ့ေနရာကို ပို႕တဲ့ တစ္ပတ္ရစ္ကားေတြရဲ့၊ Temperature Guage ကို အပူပိုင္းမွာသုံးတဲ့ ဟာမ်ိဳးနဲ႕ေျပာင္း ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ျမန္မာျပည္မွာ အဲလိုမလုပ္ဘူး၊ Middle East မွာဆို၊ ေျပာင္းျပီးမွေရာင္းၾကပါတယ္။

Cliff Lee Toyota Probox must be for Domestic Production only for use in Japan (originally).

အဘဆရာ သခင္ လိွဳင္ ကိုပ်ဴအြန္လိုင္း အသစ္သြင္းလာတဲ႕ ပရာဒို 2013 အတူတူမွာေတာင္ ကေနဒါ အတြက္ကားက ေနျပည္ေတာ္လမ္းမွာ မီးခိုးျဖဴျဖဴေတြထြက္တယ္။ အျမဲေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဒူဘိုင္းကားက်ေအးေဆးဘဲ။ ခက္တာက ကိုယ္ေဆြကိုယ္မ်ိဳးမ်ားက ထုတ္တဲ႕ႏိုင္ငံကအစ စာဖတ္ၾကတယ္ေလဗ်။ အဲတာေလးက ကိုယ္ေတြ႕ပါ။ မီးေဘးသင့္ တဲ႕ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ကို အတိုေရးတာပါဂ်ာ လူႀကီးကိုစက္ပစ္ကြင္းမပို႕ပါဘူးဟီးဟီး:)

Cliff Lee Probox မွာ အျခားကားေတြလို temperature guage မပါဘူး၊ အပူအရမ္းတက္ရင္ မီးပဲျပတယ္။ အခုဘယ္ေလာက္ရွိေနလဲ၊ (C) Cool နဲ႕၊ (H) Hot ၾကား၊ အ ခု Current Engine's Temperature က ဘယ္ေလာက္ပူေနလဲ ျပတာမပါဘူး။

Cliff Lee When an engine is tune the best, and if you push the accelerator (Burmese call it "Lever"), the exhaust can produce some drop of water.

Aung Khin Myint ဟုတ္ ကုိCliff Lee ေက်းဇူး ... အခု အကုိ ေရးထားတဲ့ ေကာ္မန္႕ေတြကို စုျပီး က်ေနာ္ စေတးတပ္တစ္ခု တင္မယ္ အကုိ ... ဆရာ အဘဆရာသခင္လွဳိင္ ... ဆရာတုိ႕က ျပည္တြင္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဆုိေတာ့ ဆရာတုိ႕က က်ေနာ္တုိ႕ထက္ ပို သိမွာပါ ....

Aung Khin Myint Engine ကေန heat တက္တာကုိး ျပတဲ့ ဒုိင္ခြက္ မပါတာဟာ ေတာ္ေတာ္ကုိး ဆုိတာပဲ ....

Cliff Lee အရမ္းေအးတဲ့ ရာသီမွာ မီးခိုး ျဖဴ (မီးခိုးေျဖာ့ေရာင္) ထြက္တယ္။ မီးခိုးမဲထြက္ရင္၊ engine tuning လုပ္ရမယ္၊ oxygen (air) နဲ႕၊ဆီ ႏွစ္ခုလုံးအကုန္ေလာင္ရမယ္၊ ဆီအကုန္မေလာင္လို႕ မီးခိုးမဲေနတာ။ အရမ္းေကာင္းတဲ့ engine tuning ကို ေဆာင့္နင္းရင္၊ မီးခိုးမထြက္ရဘူး၊ ေရစက္ေလးေတြထြက္လာမယ္။

အဘဆရာ သခင္ လိွဳင္ မိဘမေကာင္းလို႕ မုဆိုးမေတြ တစ္ခုလပ္ေတြ လက္ထပ္ေပါင္းသင္းရတာပါ ပ်ဴအြန္လိုင္းရယ္ တကယ္ေတာ့သားလဲ အပ်ိဳ လိုခ်င္တာပါ။ တစ္ပါတ္ရစ္ ဆိုတာႀကီးကို မၾကားလိုပါခင္ဗ်ာ:)

Cliff Lee Yes. There is no such meter in Probox models, it only indicates a light when it is very hot. But then it is already too late.

Cliff Lee ကြၽန္ေတာ္လဲ မသိလွပါဘူး၊ Theory က အေဖ (Mechanical Engineer) က အျမဲေျပာေနလို႕သိရတာပါ။ လက္ေတြ႕က ကားအေဟာင္း တစ္ပတ္ႏြမ္းဝယ္စီး၊ ျပင္တိုင္း၊ ကားဆရာေတြနဲ႕စကားေျပာ၊ သူေျပာတာက လမ္းေဘးလူပိန္းစကား၊ ကိုယ့္ဘာသာကို Theory နဲ႕ တြဲျပီး နားလည္သေလာက္ ရွင္းျပတာပါ။

Aung Khin Myint ဟုတ္အကုိ ... က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ ... က်ေနာ္ သိသေလာက္ လူ အေတာ္မ်ားမ်ား ... စီးသာ စီးေနၾကတယ္ ... သိပ္ သိတာ မဟုတ္ဘူး အကုိ ... ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ေရတုိင္ကီထဲ ေရကုန္သြားလုိ႕ ေရ မျဖည့္တတ္တဲ့သူ က်ေနာ္ ေတြ႕ဖူးတယ္ အကုိေရ ...

Cliff Lee Highway မွာ အရွိန္နဲ႕ေမာင္းေတာ့မယ္ဆို၊ တာယာေလကို အမ်ားၾကီးသိသိသာသာေလွ်ာ့ရမယ္ (ပူတဲ့ေနရာမွာေျပာတာ)၊ အရမ္းေမာင္းရင္၊တာယာထဲကေလေတြကပြမယ္၊ ပြရင္၊ Pressure of Air inside Tyre/Tire ေတြမ်ားျပီး၊ ၁၀၀ ေက်ာ္ေမာင္းေနတုန္း၊ တာယာ ေတြ ပြင့္/ေပါက္ကြဲမယ္၊ ကားေမွာက္မယ္။ Hightway ကားေမာင္းသမားေတြက သိတယ္။ ခုမွ ဇိမ္က်က်ေမာင္းတဲ့ ခ်ာတိတ္ ေတြ၊ ကိုယ္ပိုင္ကားသမားေတြ လမ္းေကာင္းလို႕ က်ယ္လို႕ စြတ္ေမာင္းရင္း အဲလိုျဖစ္တာ ျဖစ္မယ္။ ေလေလွ်ာ့ထားခဲ့ရင္ေတာင္၊ ေမာင္းေနရင္း ကိုယ့္ကား လမ္းမွာေျပးတာ မာ လာလား၊ ျငိမ့္ေသးသလား သတိထားေနရတယ္၊ မာ တယ္ထင္ရင္၊ ဆင္းေလေလွ်ာ့ပစ္ရတယ္။ လူေတြက Air-Con ထဲ ထိုင္ျပီးစြတ္နင္တာကိုး။ ကားဘီးေတြဘာျဖစ္ေနလဲ ကို အျမဲ sense လုပ္ေနရတယ္။ ဘရိတ္လဲဒီလိုပဲ၊ အရမ္းဖိနင္တာဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္နဲ႕၊ အရမ္းပူရင္ ဘာမွ အာမခံခ်က္မရွိဘူး၊ အေဝးၾကီးထဲက ၾကိဳ အ ရွိန္ခ်ရပါမယ္။ For safety.

ကားအျမန္ေမာင္းတဲ့အခါမွာ၊ ကိုယ္မွားလဲ ကိုယ္ခံ၊ ကားပ်က္လဲကိုယ္ခံ၊ လမ္းစည္းကမ္းအတိုင္း၊ ဘယ္သူမွားတာ၊ မွန္တာ ေနာက္မွေျပာ၊ ျဖစ္ရင္၊ ခံရမွာက ကိုယ္အရင္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွာ သူဘာလုပ္သင့္လဲ မေတြးနဲ႕၊ သူဘာလုပ္ရင္ ငါ ကိုမထိေအာင္ ဘယ္လို႕ တက္မယ္၊ဆင္းမယ္ေက်ာ္မယ္၊ရပ္မယ္၊ေရွာင္ဖို႕လမ္းထားမယ္။ ေနာက္ျပီးကားကေရွ႕ကို အျမန္ႏႈံးနဲ႕သြားေနေပမဲ့၊ ေနာက္နဲ႕၊ ေဘးဘယ္ဘယ္ညာမွာ ကားရွိမရွိအျမဲသတိထားေနပါ၊ ရွိေနခဲ့ရင္၊ ေပးေက်ာ္ရင္ေက်ာ္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ နဲနဲေလးအျမန္ေမာင္းျပီးခြါထားပါ။

ဘယ္ေတာ့မွာ ကိုယ့္ကားေနာက္မွာ အျခားကားကအကပ္မခံပါနဲ႕။ ကိုယ္ကလဲသူမ်ားေနာက္ကပ္မေနနဲ႕။ ဒါကို Defensive Driving လို႕ေခၚပါတယ္။ ျမန္မာလိုေတာ့၊ ဘယ္သူမွန္မွန္၊ အထိမခံနဲ႕ေပါ့။

Aung Khin Myint က်ေနာ္တုိ႕ ဒီဖက္(ဥေရာပ) မွာက ျမိဳ႕တြင္း ကီလုိမီတာ ၅၀၊ သာမန္ အေ၀းေျပးလမ္း (မ်က္ႏွာခ်င္း ကားလမ္းရွိ) မွာ ကီလုိမီတာ ၈၀၊ express highway ဆုိရင္ ကီလုိမီတာ ၁၃၀ ... ေမာင္းခြင့္ျပဳထားတယ္ .... ခြ်င္းခ်က္ ဂ်ာမန္ဖက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ နည္းနည္းပဲ ကြာတယ္ .. ျမန္မာျပည္က ဘယ္လုိ ေပးေမာင္းလဲ မသိ ...

Cliff Lee ျမန္မာျပည္က ဆိုင္းဘုတ္ေတြက တစ္ေနရာ တစ္မ်ိဳးပါ၊ ၁၀၀ လို႕ေျပာထားတာေတြ႕ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့၊ ေရွ႕မွာ ေခ်ာင္းေက်ာ္ရွိတယ္လို႕ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ႕တာနဲ႕ ေခ်ာင္းကေရာက္ေနျပီ။ ဒီေတာ့၊ ဆိုင္းဘုတ္ကိုအားမကိုးနဲ႕၊ အျမန္ေမာင္းရင္၊ ကိုရပ္လို႕ရမဲ့အကြာအေဝး (မ်က္ေစ့တစ္ဆုံး၊ ေရွ႕ဝဲယာ) ဘာမွမရွိမွ ဆက္ေမာင္း ေတြ႕ရင္ လိုသလို အရွိန္ေလွ်ာ့ မွ ရပါမယ္။

Aung Khin Myint အဲလုိ သတိေပးဆုိင္းဘုတ္နဲ႕ သတိထားရမယ့္ အေနအထား ကပ္ေနတာ ဟာ ကားေမာင္းတဲ့သူေတြအတြက္ ရင္ေလးစရာပဲ .... အကုိေရ ..

Cliff Lee ဒီတစ္ခါ ပုဂံက မႏၱေလးအ ျပန္မွာ ေတာ့ လမ္းေျဖာင့္တယ္။ ၁၂၀-၁၃၀-၁၄၀ ေလာက္ထိ တင္လို႕ရတယ္၊ အရမ္းသတိထားေနရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ ဆိုင္းဘုတ္ပဲရွိရွိမရွိရွိ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ကိုယ္ယုံ၊ အသက္နဲ႕အရွိန္ကို ဉဏ္ေစာင့္၊ စကားတစ္ခြန္းက "ေသခ်ာအႏၲရယ္ကင္းမွကိုယ္ႏိႈင္တဲ့ maximum speed အထိတင္"။


Cliff Lee Yes. But this is Burma. No standard. So we need to act accordingly for our own safety and those on the road side, and any close by vehicles.

And concrete roads are different from other road, that you need to put in your consideration when thinking how fast you will be keeping your car running at.



Cliff Lee Blaming road is not good, or rules are bad or standards is not there will not keep you safe. Acting accordingly will keep you safe. Otherwise we will continue blaming road, rules and standards from our next lives. har har..
Read more »

Monday, 6 January 2014

တမ္းခ်င္း

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ဘဝမွာ အတမ္းတဆုံးအရာက အႏုပညာသမားအထူးသၿဖင့္ ကဗ်ာဆရာေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါဘဲ။ အုိမာခုိင္ယမ္ရဲ ့ကဗ်ာေလးလုိဘဲ ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တာကလည္း သစ္သားတစ္ထပ္အိမ္ေလးတစ္လုံး၊ မန္က်ဥ္းရိပ္ေတြေအာက္က ကြပ္ပ်စ္ေလးတစ္လုံး၊ ကုိယ့္ကုိ နားအလည္ႏုိင္ဆုံးခ်စ္သူ (ခ်စ္သူဆုိတဲ့အဓိပၸါယ္က ႐ွင္းၿပလုိ ့မရေလာက္ေအာင္ က်ယ္ဝန္းတယ္။ ပညာဆုိတဲ့စကားလုံးေလာက္ကုိက်ယ္ဝန္းတယ္လုိ ့ကၽြန္ေတာ္ကခံယူတယ္။) ေလးကခ်ေပးလာတဲ့ ငါးရံ ့ေၿခာက္ဖုတ္ဆီဆမ္းေလးနဲ ့ေရေႏြးႀကမ္းတစ္အုိးရယ္၊ကဗ်ာေလးေတြရယ္ဆုိရင္ ဘဝဟာ နိဗၺာန္ဘုံလုိ ့ဆုိရမွာေပါ့လုိ ့ အေတြးေတြနဲ ့ဘဝကုိ တည္ေဆာက္လာခဲ့ဘူးတယ္။ ကဗ်ာဆရာ စာေရးစရာဘဝက သိပ္အားက်ဘုိ ့ေကာင္းလွတယ္။ နာက်င္စရာကုိ နာက်င္ခံစား၊ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာကုိ ေပ်ာ္႐ႊင္ခံစား။ ရသကုိးပါးလုံးကုိ ကုိယ္ပုိင္ပစၥည္းလုိသေဘာထားၿပီး လူသားတစ္ေယာက္အၿဖစ္နဲ ့လူသားအဆန္ဆုံးေနထုိင္ခြင့္ ရတဲ့ဘဝေပပဲ။ အမွန္ေတာ့လူဟာလူလုိေနခြင့္ရတာသိပ္ေကာင္းတယ္။တစ္ခုခု အတြက္အသက္႐ွင္ေနၿပီဆုိရင္လူ ့ဘဝက စက္ဆုပ္ဖုိ ့ေကာင္းတယ္။လူသားအဓိပၸါယ္ေပ်ာက္သြားတယ္လုိ ့ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ဟာ အၿပင္မွ အတြင္းသုိ ့အယူအဆကေန အတြင္းမွအၿပင္သို ့အယူအဆသစ္နဲ ့အနာတမီကုိေလ ့လာၿပီးပန္းပုေခတ္သစ္ကုိတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့မုိက္ကယ္ အိန္ဂ်လိုထက္ ခ်စ္ရနံ ့ကုိေရးတဲ ့မုိက္ကယ္အိန္ဂ်လုိကုိပုိခ်စ္တယ္( မင္းသြားေလရာအဲဒါကုိသာယူသြားေပါ့ ငါမ်က္ေစ့ကန္းေနရင္ေတာင္မွ မင္းကုိေတြ ့ေအာင္႐ွာႏုိင္တယ္)။ဂၽြန္ကိသ္ကုိခ်စ္တယ္။ဘုိင္႐ြန္ကုိခ်စ္တယ္။႐ွင့္နားရြက္ေတြကႀကီးလွခ်ည္လားလုိ ့ေလွာင္ေၿပာင္ခဲ့တဲ့ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ ့အပ်က္မတစ္ေယာက္ကုိ မင္းလုိခ်င္ရင္ယူထားလုိက္ေလလုိ ့ လွီးၿဖတ္ပစ္ေပးရဲတဲ ့ပန္းခ်ီဆရာ ဗန္ဂုိးကုိခ်စ္တယ္။သူ ့ေက်ာကုန္းမွာပန္းခ်ီတခုဆြဲထားၿပီး သူ ့ခ်စ္သူကုိ သူေသခ်ိန္မွာအေရၿပားကုိလွီးၿဖတ္က်ပ္တင္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ဘုိ ့မွာခဲ့တဲ ့အႏုပညာသမားတစ္ေယက္ ကုိခ်စ္တယ္။ငါ့အႏုပညာကုိလူေတြနားမလည္ႀကဘူးကြလုိ ့စာေလးတစ္ေစာင္ေပးခဲ့ၿပီးအသက္၃၃ ႏွစ္သားမွာေၿပာင္းခင္္းထဲကေသနတ္သံတစ္ခ်က္နဲ ့ကမာၻႀကီးကုိလႈပ္ႏႈိးလုိက္တဲ့ပန္းခ်ီဆရာေလးတစ္ေယာက္ကုိခ်စ္တယ္။အၿခားသူေတြကုိယ့္ဘုိ ့ဒုကၡမခံရေသးတဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ဟာ ၆၅ႏွစ္ဘဲလုိ ့သတ္မွတ္ၿပီး ေအာင္ၿမင္ေနပါရက္နဲ ့ ၆၅ႏွစ္ၿပည့္ခ်ိန္မွာကုိယ့္နားထင္ကုိကုိယ္က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့အားနက္စ္ ဟဲမင္းေဝးကုိခ်စ္တယ္။အေမ့စ်ာပနမွာေကာ္ဖီေသာက္တာအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ လူသားဆန္မႈအၿဖစ္ ကမူးနဲ ့အတူရပ္မယ္။ေမာင္ေဇရဲ ့ဂႏၶဝင္အခ်စ္ကဗ်ာတစ္ရာကုိခ်စ္တယ္။(မာရီ..ထေတာ့ေလ..မိန္းမပ်င္းေလး...မနက္ေစာေစာႏုိးေအာင္ ..မင္းကုိအႀကီမ္တရာေလာက္နမ္းၿပီး..ဒဏ္ေပးရမကြဲ ့)။(မနက္တုံးဆီက ..ေက်ာ့ဆုံးကုိကုိယ္ၿမင္ေတာ့..သူ ့ဆံပင္ႏွင္းဆီပြင့္ေတြနဲ ့ဂုဏ္တင့္တယ္ေလး)ကုိေရးခဲ့တဲ့ဝီလ်ံဝစ္ဝါ့သ္ကုိခ်စ္တယ္။အင္မတိအင္မတန္ ဂုိဏ္းေတြ ကနားေတြမ်ားလွတဲ့ၿမန္မာၿပည္က ကဗ်ာဆရာစာေရးဆရာေတြအားလုံးကုိခ်စ္တယ္။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့အိပ္မက္ေတြအားလုံးဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေတာ္လွန္ေရး ဒီလႈိင္းႀကီးမွာေမ်ာပါက်ဳိးေက်ပ်က္သုန္းသြားခဲ့ရတယ္။(အမွတ္တရ မတ္လတံတားနီ)။ကၽြန္ေတာ့္ကုိအဓိကေမာင္းႏွင္ခဲ့တဲ့ ေမာင္းႏွင္အားကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ ၁၄ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေလာက္မွာရခဲ့တဲ့စာအုပ္၂အုပ္ပါဘဲ။တစ္အုပ္ကဗလာစာအုပ္ပါ။တမ်က္ႏွာမွာ စကက္ခ်္နဲ ့ပုံေတြပါၿပီး တစ္မ်က္ႏွာမွာကဗ်ာေတြေရးထားတဲ့စာအုပ္ပါ။ဆရာေအာင္ၿပည့္ရဲ ့ေနရစ္ေတာ့ၿမသီလာ(fareware to Myathilar)လုိကဗ်ာေတြ၊(ဖ်ားေနပါတယ္ဆုိတဲ ့ကုိယ္ခ်စ္သူေလးမွာ..အသစ္လူတစ္ေယာက္နဲ ့တြဲၿပီး ဤေ႐ႊတိဂုံကုိလာႀကသည္)ဆုိတဲ့ကဗ်ာ(နာမည္မမွတ္မိ ..ဆရာေအာင္ၿပည့္ေရးတာေတာ့မွတ္မိတယ္။သူ ့ေကာင္မေလးကေနမေကာင္းဘူးလုိ ့ေၿပာလုိက္လုိ ့သူကေ႐ႊတိဂုံမွာလာဆုေတာင္းေနတုံးေကာင္မေလးကုိေတြ ့လုိက္တဲ့အေႀကာင္းေလး)ကုိယ္ကလည္းၿမီးေကာင္ေပါက္ေလးဆုိေတာ့မ်က္ရည္ကုိစုိ ့လုိ ့။ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿမန္မာစာေက်ာင္းသားကုိရင့္ဆရာေတာ္ ဆုိတဲ ့နာမည္နဲ ့ေရးတာပါ။ထူးထူးၿခားၿခား အၿခားကေလာင္နာမည္တစ္ခုနဲ ့မကြယ္လြန္ခြင္အခ်ိန္ထိကဗ်ာမွာေရာစာမွာေရာနာမည္ႀကီးသြားခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီဗလာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြကုိ သူ ့ကုိယ္ပုိင္စာအုပ္ေတြမွာေရာ၊မဂၢဇင္းေတြမွာပါမေတြ ့ခဲ့မိဘူး။အဲဒီစာတစ္အုပ္လုံးမွာစကက္ခ်္ဆြဲေပးခဲ့သူကေတာ့ၿမန္မာ့ပန္းခ်ီေလာကမွာစံနမူထားအတုယူဆရာပန္းခ်ီဆရာႀကီးတစ္ဦးပါ။ကားအက္ဆီးဒင့္တစ္ခုနဲ ့ေၿခေထာက္မထိခုိက္ခင္ ကာလမွာဆြဲထားခဲ့တဲ့လက္ရာေတြပါ။ခုေတာ့အဲဒီစာအုပ္ေလးလည္းလူယုတ္မာတစ္စုရဲ ့လက္ထဲမွာဆုံး႐ႈံးသြားခဲ့ရပါၿပီ။သုိ ့ေသာ္ အဲဒီသမုိင္းကုိသိေသးတဲ့သူတစ္ခ်ဳိ ့ေတာ့ကံအားေလ်ာ္စြာက်န္ေနပါေသးတယ္။ေသူတုိ ့နဲ ့တုိက္ညွိခ်ိန္ဆၿပီးေတာ့ေသခ်ာရင္နာမည္နဲ ့တကြေနာက္တစ္ပုဒ္ေရးပါဦးမယ္။ကာယကံ႐ွင္ေတြကုိယ္တုိင္ ေမ့ေနတဲ့၊အမွတ္မထားမိတဲ့သမုိင္းေလးတစ္ခုကုိေဖၚထုတ္ေပးရရင္လည္းအႏုပညာဒါန တစ္ခုၿဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့ယုံပါတယ္။နာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ လက္ကမ္းကဗ်ာစာအုပ္ေလးပါ။ကဗ်ာဆရာေလးငါးေယာက္ပါေပမယ့္ ဆရာေနေသြးနီကဗ်ာကုိဘဲမွတ္မိပါေတာ့တယ္။ဒါေတာင္ေခါင္းစဥ္ကုိမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ၿပည့္စုံခ်င္မွလည္းၿပည့္စုံပါလိမ့္မယ္။အႏုပညာရပ္ဝန္းထဲကတစ္စုံတစ္ေယာက္မ်ားသိေလမလားဆုိတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့ကဗ်ာေလးကုိမွတ္မိသေလာက္ၿပန္လည္မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

။။။။။။။။။။။။
သူေသၿပီ
ေခါင္းနက္ထဲမွာ
ၿဖဴေလ်ာ့စြာလဲေလ်ာင္းလုိ ့
အိပ္မက္ကုိလည္း
ခါတုိင္းလုိမ႐ႈေတာ့ဘူး
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းလည္း
ေသြးမေလ်ာက္ေတာ့ဘူး
အခ်စ္ႏွလုံးမွာလည္း
ခုန္သံရပ္စဲလုိ ့
သူေသၿပီ။  ။
ပူေႏြးတဲ့မ်က္ရည္စက္
သူ ့ရဲ ့ေနာက္ဆု့းထြက္သက္ၿဖစ္တယ္
အလြမ္းလြန္ေဝဒနာနဲ ့
ကုသသူအခ်ိန္သမားေတာ္ကလက္ေလ်ာ့
သူေသလြန္ခဲ့ေပါ့။
ေသာကနဲ ့ဗ်ာပါဒေတြက
ေနာက္ဆုံးအသုဘပုိ ့ႀကတယ္
ေ႐ွ ့ဆုံးမွာ
မ်က္လုံးစိမ္းနဲ ့မ်က္ႏွာတစ္ခု
လြမ္းသူ ့ပန္းေခြကုိင္လုိ ့။
နီရဲတဲ့ပန္းေတြအႀကား
စာတမ္းတစ္ခုခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္
စြန္ ့ပစ္ခံရေသာအခ်စ္
စိမ္းကားမႈတြင္ၿမဳပ္ႏွံသၿဂၤိဳိလ္သည္..တဲ့။

ေနေသြးနီ (မွန္းဆ...၁၉၇၇)

ခုေရးတဲ ့စာစုမွာလုိအပ္ခ်က္ေတြအမ်ားႀကီး႐ွိေနပါလိမ့္မယ္။ေအာ္စလုိေတာရကေန အေထာက္အထားအကုိးအကားၿပဳစရာဘာစာ႐ြက္စာတမ္းမွမ႐ွိဘဲ ႏွလုံးသားနဲ ့ဥေဏွာက္တစ္ခုကုိအရင္းၿပဳၿပီး ၿပန္လည္တူးဆြယူရတဲ့အခက္အခဲကုိ ကဗ်ာခ်စ္သူ စာခ်စ္သူေတြနားလည္ပါလိမ့္မယ္။ေနာက္တစ္ခုကဒီစာကုိဖန္တီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာႏုိင္ငံေရး၊ဘာတစ္ခုခုေသာဆႏၵမွမပါေလာက္ေအာင္ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားဟာ႐ွင္းသန္ ့တည္ၿငိမ္ေနပါတယ္။တကယ္လုိ ့မ်ားကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ ႏွင္းခါးမုိးတုိ ့လုိ၊ေမာင္ဖုန္းၿမင့္တုိ ့လုိ၊ေမာင္ယုပုိင္တုိ ့လုိ၊လုလုလက်ၤာ တုိ ့လုိ (တုိက္႐ုိက္မသိလုိ ့အၿခားဆရာမ်ားကုိနာမည္မညႊန္းၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္) ကဗ်ာဆရာစာေရးဆရာအစစ္ေတြ  မဖတ္မိေသးဘူးဆုိရင္ အၿခားေသာမိတ္ေဆြမ်ားကလည္း ေဖၚဝါ့ဒ္လုပ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။
ဝုိင္းဝန္းၿပီးၿဖည့္စြက္ၿပင္ဆင္ေပးႀကဘုိ ့လည္းေမတၱာရပ္ခံပါတယ္

အာကာႀသရ(၁၉၆၅-     )

(မွတ္ခ်က္။ ။ ကုိမုိးေမာင္ေမာင္၏ ေဖ့ဘြတ္(facebook) စာမ်က္ႏွာမွ ထပ္ဆင့္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။)
Read more »

Saturday, 28 December 2013

ဧရာ၀တီျမစ္အေၾကာင္း ညက အိမ္မက္ မက္တယ္

ညက ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးအေၾကာင္း က်ေနာ္ အိမ္မက္ မက္ပါတယ္။ ....
တကယ္ပါ .... ဗ်ာ ....
က်ေနာ့္အိမ္မက္ထဲမွာ စစ္တပ္က လက္ရွိ ဦးသိန္းစိန္ အစုိးရထံကေန ႏုိင္ငံေတာ္

အာဏာကုိ သိမ္းယူလုိက္ပါတယ္ ... ျပီးေတာ့ စစ္တပ္က ျမစ္ဆုံ စီမံကိန္းကုိ
ဆက္လုပ္မယ္္လုိ႕ ကမၻာသိေအာင္ တရား၀င္ ေၾကညာ ပါတယ္ ...

လူတခ်ဴ ိ႕ဟာ သမၼတေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္ လြမ္းခ်င္းေတြကို ေဖာေဖာသီသီ

ဖြဲ႕ဆုိၾကတယ္ ....
အဲလုိ လူေတြကုိ ၾကည့္ျပီး သက္ျပင္း အခါခါ ခ်မိတဲ့ က်ေနာ္ ...
အင္တာနက္ေပၚ တက္လုိက္ျပန္ေတာ့ ...
မ်က္ႏွာစာအုပ္(ေဖ့ဘြတ္) ေပၚက က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ တခ်ဴ ိ႕ကေတာ့

မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပုိးေပါက္ေပါက္ က်လုိ႕ ....
သူတုိ႕ မ်က္ရည္က်တဲ့ ႏွဳန္းဟာ ဆီးဂိမ္းပြဲတုန္းက တရုတ္မီးပန္းေတြထက္
မ်ားျပီး ျမန္လည္း ျမန္ပါတယ္ ....

အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးကုိ ဘယ္သူေတြမ်ား အသဲအသည္း

ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနသလဲလုိ႕ ... လုိက္ရွာ လုိက္ေမးၾကည့္တာေပါ့ ....
ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြလည္း မေတြ႕ရ ...
အရပ္ဖက္ အဖြဲ႕အစည္းေတြလည္း မျမင္ရ ...
NGO ေတြလည္း မၾကားရပါဘူး ဗ်ာ ....

ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီး ကံဆုိးခ်က္ကေတာ့ ေခတ္လူငယ္ေတြ စကား ဌားျပီး

ေျပာရရင္ “ကုိး” ေလာက္ ရွိတယ္ ....
ဗုိက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႕ ကဗ်ာဆရာတခ်ဴ ိ႕ရယ္ ....
ေမးရုိးေတြ ေငါ့ထြက္ေနတဲ့ စာေရးဆရာ အခ်ဴ ိ႕ရယ္ ....
လမ္းေလွ်ာက္လြန္းလုိ႕ ေျခေထာက္ေတြ ေဖာေရာင္ေနတဲ့ တက္ၾကြသူ အနည္းငယ္ရယ္ ....

ဧရာ၀တီကို ကာကြယ္မယ္ေဟ့ ဆုိျပီးမ်ား ဧရာ၀တီျမစ္တေလွ်ာက္က ျမိဳ႕ေတြမွာ အဖြဲ႕ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဖြဲ႕ထားသလဲလုိ႕ လုိက္ရွာၾကည့္ပါေသးတယ္ ...

မီးပဲ ပ်က္ေနလုိ႕လား မသိဘူး ...
ဘာ ဆုိင္းဘုတ္မွ က်ေနာ္ မေတြ႕ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ ဗ်ာ .....
 

ေၾသာ္ ... ဧရာ၀တီဆုိတဲ့ ျမစ္ၾကီး ေရ ...
က်ေနာ့္အိမ္မက္ထဲကလုိ ...
ခင္ဗ်ား ကံ မဆုိးပါေစနဲ႕ .... ဗ်ာ .....
Read more »

Saturday, 31 August 2013

ဘေလာ့ေရးသားသူမ်ား၏ ဘေလာ့ေဒး (3108=Blog)





က်ေနာ္လည္း ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ ဒီေန႕က်ေရာက္တဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားေန႕အတြက္
အမွတ္တရ ေရးေပးၾကဖုိ႕ နီးစပ္ရာ ညီအကို ေမာင္မႏွေတြထံ ေတာင္းဆုိ
တုိက္တြန္းထားတာ ၾကာပါျပီ။ သုိ႕ေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ၾကေတာ့ ဟုိလွည့္ဒီလွည့္
ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ငုတ္တုပ္ထုိင္ ဘေလာ့လုိင္းထဲ မရွိဘူး။ ေဖ့ဘြတ္ထဲပဲ အရင္၀င္၊
ဘေလာ့ေတြကို သစၥာေဖာက္၊ ေဖ့ဘြတ္လုိင္းမွာ စီးေမွ်ာ္ရင္း အခုေတာ့ တခ်ိန္က
က်ေနာ္ အင္မတန္ ခ်စ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဟာ အိပ္ေမာက်ေနပါျပီ။

က်ေနာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေဖဖၚ၀ါရီေလာက္က ဆုိရင္ က်ေနာ္ဘေလာ့ရဲ႕
စာဖတ္သူဟာ သုံးေယာက္ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ပါ ...
အဲဒီသူေတြက ေရးသူျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ရယ္၊ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါ
ေမာင္မ်ဳိး၊ ထုိင္၀မ္ကြ်န္းမွာ ေနတဲ့ ညီမငယ္တစ္ဦးပါ။

ဒီလုိနဲ႕ ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေတြ႕သမွ် လုိက္ဖတ္၊ ျမင္သမွ် ေကာ္မန္႕၀င္ေရး၊ ေတြ႕သမွ်
စီေဘာက္မွန္သမွ် ေျခရာ လုိက္ခ်ေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ေလး လူစည္လာပါတယ္။
အဲဒီေခတ္က ဘေလာ့ဂါအသစ္ေတြကို လင့္ခ္ခ်ိတ္ေပးျပီး လူသိမ်ားေအာင္ လုပ္ေပး
တတ္တဲ့ စကၤာပူက ဘေလာ့ဂါ ကုိလူသစ္က က်ေနာ့္ဘေလာ့ထံ အလည္ေရာက္
လာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ၊ ကုိယ္ထင္တာေရးလုိက္၊ သမုိင္းအတုိအစ
ေလးေတြ ဟုိစာအုပ္ဒီစာအုပ္ထဲကေန စကင္းန္ဖတ္ျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္၊ ဂဠဳန္ဦးေစာ
ၾကိဳးစင္ေပၚေရာက္တဲ့ ဓါတ္ပုံေတြ ေလွ်ာက္တင္ေပါ့၊ အဲဒါကို ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေနတဲ့
ဘေလာ့ဂါသင္ကာ ဆုိတဲ့ ကိုသင္ကာက အေကာင္းဆုံး ဘေလာ့ပို႕စ္ တစ္ရာဆုိျပီး
စာရင္းျပဳစုေတာ့ သူ႕စာရင္းထဲမွာ က်ေနာ္ ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႕
စာေမးပြဲေအာင္ေတာ့တာပါပဲ။

သုိ႕ေပမယ့္ က်ေနာ္ဟာ နာမည္ၾကီး ဘေလာ့ဂါ အုပ္စုထဲ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ၀င္လုိ႕
မရေသးပါဘူး ....
က်ေနာ့္ဘေလာ့ကုိ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ နာမည္ၾကီးတဲ့ စာေရးသူေတြ
ထံ မိတ္ဆက္ေပးသူ ႏွစ္ဦးကေတာ့ ၾသစေၾတးရီးယားကြ်န္းေန မေကသြယ္နဲ႕
အေမရိကန္က ကဗ်ာဆရာ အကုိ ကုိေအာင္သာငယ္တုိ႕ပါ။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ ဘေလာ့ဂါ
ရပ္ကြက္ထဲက သုိ႕မဟုတ္ အင္တာနက္ေပၚတြင္ စာေရးေသာ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးသူ
မ်ားအၾကားမွာရွိတဲ့ လဖက္ရည္ၾကမ္း ကြပ္ျပစ္ေပၚမွာ က်ေနာ္ဟာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္
ေပါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ အရပ္လူၾကီး ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ ...
ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ကေန နာဂစ္မုန္တုိင္း ကူညီေရးေခတ္ ....
နာဂစ္မုန္တုိင္း ကူညီေရးေခတ္ကေန ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ဆန္႕က်င္ေရးေခတ္ ....
၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ဆန္႕က်င္ေရးေခတ္ကေန ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲေခတ္ ....
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲေခတ္က ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ အန္တီစု လြတ္လာတဲ့ ေခတ္ေတြအထိ ...

ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္စား၊ ကုိယ္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္း၊ ကုိယ့္အခ်ိန္ကုိ ကိုယ္မသုံးစြဲပဲ
ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ေမြးရပ္ေျမအတြက္ အေပ်ာ္တမ္း တုိက္ပြဲ၀င္သူမ်ားအျဖစ္
ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႕၏ ခရီးတြင္

ဘေလာ့ဂါ ကိုျမင္ေဇ ေခၚ ကိုေနလ
ဘေလာ့ဂါ အမ မေငြစႏၵာ
ဘေလာ့ဂါ ေက်ာက္ခဲေခၚ ကုိၾကီးေက်ာက္ တုိ႕ ဟာ
က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ အြန္လုိင္း အင္တာနက္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ ေလာကၾကီးကုိ ႏွဳတ္ဆက္
ျပီး ဘ၀တစ္ပါးသုိ႕ ကူးေျပာင္းသြားၾကပါတယ္။ အထက္ပါ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ သုံးဦး
ဟာ ကြယ္လြန္ကာနီး အခ်ိန္မ်ားအထိ ဘေလာ့ေတြေပၚမွာ ဘေလာ့ပုိ႕စ္ေတြ တင္ျပ
ေရးသားခဲ့ၾကသူေတြပါ ....

ဒီကေန႕ က်ေရာက္တဲ့ ဘေလာ့ေဒးမွာ ဘေလာ့ေရးသားသူအေပါင္း ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္
ျမဲၾကပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းလ်က္ .....

ပ်ဴႏုိင္ငံဘေလာ့အား ေရးသားသူ
ကုိေအာင္
Read more »

Sunday, 2 June 2013

သရဲေျခာက္ေသာ အိမ္ၾကီး

သူ အပါအ၀င္ လူ ၁၆ဦးတုိ႕ ကားမွတ္တုိင္တြင္ လုိင္းကားေစာင့္ေနခုိက္
အဖုိးအုိ ေပါလ္ သည္ လုိက္နာရမည့္ စည္းကမ္းမ်ားကို ရွင္းျပပါသည္။
ထုိသရဲေျခာက္သည္ဟု နာမည္ၾကီးေနေသာ အိမ္ၾကီးတြင္ ဓါတ္ပုံ၊ ဗီြဒီယုိ
ရုိက္ခြင့္ မျပဳပါ၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ လက္ရွိအိမ္ရွင္သည္ သူ႕အိမ္
အား ျပန္လည္ေရာင္းခ်ရန္ အိမ္ေရာင္း၀ယ္ေရး ကုမ႑ီထံတြင္ ေၾကညာ
ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးအုိ ေပါလ္ ဦးေဆာင္သည့္ က်ေနာ္တုိ႕
ေဘာ္လန္တီယာ အဖြဲ႕သည္ အိမ္ရွင္ႏွင့္တကြ သံသယ၀င္ေနသူအေပါင္း
တုိ႕၏ သံသယကုိ ေခ်ဖ်က္ေပးႏုိင္ရန္အလုိငွါ အေျဖတစ္ခုအား ရလုိ၊ ရျငား
တစ္ညတာ အိပ္စက္ေလ့လာေပးရန္ ျဖစ္ပါသည္။

သရဲေျခာက္သည္ဟု နာမည္ထြက္ေနသည့္ အိမ္ၾကီးသည္ က်ေနာ္တုိ႕ေနထုိင္
ရာ Hillerød ေဒသနဲ႕ ၇ ကီလုိမီတာခန္႕သာ ေ၀းေသာ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကား ေဒသ
တစ္ခုတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ Ny Hammersholt ဟု ေခၚေသာ အဆုိပါ ေဒသသည္
၁၈ ရာစုက ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံ ကိုပင္ေဟဂင္ျမိဳ႕ေတာ္တြင္ လက္ေရာက္ အလုပ္
လုပ္ကုိင္ၾကေသာ ဆြီဒင္လူမ်ဳိးမ်ား အမ်ားဆုံးေနရာေဒသ ျဖစ္သျဖင့္
Little Sweden ဟု ဒိန္းမတ္လူမ်ဳိးမ်ားက ေခၚေ၀ၚၾကပါသည္။

က်ေနာ္တုိ႕အဖြဲ႕သည္ လုိင္းကားအမွတ္ ၃၀၁ အား ဟီးလာရုိ႕( Hillerød) ဘူတာ
အထိ စီးခဲ့ၾကျပီး ဘူတာအနီးရွိ လုိင္းကားမ်ဳိးစုံ စုရပ္မွတဆင့္ လုိင္းကားအမွတ္ ၃၃၅
အား ေျပာင္းလဲစီးရပါသည္။ ထုိမွတဖန္ ဆယ္မိနစ္ခန္႕ လုိင္းကား စီးျပီးေသာအခါ
က်ေနာ္တုိ႕ တစ္ညတာ ေလ့လာရမည့္ သရဲေျခာက္သည္ဟု သတင္းထြက္ေန
ေသာ အိမ္ၾကီးထံ ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ယခင္က က်ေနာ္တုိ႕ ေဘာ္လန္တီယား
အဖြဲ႕သည္ ဆယ္ဦးပင္ မျပည့္ပါ၊ ထုိ႕ေနာက္ ဆယ္ဦး ေက်ာ္လာပါသည္၊ ယခုအခါ
အဖြဲ႕၀င္ သုံးဆယ္ေက်ာ္ ရွိလာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စုသည္ က်ေနာ္တုိ႕
ေဒသ၏ စုေ၀းခန္းမကို ဌားရသည့္အထိ တုိးတက္လာပါသည္။ အဖြဲ႕၀င္အမ်ားစု
သည္ ပင္စင္စား အဖုိးအုိမ်ားျဖစ္ၾကျပီး အေၾကာင္းတစုံတရာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းခြင္မွ
ပင္စင္လစာျဖင့္ အနားယူေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္သိသေလာက္ က်ေနာ္
နဲ႕ တျခား အဖြဲ႕၀င္ ေျခာက္ဦးခန္႕သာ အလုပ္လစာျဖင့္ ရပ္တည္ေနေသာ အလုပ္
သမားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ထုိအိမ္ၾကီးဆီသုိ႕ ခ်ီတက္လာၾကသည့္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးလုိလုိ ကိုယ္ပုိင္ကားမ်ား
ရွိသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႕ ၁၆ ဦး ေမာင္းႏွင္းလာၾကမည့္ ကားမ်ဳိးစုံ
အတြက္ ယာဥ္ ရပ္နားစရာ ေနရာအလုံအေလာက္မရွိပါ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အထုပ္အပုိးမ်ဳိးစုံ၊
စားစရာ ေသာက္စရာ မ်ဳိးစုံကုိ သယ္ေဆာင္လာေသာ လူ ၁၆ ဦးတုိ႕သည္ လုိင္းကား
ျဖင့္ သြားေရာက္ရခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိ ၁၆ ဦးထဲတြင္ က်ေနာ္နဲ႕ မ်က္နွာခ်င္း ရင္းႏွီး
ေနသူမွာ ဆယ္ဦးခန္႕သာ ရွိပါသည္။ က်န္ မ်က္ႏွာစိမ္းမ်ားကုိ က်ေနာ္ မသိပါ။ အဖုိးအုိ
ေပါလ္ မိတ္ဆက္ေပးမွ ထုိသူမ်ားသည္ အဖြဲ႕၀င္သစ္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု သိရပါသည္။
က်ေနာ္တုိ႕ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ကားလမ္း၏ တဖက္အျခမ္းတြင္ “မ”ဂဏန္း ကိုယ္စားျပဳ
အိမ္နံပါတ္မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားျပီး ဟုိတဖက္အျခမ္းတြင္ “စုံ” ဂဏန္း ကိုယ္စားျပဳ အိမ္နံပါတ္
မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားပါသည္။ ထုိအဖြဲ႕၀င္သစ္မ်ားသည္ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ ကားလမ္းျခားေသာ
အျခားတဖက္တြင္ ေနထုိင္ၾကသူမ်ားဟု သိရပါသည္။

ယခင္က က်ေနာ္တုိ႕ ေလ့လာစူးစမ္းေရးအဖြဲ႕တြင္ က်ေနာ္သည္ အသက္ အငယ္ဆုံး
ျဖစ္ေနပါသည္။ ယခုအခါ အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္တစ္ဦး၊ အသက္ သုံးဆယ္
ေက်ာ္ကာစ လူငယ္ႏွစ္ဦးတုိ႕အား ေတြ႕လုိက္ရမွ က်ေနာ့္ထက္ ငယ္ေသာ သူမ်ား
အဖြဲ႕ထဲ၌ ရွိလာပါလားဟု သတိျပဳမိပါသည္။ “ဆုိးရႊန္း” ဆုိသည့္ အသက္ေျခာက္ဆယ္
ေက်ာ္ကာစ အမ်ဳိးသားၾကီးသည္ သူ႕သား နီကိုလုိင္နဲ႕ က်ေနာ့္အား မိတ္ဆက္ေပးပါ
သည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေနတက္ေသာ သူ႕သားသည္ သရဲ၊ တေစၦ၊ နာမ္၊ ၀ိညာဥ္
မ်ားကို လက္ခံခ်င္ပုံ မရပါ။ စူးစမ္းခ်င္ရုံ သက္သက္ျဖင့္ သူ႕ဖခင္ႏွင့္အတူ လုိက္လာ
သည္ဟု သိရပါသည္။ နီကုိလုိင္၊ စေတးဖန္ ဆုိသည့္ လူငယ္ႏွစ္ဦးသည္ က်ေနာ္ႏွင့္
အတူ ၀ုိင္ပုလင္း၊ အရက္ပုလင္း၊ ဘီယာကဒ္မ်ားအား ကားမွတ္တုိင္မွ အိမ္ၾကီးဆီသုိ႕
သယ္လာခဲ့ၾကပါသည္။

သရဲေျခာက္ေသာ အိမ္ၾကီးသည္ ႏွစ္ထပ္အိမ္ျဖစ္ပါသည္။ သရဲေျခာက္သည္ဟု
နာမည္ထြက္လာေသာ အခန္းမွာ အေပၚထပ္ ဘယ္ဖက္အခန္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိအခန္း
တြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လခန္႕က အိမ္ဌား မိသားစု တစ္စု ေနထုိင္ ေျပာင္းေရႊ႕သြား
ေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထုိ႕ေနာက္တြင္ ထုိအခန္း၌ မည္သူမွ် မေနၾကပါ။
အေပၚထပ္ ညာဖက္အခန္းႏွင့္ ေအာက္ထပ္ ႏွစ္ဖက္စလုံးတုိ႕တြင္ အိမ္ဌားမ်ား
ရွိသည္ဟု က်ေနာ္တုိ႕ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ က ေျပာျပထားပါသည္။
အိမ္ရွင္သည္ ထုိအိမ္ႏွင့္ ၁၀ ကီလုိမီတာခန္႕ ေ၀းေသာ ဘီးရာကယ္ရုိ႕(Birkerød)
ျမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္ေၾကာင္း သိရပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စု စားစရာေသာက္စရာမ်ား
ကုိ သယ္ေဆာင္၍ အေပၚထပ္ တက္ရန္ ေလွကားထိပ္သုိ႕ ေရာက္သည့္တုိင္ ထုိအိမ္
အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မည္သည့္ လူအရိပ္လူအေယာင္မွ် မေတြ႕ရေသးပါ။
အခန္းေသာ့ ယူလာေသာ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ႏွင့္ လူၾကီးတခ်ဳိ႕ ေရွ႕မွ
တက္သြားၾကပါသည္။ ဘီယာကဒ္မ်ား၊ ၀ုိင္ပုလင္းမ်ား၊ အရက္ပုလင္းမ်ား
သယ္လာၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႕သည္ ေလွကားေအာက္ေျခတြင္ ေခတၱ နားေန
ၾကပါသည္။ အိမ္အေပၚထပ္မွ ေသာ့ဖြင့္သံ၊ စကားေျပာသံမ်ား၊ အျပန္အလွန္
ႏွဳတ္ဆက္သံမ်ားကို ၾကားေနရပါသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ထုိ႕အိမ္၏ ညာဖက္အခန္း
မွ အိမ္ဌားမ်ား ျဖစ္ပုံရေသာ ကေလးငယ္တစ္ဦးႏွင့္ အသက္ ခပ္ၾကီးၾကီး အမ်ဳိးသား
ၾကီးတစ္ဦးတုိ႕သည္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးအား ျပဳံးျပႏွဳတ္ဆက္ျပီး အိမ္အျပင္ဖက္
သုိ႕ ထြက္သြားၾကပါသည္။ ကေလးငယ္၏ လက္ထဲတြင္ ကစားစရာ ေဘာလုံးေလး
တစ္လုံးအား ကိုင္ေဆာင္ထားသည္ကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕လုိက္ရပါသည္။

သရဲ၊ တေစၦ၊ နာမ္၊ ၀ိညာဥ္မ်ား ေျခာက္လွန္႕သည္ဟု နာမည္ထြက္ေနေသာ ထုိအခန္း
သည္ ၁၀၀ မီတာ ပတ္လည္ေလာက္ က်ယ္၀န္းပါသည္။ မိသားစု အိပ္ခန္း တစ္ခန္း၊
အိပ္ခန္းငယ္ ႏွစ္ခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ မီးဖုိးေခ်ာင္၊ အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာ အားလုံးလုိလုိ သပ္သပ္
ရပ္ရပ္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ရွိေနပါသည္။ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ဖုန္မတက္ေအာင္ ဖုံးအုပ္ထား
ေသာ အ၀တ္မ်ားကုိ ဖယ္ရွား၊ ျပတင္းေပါက္မ်ား ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ က်ေနာ္တုိ႕လူအုပ္
ျဖင့္ ထုိအိမ္သည္ ရယ္သံေမာသံမ်ားအၾကား စည္းကားေနသလုိလုိ ျဖစ္ေနပါသည္။
မီးဖုိေခ်ာင္အခန္းမွ ေရခဲေသတၱာေရာ၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္တုိ႕ပါ အသစ္နီးပါးမွ် အသုံးျပဳႏုိင္
ဆဲ ပုံစံမ်ဳိး ရွိေနၾကပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စု ထုိအိမ္သုိ႕ ေရာက္ရွိေနခ်ိန္မွာ ည
၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိပါေသးသည္။ ေႏြရာသီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဥေရာပေျမာက္ပုိင္း
ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ည ၁၀ နာရီ ေက်ာ္သည့္အထိ ေကာင္းကင္၏ လင္းထိန္မွဳအား ရရွိေန
ပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ည ၇ နာရီသည္ ညေနခင္း ပုံစံမွ်သာ ျဖစ္ေနပါသည္။

ဧည့္ခန္းထဲတြင္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ၀ုိင္းဖြဲ႕ ထုိင္ေနၾကပါသည္။ ေကာ္ဖီေသာက္သူ
ရွိသကဲ့သုိ႕ အခ်ဳိ႕လည္း ဘီယာ၊ ၀ုိင္၊ အရက္ ေသာက္ဖုိ႕ ဟန္ျပင္ေနၾကပါသည္။
အဖုိးအုိ ဟန္နရီက က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး ၾကံဳခဲ့ဖူးသည္ သရဲတေစၦ ထိတ္လန္႕ဖြယ္
အေၾကာင္းမ်ားကုိ အလွည့္က် ေျပာျပရန္ ေတာင္းဆုိလုိက္ပါသည္။ စတင္ေျပာဆုိသူ
မွ က်ေနာ့္နံေဘးမွ အဖုိးအုိတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ သူ႕နာမည္ကုိ က်ေနာ္ မွတ္ မထားမိပါ။
သူ႕တြင္ ေျမးတစ္ဦးရွိပါသည္။ သူ႕သမီးႏွင့္ သူ႕သမက္တုိ႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႕
က အာရွေဒသ အဂၤလန္ ကုိလုိနီေဟာင္း ေဟာင္ေကာင္ကြ်န္းသုိ႕ အလည္သြားစဥ္
ဗီယက္နမ္ ေလွစီး ဒုကၡသည္ ကေလးငယ္တစ္ဦးအား ေမြးစားခဲ့ၾကပါသည္။ ထုိ
ကေလးငယ္သည္ ယခုအခါ အသက္အားျဖင့္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး
ျဖစ္ေနပါသည္။ ထုိအမ်ဳိးသမီး၏ မိဘ အရင္းအျခာ ရွာပုံေတာ္တြင္ သရဲ၀င္စီးေန
ေသာ ေဆးဂုံျမိဳ႕မွာ အဖြားအုိတစ္ဦးအေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။

“က်ဳပ့္ေျမးမေလး ပါလာတဲ့ အဲဒီ ဗီယက္နမ္ေလွကုိ ပင္လယ္ျပင္မွာ တျခားေလွေတြ
က ေတြ႕ေတာ့ တစ္ေလွလုံး လူေတြ တုန္းလုံးပလက္ ေမ့ေမွ်ာေနၾကတယ္၊ ေသတဲ့
သူလည္း ေသေနၾကတာ၊ အဲဒါဗ်ာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေသဆုံးေနတဲ့ လင္မယားပုံစံ
စုံတြဲႏွစ္တြဲအလယ္မွာ အဲဒီ ကေလးမေလးကုိ ေတြ႕တယ္၊ ဘယ္အတြဲက သူ႕မိဘ
လည္းဆုိတာ ဘယ္သူမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာႏုိင္ၾကဘူး၊ ဒီလုိနဲ႕ က်ဳပ့္သမီးက
ဒီကေလးကုိ ေမြးစားလာတာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က က်ဳပ့္ေျမးမေလးက
ပူဇာလုိ႕ သူ႕မိဘအရင္းေတြ သုိ႕မဟုတ္ ေဆြမ်ဳိးေတြမ်ား ေတြ႕လုိေတြ႕ျငား
ဗီယက္နမ္ကုိ က်ဳပ္တုိ႕ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ အဲဒီ ေဆးဂုံျမိဳ႕မွာ ကြယ္လြန္သူေတြ
ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြ ၀င္ေရာက္ပူးကပ္ႏုိင္တဲ့ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႕
တယ္၊ ဒါနဲ႕ က်ဳပ္တုိ႕ ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္က
သူ႕အေမရဲ႕ ၀ိညာဥ္ပူးကပ္ျပီး ေျပာျပတယ္ဗ်၊ အဲလုိ ေျပာျပတဲ့ ေတာျမိဳ႕ေလးကုိ
ေရာက္ေတာ့ သူ႕အဖြားအရင္းနဲ႕ ေတြ႕ရတယ္၊ သူ ငယ္ငယ္က သူ႕မိဘႏွစ္ပါး
နဲ႕ တြဲရုိက္ထားတဲ့ဓါတ္ပုံေလးေတာင္ ရလာတယ္၊ က်ဳပ့္သမီး သူ႕ကုိ ေမြးစားစဥ္
က ရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံထဲက ပုံစံအတုိင္းပဲ၊ သူ႕မိဘႏွစ္ပါးကလည္း သူ႕ကုိ ေတြ႕
ခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ ပါလာတဲ့ ေလွထဲကလုိ သူ႕နံေဘးမွာ ေသဆုံးေနတဲ့ ရုပ္
အေလာင္းေတြနဲ႕ အတူတူပဲ၊ ဒီ ၀ိညာဥ္၀င္ပူးေနတဲ့ မိန္းမၾကီးဟာ ဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္
ေပါင္းမ်ားစြာၾကားမွ ဘယ္သူမွန္း မသိ၊ ဘယ္၀ါမွန္း မသိတဲ့ က်ဳပ့္ေျမးကုိ အဲလုိ
ေျပာျပႏုိင္တာကုိး က်ဳပ္ျဖင့္ စဥ္းစားလုိ႕ေတာင္ မရဘူး ဗ်ာ .... ”

ဒုတိယေျမာက္ ေျပာျပသူ ဒန္းနီရယ္ကေတာ့ သူတုိ႕ အိမ္နံေဘးက ကြယ္လြန္
သြားေသာ အဖုိးအုိးတစ္ဦး၏ ညဖက္ ညည္းတြားသံကုိ ေျပာျပပါသည္။ တံခါးဖြင့္သံ၊
ျပန္ပိတ္သံ၊ ေခ်ာင္းဆုိးသံ၊ တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာေနသံမ်ား ၾကားရေလ့
ရွိေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။ တခါတရံ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္လအထိ မည္သည့္အသံမွ်
မၾကားရပဲ ရွိတတ္သည္။ ေနာင္တဖန္ အဲလုိ မၾကာခဏ ျပန္ၾကားရသည္ဟု သူက
ေျပာျပပါသည္။

တတိယေျမာက္ ေျပာျပသူမွာ အဖုိးအုိ ပီတာ ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးအုိ ပီတာသည္
ခ်ီလီႏုိင္ငံ စစ္အာဏာရွင္ေဟာင္း ပီႏုိေရွးအား ဆန္႕က်င္ေသာ ခ်ီလီ လူ႕အခြင့္
အေရးအဖြဲ႕တစ္ခုတြင္ ကူညီေပးခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ခ်ီလီႏုိင္ငံ၏
ေက်းလက္ေဒသတစ္ခုတြင္ အင္မတန္ထူးဆန္းေသာ နာမ္၀ိညာဥ္မ်ား လုိက္ပါ
ေသာ အေ၀းေျပး လုိင္းကားၾကီးတစ္စီးေပၚတြင္ တစ္ေန႕ကုန္ စီးႏွင္းဖူးေၾကာင္း
ေျပာျပပါသည္။ ခရီးသည္တင္ကားၾကီးကုိ ထုိ ေက်းလက္ေဒသတြင္ လူအမ်ားအျပား
ၾကံဳဖူးေၾကာင္း သူက ေျပာျပပါသည္။ ထုိအေ၀းေျပး ကားၾကီးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လမ္းတစ္ေနရာတြင္ တိမ္းေမွာက္ျပီး ကားေပၚပါလာသူ အားလုံး
ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ထုိေနာက္တြင္ ထုိ သရဲတေစၦၱမ်ား
လုိက္ပါလာေသာ ထုိခရီးသည္တင္ကားသည္ ထုိေဒသတြင္ မၾကာခဏ လွည့္လည္
သြားလာေနသူကို လူတခ်ဳိ႕ ေတြ႕ဖူးၾကဳံဖူးၾကသည္ဟု သူက ေျပာျပသည္။ တေန႕
တြင္ သူနဲ႕ သူ႕မိတ္ေဆြ ခ်ီလီ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးတုိ႕သည္ ေက်းရြာေလးတစ္ခုမွ
ျမိဳ႕ေပၚသုိ႕ သြားေရာက္ရန္ ကားေစာင့္ေနခုိက္ ထုိကားေပၚသုိ႕ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္
ဟု ပီတာက ေျပာျပပါသည္။ အစပထမတြင္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးစလုံး သတိ မထားမိပါ။
သူတုိ႕နံေဘးတြင္ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား မိတ္ဖြဲ႕ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သူက
ေျပာျပပါသည္။ ထုိေနာက္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးစလုံး ကားေပၚတြင္ အိပ္ခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္
လာၾကပါသည္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး ႏူိးလာေသာအခါ သူတုိ႕နွစ္ဦးစလုံး ကားလမ္း
နံေဘးရွိ စုိက္ခင္းတစ္ခုထဲတြင္ အိမ္ေပ်ာ္ေနေၾကာင္း သိလုိက္ရပါသည္။

အဖုိးအုိ ပီတာ၏ စကားအဆုံးတြင္ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္က ...
“ပီတာ၊ မင္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီကားေပၚက အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ သြားေငးမိလုိ႕
ကားေပၚကေန တြန္းခ်လုိက္တာ မဟုတ္လား ....” ဟု ေနာက္ေျပာင္လုိက္ပါသည္။

ရယ္သံမ်ား ဖုံးလႊမ္းေနေသာ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးသည္ စကား၀ုိင္းကို ေခတၱနားျပီး
ညစား စားဖုိ႕အတြက္ ပါလာသည့္ အစားအစာမ်ားကို ခင္က်င္း ျပင္ဆင္ၾကပါသည္။
က်ေနာ္တုိ႕ ညစား စားေနခုိက္ ေအာက္ထပ္ အျပင္ဖက္မွာ အသံတစ္သံကုိ ဆက္တုိက္
ၾကားေနရပါသည္။ ထုိအသံမွာ လူစီး ဒန္းတစ္ခု၏ သံၾကိဳးမ်ား ပြတ္တုိက္သံမ်ဳိး ျဖစ္ပါ
သည္။ အဖုိးအုိ ေပါလ္သည္ ျပတင္းမွ ေန၍ အိမ္အျပင္ဖက္မွာ တစုံတေယာက္နဲ႕
စကားေျပာေနပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးသည္ စားလုိက္ေသာက္လုိက္ျဖင့္ တ၀ါး၀ါး
တဟားဟား ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ေပါလ္သည္ က်ေနာ္တုိ႕ စကား၀ုိင္းထဲတြင္ ၀င္ထုိင္ရင္း ...
“ေအာက္ထပ္က ဒန္းမွ ထုိင္ေနတဲ့ ရဲလ္ပယ္ က အခုပဲ ေျပာျပလုိက္တယ္။ ဒီအိမ္မွာ
ဘာ သရဲတေစၦမွ မရွိပါဘူးတဲ့၊ လူေတြ အထင္မွားေနၾကတာ တဲ့။ ေအးေလ၊ သူ
ေျပာသလုိ ဘာမွ မရွိရင္ေတာ့ ငါတုိ႕တေတြ ဒီတည စကားေတြ စုေျပာရင္း ျဖတ္သန္း
ၾကတာေပါ့ ....”

ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး စကား၀ုိင္းကို ဆက္ၾကပါသည္။ စတုတၳေျမာက္
သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳ ေျပာျပသူမွာ အဖုိးအုိ ဖရက္ဒစ္ ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္
လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ခန္႕က ကိုပင္ေဟဂင္ျမိဳ႕ေတာ္အလယ္က အစုိးရ ရုံးဌာနတစ္ခု
တြင္ အဆင့္ျမင့္ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါသည္။
တေန႕၌ သူသည္ ရုံးသုိ႕ ေစာေစာစီးစီး သြားမိပါသည္။ ဓါတ္ေလွကား ခလုတ္ကုိ
ႏွိပ္လုိက္ေသာအခါ ဓါတ္ေလွကားထဲတြင္ လူ ငါးဦးခန္႕ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ ထုိသူ
မ်ားသည္ ညိွဳးႏြမ္းေနေသာ မ်က္ႏွာပုံစံမ်ားျဖင့္ သူ႕အား ၾကည့္ေနသည္ကုိ သူ
သတိထားမိပါသည္။ သူ႕ဌာနရွိရာ အထပ္သုိ႕ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ သူ႕နံေဘးမွ
လူငါးဦးစလုံး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားပါသည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို စုံစမ္း
ၾကည့္ခဲ့ရာ ထုိပုဂၢိဳလ္ငါးဦးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ထုိရုံးဌာနတြင္
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖူးေသာ ကြယ္လြန္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါသည္။

ပဥၥမေျမာက္ ေျပာျပသူမွာ “ဆုိးရႊန္း” ျဖစ္ပါသည္။ သူေျပာျပသည္ ဇာတ္လမ္းမွာ
သူ႕ အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း၏ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အခ်စ္ သရဲဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါသည္။
ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာျပတတ္ေသာ သူ႕စကားသံမ်ားကို နားေထာင္ရင္း က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး
ဘီယာဗူးမ်ားကုိ ဖြင့္ေဖာက္ျပီး ေသာက္ေနခဲ့ၾကသည္။ ရုတ္တရက္ အျပင္ဖက္တြင္
မုိးရြာလာသည္ကုိ သတိထားမိပါသည္။ ျပတင္းမ်ားကို ပိတ္ျပီး ပါလာေသာ ဟင္းလွ်ာ
အျမည္းမ်ားကုိ အေဖာ္ျပဳရင္း ဆုိးရႊန္း ေျပာျပေသာ သရဲတေစၦ ဘ၀အထိ အခ်စ္ၾကီး
ခ်စ္ၾကေသာ လက္တင္အေမရိကားသူ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ဥေရာပသားတုိ႕၏ ျဖစ္စဥ္ကုိ
နားေထာင္ေနမိသည္။

ဆ႒မေျမာက္ သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳကုိ ေျပာျပရန္ အလွည့္က်သူမွာ “ဆုိးရႊန္း”
သားျဖစ္သူ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား နီကုိလုိင္၏ အလွည့္ျဖစ္သည္။ နီကိုလုိင္သည္
သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳ လုံး၀ မရွိသူျဖစ္ျပီး သူ ေျပာျပေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ
လူတုိင္းတြင္ ရွိတတ္ေသာ ေၾကာက္စိတ္၏ ဆန္းက်ယ္ပုံကုိ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အားငယ္စိတ္ႏွင့္ သိမ္ငယ္စိတ္တုိ႕ ျဖစ္ေပၚေနေသာ လူတစ္ဦး သုိ႕မဟုတ္ အျမဲလုိလုိ
စိတ္ပင္ပန္းစရာမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ၀န္းက်င္တစ္ခုတြင္ လူ႕စိတ္သည္ ထင္ေရာင္
ထင္မွားမ်ားကုိ ဟုတ္သလုိလုိ ရွိသလုိလုိ ျမင္မိတတ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။

သတၱမေျမာက္ အေတြ႕အၾကံဳေျပာျပသူမွာ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ ျဖစ္
ပါသည္။ ေပါလ္သည္ သတင္းဌာနတြင္ သရဲတေစၦ ၀ိညာဥ္မ်ားႏွင့္ ပက္သက္ေသာ
သတင္းသမားအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရုိက္ကူးလာသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူေျပာျပ
ေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္စြာျဖင့္ နားေထာင္လုိ႕ အင္မတန္
ေကာင္းေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါသည္။ သရဲတေစၦအေၾကာင္း ေပါလ္
ေျပာျပေနခုိက္ အခန္းတံခါးကုိ တစုံတခု ခပ္ျပင္းျပင္း လာေရာက္ထိမွန္သံကုိ
က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ၾကားလုိက္ရပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အခန္းတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္
ေသာအခါ ေရွ႕ဆုံးမွာ ဦးေဆာင္ တံခါးဖြင့္လုိက္သူ လူငယ္ေလး နီကုိလုိင္ဆီမွာ
တစုံတခုအတြက္ အံၾသသြားသံကုိ ၾကားလုိက္ရပါသည္ ....

တံခါး၀င္ေပါက္၏ အျပင္ဖက္တြင္ မည္သူမွ် မရွိပါ။ ခုနက ၀င္ေပါက္တံခါးကို
လာေရာက္ထိမွန္သည့္ တစုံတခုကို သရဲတေစၦမ်ားအား လုံး၀ အယုံအၾကည္မရွိ
ေသာ နီကုိလုိင္က ေလွကားတေလွ်ာက္တြင္ လုိက္လံ ရွာေဖြေနပါသည္။ သုိ႕ေသာ္
နီကုိလုိင္ အပါအ၀င္ က်ေနာ္အားလုံး မည္သည့္အရာကုိမွ် မေတြ႕ရပါ။ အဖုိးအုိ
ဆုိးရႊန္းကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ေရာက္ေနသည့္အခန္းနံေဘးရွိ ညာဖက္အခန္းတြင္
ေနထုိင္သူမ်ားက က်ေနာ္တုိ႕ အုပ္စုအား က်ီစယ္ေနာက္ေျပာင္မူသာ ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း
သူ႕သား နီကုိလုိင္ကို ေျပာျပပါသည္။

ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ စကား၀ုိင္းကုိ ျပန္စခဲ့ၾကပါသည္။ အဌမေျမာက္ အေတြ႕အၾကံဳ
ေျပာျပရမည့္သူမွာ အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ ဂြ်န္၏ အလွည့္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႕တြင္
ထူးထူးျခားျခား အေတြ႕အၾကံဳမရွိေသာေၾကာင့္ န၀မေျမာက္ အလွည့္က်သူ
အန္ကယ္ “ဖင္းလ္” ၏ အလွည့္ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္သည္ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္
သန္သူ တစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ ေျပာျပသည့္ သရဲတေစၦအေၾကာင္းမွာ ေၾကာက္စရာ
မေကာင္းပဲ ရယ္စရာ ေကာင္းေနပါေတာ့သည္။ သူသည္ ကမ္းေျခတစ္ခုတြင္ အင္မတန္
ေခ်ာေမာလွပျပီး ေရကူး၀တ္စုံ ၀တ္ထားေသာ သရဲမေလးႏွစ္ဦးႏွင့္ ၾကဳံဖူးသည့္
အေၾကာင္းကုိ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာျပေနပါသည္ ....

ထုိအခုိက္ အဖုိးအုိ ေပါလ္က တစုံတခုကုိ ၾကားလုိက္ဟန္ျဖင့္ စကားေကာင္းေန
ေသာ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္ အား ဟန္႕တားလုိက္ပါသည္။ ထုိေနာက္ အ၀င္အ၀ တံခါး
ဆီ သြားျပီး တံခါးဖြင့္လုိက္သည့္အခါ မ်က္ႏွာခ်င္းအခန္းမွ တံခါးလည္း ပြင္းေနျပီး
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦး ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။
သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသည္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အုပ္စုလုိက္ထုိင္ျပီးေနေသာ က်ေနာ္တုိ႕
အုပ္စုအား ၾကည့္ရင္း စိတ္ဆုိးေဒါသထြက္ေနပုံ ရပါသည္။ အခ်ိန္သည္ ည
ႏွစ္နာရီ ထုိးဖုိ႕ အနည္းငယ္သာ လုိပါသည္။ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္က
က်ေနာ္တုိ႕အဖြဲ႕ ဒီည ဒီအိမ္ ဒီအခန္းအတြင္းသုိ႕ ေရာက္ရွိေနၾကပုံကို
သူတုိ႕ႏွစ္ဦးအား ရွင္းျပေနပါသည္။ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးက ေပါလ္အား ေျပာျပေနပုံ
မွာ က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စုသည္ တခ်ိန္လုံး ေလွကားအတုိင္း အေပၚတက္လုိက္၊
ေအာက္ဆင္းလုိက္ျဖင့္ အသံတဒုန္းဒုန္းျဖင့္ ဆူညံ့ေနေၾကာင္း၊ အဲလုိ မလုပ္ဖုိ႕
လာေျပာခ်င္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။ ေပါလ္ အပါအ၀င္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး
ကလည္း က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စု အေပၚတက္၊ ေအာက္ဆင္းကို ေစာေစာက တစ္ၾကိမ္
သာ လုပ္မိေၾကာင္း၊ က်ေနာ္တုိ႕အခန္း အ၀င္အ၀ တံခါးကို တစုံတခု လာေရာက္
ထိမွန္သံၾကား၍ ထြက္ၾကည့္မိေၾကာင္း သူတုိ႕ႏွစ္ဦးကုိ ေျပာျပလုိက္ပါသည္။

ထုိသုိ႕ စကားေျပာေနခုိက္ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္သည္ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံးကုိ ေက်ာ္
ထြက္သြားျပီး ေလွကားတေလွ်ာက္တြင္ ခင္းထားေသာ ေကာ္ေဇာကို လက္ျဖင့္
စမ္းေနပါသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ဟုတ္တယ္ဗ် ... ဒီမွာၾကည့္ ေရေတြစုိေနတယ္၊ ဒါ
အျပင္မွာ ရြာေနတဲ့ မုိးထဲကေန တစုံတေယာက္ လာရင္းကေန သူ႕ခႏၶာကုိယ္နဲ႕အတူ
မုိးေရေတြ ပါလာတာ၊ က်ဳပ္ေျပာျပေနတဲ့ ကမ္းေျခက သရဲမေလးေတြ လာသြား
သလား မေျပာတတ္ဘူး ... ဟားဟားဟား ... ဟု ရယ္ေမာေနပါသည္။

ထုိေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး ဧည့္ခန္းဆီသုိ႕ ျပန္လာခဲ့ၾကပါသည္။ အျပင္တြင္
ရြာေနေသာ မုိးသည္ တေျဖးေျဖး စဲလာပါသည္။ ေလွကား အတက္အဆင္း အခန္း
အျပင္ဖက္ဆီမွ မည္သည့္အသံမ်ား ၾကားရမလဲလုိ႕ အားလုံး ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း စကား
၀ုိင္းကုိ ဆက္ခဲ့ၾကပါသည္။ အဖုိးအုိ ဖင္းလ္ အလွည့္အျပီးတြင္ ေျပာျပရန္ အလွည့္
က်သူမွာ ဒိန္းမတ္- အီဂ်စ္ကျပား အန္ကယ္ အလီ၏ အလွည့္ျဖစ္ပါသည္။
အန္ကယ္အလီ ေျပာျပေသာ သရဲတေစၦ အေတြ႕အၾကံဳသည္ သရဲတေစၦ
ေျခာက္လွန္႕မွဳထက္ လူမုိက္ဂုိဏ္း အခ်င္းခ်င္း အုပ္စုဖြဲ႕ တုိက္ခုိက္ေသာ
အျဖစ္အပ်က္က ပုိမ်ားေနပါသည္။ အန္ကယ္ အလီသည္ တခါက ကိုပင္ေဟဂင္
ျမိဳ႕ေတာ္တြင္ အင္မတန္ ထင္ရွားခဲ့ေသာ အာရွႏြယ္ဖြားလူမုိက္ဂုိဏ္းမွ ဂုိဏ္း၀င္
လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သေဘာမေနာ
ေကာင္းေသာ သူ႕သဘာ၀ အရ ထုိဂုိဏ္းမွ ႏုတ္ထြက္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။

ဆယ့္တစ္ဦးေျမာက္ ေျပာျပသူမွာ “မီးကယ္လ္” ျဖစ္ပါသည္။ မီးကယ္သည္
လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ ေျပာျပေသာ သူ႕အေတြ႕အၾကံဳ သရဲ
တေစၦျဖစ္ရပ္သည္ ေျခာက္လွန္႕မွဳထက္ သူ ၀ါသနာပါေသာ ခရီးသြားျဖစ္စဥ္
က ပုိမ်ားေနပါသည္ .....

ဆယ့္ႏွစ္ဦးေျမာက္ ေျပာျပရသူမွာ က်ေနာ္ ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္သည္
ရန္ကုန္ အင္းစိန္ တြဲဖက္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ ေတြ႕ၾကံဳရဖူးေသာ အသံျဖင့္
ေျခာက္သည့္ သရဲဇာတ္လမ္းကို သူတုိ႕အား ေျပာျပပါသည္။ ေပါလ္ႏွင့္ ဆုိးရႊန္း
တုိ႕သည္ က်ေနာ့္အား ထုိအျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ သူတုိ႕ သိခ်င္သည္မ်ား
ကို အလုအယက္ ေမးျမန္းၾကပါသည္။ သရဲတေစၦကို လုံး၀ လက္မခံေသာ
လူငယ္ေလး နီကိုလုိင္လည္း က်ေနာ့္အား ေမးခြန္းမ်ားစြာ ေမးျမန္းပါေတာ့သည္ ...

ျပတင္းေပါက္မွာ ၀င္ေရာက္လာေသာ အလင္းေရာက္သည္ တေျဖးေျဖး
ေတာက္ပလာပါသည္။ လက္ကိုင္ တယ္လီဖုန္းမွ အခ်ိန္ကုိ ၾကည့္လုိက္သည့္
အခါ နံနက္ ေလးနာရီခြဲျပီးကာစ ျဖစ္ေနပါသည္။ အိပ္ခ်င္စိတ္သည္ ထိန္းဖုိ႕
ခက္ခဲသထက္ ခက္ခဲလာပါသည္ ...

က်ေနာ့္အလွည့္ျပီးေနာက္ အလွည့္က်သူမွာ အဖုိးအုိ “စတီးန္” အလွည့္
ျဖစ္ပါသည္။ စတီးန္ စကားသံကုိ နားေထာင္ရင္ က်ေနာ့္မ်က္လုံးမ်ား ေမွးစင္း
လာပါသည္။ ရုတ္တရက္ ဆူဆူညံ့ညံ့ အသံမ်ားေၾကာင့္ အိပ္ငိုက္တ၀က္ အိပ္ေပ်ာ္
တ၀က္ ျဖစ္ေနရာမွ က်ေနာ္ ႏူိးလာပါသည္။ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္သည္
တစုံတေယာက္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာရင္း ျငင္းခုန္ေနပုံရပါသည္။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္
ခန္႕ၾကာေသာ အိမ္ပုိင္ရွင္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး က်ေနာ္တုိ႕ထံ ေရာက္ရွိလာပါသည္။

ထုိအိမ္ၾကီးအား အေမြဆက္ခံထားေသာ အိမ္ပုိင္ရွင္ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႕
အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္သည္ သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသာ ၾကားႏုိင္ေလာက္ေသာ စကား
သံမ်ားျဖင့္ တစုံတရာအေၾကာင္း တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ေျပာေနၾကပါသည္ ...

ထုိ႕ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံး သယ္ေဆာင္လာေသာ ပစၥည္းပစၥယမ်ား ထုပ္ပုိးရင္း
ျပန္လည္ထြက္ခြာဖုိ႕ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေအာက္ထပ္ အျပင္ဖက္သုိ႕ ေရာက္ေသာ
အခါ ေပါလ္သည္ အိမ္နံေဘးဆီသုိ႕ ေျခလွမ္း သုတ္သုတ္ျဖင့္ သြားရင္း တစုံတခုကုိ
သြားၾကည့္ေနပါသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ နီကုိလုိင္လည္း ေပါလ္ အေနာက္မွ အလ်င္အျမင္
သြားၾကည့္ၾကပါသည္။ အိမ္နံေဘး ပတ္လည္တြင္ မည္သည့္အရာမွ် မရွိပါ။

အျပန္ လုိင္းကားေပၚတြင္ အဖုိးအုိ ေပါလ္ေျပာျပသည္မွာ ...
မေန႕က ညေနပုိင္းက ထုိအိမ္ၾကီး၏ ေလွကား အတက္အဆင္းတြင္ ေတြ႕လုိက္
ရေသာ ေဘာလုံးပုိက္ထားသည့္ ကေလးငယ္ေလးႏွင့္ သူႏွင့္ မိတ္ဆက္စကား
ေျပာခဲ့သူ အဖုိးအုိ “ရဲလ္ပယ္” ဆုိသူတုိ႕သည္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေသာ လူသားမ်ား
မဟုတ္ၾကပါ။ သူတုိ႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးႏွစ္ခန္႕က ဗီလာရုစ္ႏုိင္ငံတြင္
ကြယ္လြန္သြားၾကေသာ အိမ္ရွင္ မိသားစု၀င္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ အေပၚထပ္
ညာဖက္အခန္းတြင္ လင္မယားႏွစ္ဦးႏွင့္ တစ္ႏွစ္ မျပည့္ေသးသည့္
ကေလးငယ္တစ္ဦးသာ ရွိပါသည္။ သူတုိ႕တစ္အိမ္လုံးတြင္ အဲလုိ အသက္အရြယ္
ပုံစံမ်ဳိး လုံး၀ မရွိေၾကာင္း အိမ္ရွင္ အမ်ဳိးသမီးက ေျပာျပေၾကာင္း အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္
အဖုိးအုိ ေပါလ္က က်ေနာ္တုိ႕ အားလုံးအား ရွင္းျပပါသည္။

မေန႕ညေနက က်ေနာ္တုိ႕အုပ္စု ညစား စားေနခ်ိန္တြင္ ၾကားခဲ့ရေသာ ေအာက္ထပ္
အျပင္ဖက္က လူစီး ဒန္းမွ သံၾကိဳးခ်င္း ပြတ္တုိက္သံသည္လည္း တကယ္မဟုတ္
ေသာ နာမ္၀ိညာဥ္မ်ား၏ လွည့္ဖ်ားမွဳသာ ျဖစ္ဖုိ႕ မ်ားပါသည္ .....

(ဤမွ်သာ။)


Read more »